Simón Bolívar (1969)

Hij bestaat niet meer : Maximilian Schell...zijn heengaan raakte wat ondergesneeuwd door dat van PSH, begrijpelijk wellicht maar toch een beetje sneu. Hier dan een bescheiden goedmakertje.

Bescheiden helaas ook de film die een groter budget had verdiend, en ook een regisseur die er nog wel zin in had. Als eerbetoon misschien ging de klus naar de ouwe Blasetti, natuurlijk een icoon van de Italiaanse episch/ historische cinema, maar die gloriedagen lagen al weer een tijdje achter hem. Had in feite al tig jaar geen episch drama meer geregisseerd , dit bleek ook zijn laatste FF film te zijn achteraf. Een puddingproductie bovendien, nooit een goed teken. Bij gebrek aan een volwassen Venezolaanse filmindustie riepen ze daar Europese hulp in om een biopic over el libertador te vervaardigen, moesten dus wel toestaan dat de protagonisten allen Europeanen in vermomming zijn, met als held Oostenrijker nota bene Schell, wie weet bedoeld om ook een non- Latino publiek te bereiken.

Het resultaat is wat teleurstellend te noemen, zeker als je bedenkt dat er voor de buitenscènes gewoon ter plaatse kon worden gefilmd in wat je noemt filmgenieke landschappen, op epische 70 mm voor de gelegenheid. Bovendien was Venezuela goedkoop genoeg om honderden figuranten en knollen te leveren voor de verhoopte analoge battlefieldsequenties. En die...komen dan niet echt. Ik bedoel: de aanzetten zijn er wel, tot 2 maal toe zelfs, maar om voor mij onduidelijke reden worden beide slachtpartijen tamelijk abrupt afgekapt. Wie weet een budgetkwestie.

Helaas wordt het geweld hier vervangen door....volstrekt zinloze romance. En wel in de hoedanigheid van Schiaffino als de Grote Liefde van Bolivar, al dan niet historisch. Sorry, maar op dat soort telenovelagedoe zat ik hier niet te wachten, met welke actrice dan ook. De ellende begint in feite met de balsequentie, die geloof ik langer duurt dan alle veldslagen bij mekaar, en de film die veelbelovend begon herstelt zich er niet van.

Film die behalve reeds genoemden ook Rabal als del Llano in beeld brengt, alsmede in deze Spaanse co-productie nog een schijtlading aan paella/spaghettiregulars, onder wie Davila en niemand minder dan Fernando Sancho ! Als booswicht, uiteraard, en in operette uniform.

Blasetti poogt het nog relevant te maken voor die tijd door de held duidelijk te modelleren naar Fidel of zelfs Che, Chavez zal dit hebben gezien en hebben goedgekeurd want op het eind wordt Blasetti expliciet en vergelijkt hij de freedom fight van Bolivar met de toenmalige revoluties op het continent. Wordt allemaal erg retorisch en anecdotisch gebracht verder, je weet wel: een door Bolivar geemensipeerde slaaf sterft op het slagveld, prompt houdt de held een redevoering over de gelijkwaardigheid van alle mensen enz.

Tamelijke mislukking dus imho, deze hybride tussen een Juarez western en peplum, waarbij de goede score van Savina vooral bij het eerste genre lijkt te passen.

Is bij mijn weten nog slechts in de Italiaans gedubde versie te zien.