Crime without Passion (1934)

Ben Hecht en Charles MacArthur hebben beiden een fantastische carrière gehad als scriptschrijver tijdens Hollywood’s golden age. Daarnaast hebben ze ook samen een viertal films geschreven, geregisseerd en geproduced, waarvan Crime Without Passion de eersteling was.
De film start verrassend genoeg met een reeks experimenteel/poëtisch aandoende beelden die zo weggeplukt lijken uit de surrealistische films die Luis Bunuel enkele jaren eerder schoot (L’Age d’Or en Un Chien Andalou). Verwacht je niet in een Hollywoodproductie. Na deze intro als een mokerslag gaat de kaars echter uit. Wat volgt is een zeer middelmatig drama dat de reputatie van Hecht en MacArthur als scriptschrijvers allesbehalve eer aan doet. Bepaalde sleutelgebeurtenissen zijn ongeloofwaardig:
- wanneer Claude Rains Margo neerschiet, klopt de poetsvrouw 20 seconden later aan, alsof ze het schot niet gehoord heeft
- de twist waarin Claude Rains Ed neerschiet te midden van het publiek is van de pot gerukt
- wanneer Claude Rains gearresteerd wordt, wordt zijn revolver niet onmiddellijk afgenomen door de politie, en heeft hij nog tijd om zelfmoord te overwegen

De hoofdrol is weggelegd voor Claude Rains, en op zich doet hij het geweldig, gegeven het materiaal waarmee hij het moet doen. Tegenspeelster Margo is echter een ander paar mouwen. Ze heeft looks, zang- en danstalent, maar het is duidelijk dat ze niet in de eerste plaats geselecteerd werd op acteertalent, afgaande op een weinig dynamische prestatie. Ze was nauwelijks 17 jaar op het ogenblik van de opnames, wat wel piepjong is, en misschien moet er in eerste plaats wel een steen geworpen worden naar het productieteam om haar in deze positie te plaatsen. In de film speelt ze de minnares van Claude Rains, op dat ogenblik al 45.

De film bevat wel enkele visueel originele ideeën – zoals het zwevende alter ego van Rains – maar omwille van het knullige scenario en bepaalde acteerprestaties komt het er niet helemaal uit.
Credits moeten trouwens ook gaan naar cameraman Lee Garmes, die 60 à 70% van de regie voor zijn rekening zou hebben genomen.

Conclusie. De eerste drie minuten van de film zijn de moeite waard om eens voor te gaan zitten. Dan is er Claude Rains die de meubels nog een beetje redt. Maar verder gaat het om een uitschuivertje van Ben Hecht en Charles MacArthur wiens carrière hier gelukkig niet op afgerekend hoeft te worden.