Pippa (2016)

Dit niemendalletje eens bekeken, maar heel speciaal was deze film toch niet. Redelijk cliché personages, maar gelukkig was de speelduur redelijk kort.

Een vrij beknopt script dat met voorspelbare humor werkt. Nathalie Meskens komt nog wat te kort om een film te dragen. Het is een luchtige film geworden die vlot wegkijkt, maar zeker niets bijzonders te bieden heeft. Mark Punt is een regisseur die wel meer van dit soort films maakt die wat onder de radar blijven. Frits & Franky was ook minder dan z'n voorganger. En Bowling Balls was van het zelfde kaliber. Met drama en thrillers heeft de Vlaamse film de laatste jaren zeker een inhaalbeweging gemaakt, maar met humor is het duidelijk nog wat zoeken.

Anderhalf uur zalige humor en het Kempens dialect geeft alles nog een meerwaarde Zeker een aanrader!

Ik hem geschoten

Mark Punt staat nu niet meteen erg hoog op mijn lijstje van te completen regisseurs, maar ik kwam er een tijd geleden achter dat ik eigenlijk enkel maar Pippa nog moest zien en dat ik zijn huidig oeuvre dan volledig had. De completist in mij zag dat wel zitten en al helemaal toen bleek dat dit eigenlijk gewoon gratis via VTMGO, het onlinekanaal van de zender VTM, was te zien. Niet helemaal onverwachts aangezien de televisiemaatschappij de film voor een groot stuk mee financierde.

En dat zie je ook wel wat aan de cast. Veel VTM-gezichten maar het is vooral toch ook een film met het gebruikelijke Mark Punt-clubje geworden. Qua plot hebben we het ook allemaal al wel iets eerder gezien en voelt dit vooral een beetje aan als een soort van War of the Roses. Dat resulteert in veel fantasietjes waar Pippa haar soon to be ex-man het leven zuur maakt en hoewel Punt dat aspect volledig gebruikt om knipogen naar andere films te steken (iets wat het altijd wel goed doet bij mij), loopt het hier en daar wel een beetje mis. Ook het doorbreken van de vierde muur is niet altijd even grappig en het meest pijnlijke is dan ook dat de slechtste scène aan het einde van de film zit. Namelijk die waarin Pippa wakker wordt met Louba in bed en dan op een schuiftrompet blaast.. Het overstijgt het niveau van een lokaal schooltoneel niet en dat is toch jammer eigenlijk omdat hier voor de rest nog wel wat leuke momentjes in te ontdekken zijn. Punt is sowieso ook geen regisseur die echt lange films maakt, ze klokken bijna allemaal onder de 90 minuten af, en dat is wel een goede zet.

Omdat dit het soort film is dat echt niet te lang moet blijven doorgaan. Net als in Bowling Balls, de vorige langspeelfilm van Punt, is de hoofdrol weggelegd voor Nathalie Meskens. Die moet een dik Kempens accent opzetten en dat werkt de ene keer beter dan de andere. Het zal nooit mijn favoriete actrice worden alleszins. Ella Leyers is wel een goede toevoeging als de vriendin met de grote mond en qua bijrollen is dit verder dus typisch Punt. Peter Van den Begin en Frank Aendenboom zijn altijd goed, Sven De Ridder en Manou Kersting zijn op het randje als het homokoppel Leo en Leon maar geraken er wonderwel mee weg en de grote hoofdvogel is Tom Van Dyck als de arrogante Glenn. Sowieso een geweldig komisch acteur en dit is iets wat hij gewoon perfect in zijn vingers heeft. Grappig ook dat Punt Daniëlla Somers nog eens een rolletje geeft (hier als scheidsrechter in de boksmatch met Daphne Wellens), dat had hij indertijd met zijn allereerste film (She Good Fighter) ook gedaan.

Je kunt de film nagenoeg op elk aspect afrekenen en ik zou het nog perfect begrijpen ook, maar er is iets met dit soort films dat ik wel kan waarderen. Bowling Balls was ook al zo'n fijne wegkijker waar je soms echt gewoon eens zin in hebt. Punt verstaat de kunst van een vlotte film maken en hoewel er dus enorm veel op aan te merken is, heb ik me echter wel danig vermaakt. Sinds 2016 heeft hij dus niets meer gemaakt, ik vraag me af of het hier bij gaat blijven.

3.5*

Werkelijk niet te genieten. Hoe krijgen acteurs, toch populair in de Vlaamse TV-wereld, het in hun hersenen om in zo'n prul aan de bak te komen of reikt hun ambitie werkelijk niet hoger...