Lucky Luke (2009)

Geen Rataplan en geen Daltons in die verfilming. Wel een pratende Jolly Jumper en Calamity Jane.

Voor fans van de stripfiguur (waartoe ik niet behoor) zal dit heel zeker een groot festijn zijn. Visueel is het prachtig, met heel wat leuke shots en een sfeer die heel cartoonesk gebracht is. Zoek niet teveel het verhaal, dat is zogoed als onbestaand. Het plot is meer een verplicht nummertje om continu spaghetti-westernclichés af te schieten, met daarnog bij enkele anachronismen, enkele muzikale intermezzo's die ook vaak grappig uit de hoek komen en een finale die zich op een vreemde setting afspeelt... een setting die Tim Burton of Terry Gilliam niet zouden misstaan trouwens. Het was allemaal niet mijn soort humor (droog en flauw), maar het is eye-candy op zijn best en ik vond er wel veel elementen van de strip in terug.

Het poster doet je misschien een redelijk serieuze film verwachten, dat is het dus absoluut niet. De eerste drie kwartier zijn echt compleet gestoord, maar wel ongelofelijk komisch. De intro is geniaal en nu al legendarisch voor mij. Verder heeft dit nogal wat weg van een achtbaanrit. Het eerste deel dan, de tweede helft wordt de film wel wat serieuzer. Het eerste gedeelte was nogmaals, niet te volgen. Het heeft allemaal een moordend tempo en het is erg vermakelijk.

De humor is af en toe wel erg flauw, maar meestal kon ik er wel om lachen. Het is vooral de mooie muziek, de schitterende landschappen en de fijne humor die dit een erg leuke film maken. Het verhaal is namelijk niet zo heel veel boeiends, maar veel maakt dat niet uit. Deze Lucky Luke is een beetje een mix tussen een boeiende spaghetti western, maar vooral de finale inderdaad, heeft wel wat weg van een film van Terry Gilliam.

Gelukkig heeft James Huth de strip niet genegeerd, want zo komen onder andere Calamity Jane, Phil Defer, Jesse James en Billy the Kid voorbij. Helaas geen Daltons, dat had wel er leuk kunnen worden denk ik, maarja. Toch heb ik best genoten van deze uitstékende Lucky Luke. Het is totaal niet serieus te nemen, maar dat maakt niet uit want het is allemaal vreselijk vermakelijk en de tijd vliegt voorbij.

3,5 sterren

Ofwel werd de film iets stijl Blueberry, ofwel Asterix. Twee aanpakken die me niet zouden liggen. Lucky Luke is gelukkig beter dan dat en kan een perfect mengeling vinden tussen een eigen filmversie met veel actie en humor en anderzijds een visueel kader dat aansluit aan de strips. Over het algemeen leuke figuren die perfect passen in het geheel. Maar er is toch aandacht voor voldoende spanning en drama voor wie minder met de strips vertrouwd is. En wonderbaarlijk een film zonder clichématig de Daltons boven te halen. Een aanrader!

On a du boulots, Lulu!

Ik heb zowat elk stripverhaal gelezen van de man die sneller schiet dan zijn schaduw. In het Nederlands weliswaar. Het maken van een soort live-action huldebetoon wekte dan ook mijn interesse. Vooral het vergelijken van de (Franse) acteurs met de verschillende getekende personages leek wel leuk, al waren de verwachtingen van de film zelf allesbehalve hooggespannen.

Achteraf bekeken sloeg ik de bal slechts deels mis, want de gelijkenissen zijn enigszins opvallend, en dat in positieve zin. Zo zet Dujardin met veel brio de rol van Lucky Luke neer. Beetje jammer van zijn ongeschoren smikkel, maar al de rest komt aardig in de buurt. De zwarte haarlok en zijn ietwat smalle gestalte waren alleszins voldoende. Verder komen werkelijk allerlei nevenpersonages tevoorschijn. Hun rol stelt meestal weinig voor en dient simpelweg als referentie naar de strip. Zeer merkwaardig is aldus het feit dat de welbekende Daltons nergens te bespeuren zijn. Wellicht te moeilijk uitvoerbaar in de praktijk. Of er zou in Frankrijk ergens een eeneiige vierling moeten rondlopen waarvan elk lid op de koop toe nog onderling 15 centimeter in lengte verschilt. Afgezien van deze kleine teleurstelling is de rest wel degelijk passend. Jesse James, Billy the Kid en Calamity Jane zien er treffend uit. Persoonlijk vond ik Billy zelfs een smaakmaker.

Het verhaal is aan de andere kant een totale grap. Akkoord, het eerste halfuur is kostelijk en het einde is eigenlijk redelijk geweldig in meerdere opzichten, maar uiteindelijk kijk je naar een heleboel belachelijke en verre van serieuze gebeurtenissen. De latere samenwerking van Luke met Billy en Jesse is bijvoorbeeld vlakaf absurd te noemen, daar ze hem nog geen tien minuten eerder naar het leven stonden. Je stelt je vaak vragen, terwijl het antwoord er in feite niet eens toe doet. Daarnaast is het middenstuk flauw en vertraagt het de achtbaanrit. Gelukkig wordt de draad nadien terug opgepikt, maar ze hadden zeker en vast wat snoeiwerk mogen verrichten.

De omgevingen zien er evenwel prachtig uit en worden zeer stijlvol in beeld gebracht. De regisseur schudde een karrenvracht aan visuele foefjes uit zijn mouw om de talrijke westernclichés zoveel mogelijk eer aan te doen. Het eerder vermeldde einde was absoluut indrukwekkend, dankzij een fraai ontworpen gebouw. In geringe mate was zelfs de handtekening van een Italiaanse Western aanwezig.

Enfin, als je de ongerijmde aard van het vertelsel goedkeurt, valt deze verfilming best mee. Geen hilariteit alom, maar een aangename snack. Overigens doodzonde dat Jolly Jumper niet meer gesproken tekst had. Hij heeft me bijna doen brullen van het lachen.

3,00 (3,25)

Alleen als je van flauwe humor houdt en als je een western hater bent, wat een mislukking.....

Ik had hoge verwachtingen, maar ik schrok al een beetje toen ik die opening zag.

Was bijna bang dat dit net zoiets werd als Dalton, Les (2004). maar dat viel gelukkig nog wel mee. Echter het kwam ook wel aardig in de buurt.

Vroeger ook als kind heb ik al de stripboeken van deze held verslonden. Zelfs nu als ik er even trek in heb, pak ik er nog een uit de kast . Maar deze film komt gewoon overduidelijk niet in de buurt van de strips. Elk vakje die je bekeek waren kleurrijk en vol. Dit is een nogal sombere poging, absoluut mislukt. Ook de sfeer uit de strips is hier nergens te bekennen. Jean Dujardin zet een saaie Lucky luke neer. Hij is wel wat beter dan Terence Hill. Maar ook hij heeft veel te weinig weg van onze Belgische/Franse stripheld. Het is natuurlijk behoorlijk moeilijk om iemand te casten die er echt uit ziet als Luke, maar het had toch beter gekund dan dit.

Het positieve van deze film is de wat flauwe humor die soms ook in de strips van Morris + de korte tekenfilmpjes herkenbaar zijn. Vooral met de pratende Jolly Jumper kwam er toch een glimlach op mijn gezicht. Ook de sets komen (redelijk) in de buurt van de strips/tekenfilmpjes. Het script is aardig geschreven, maar komt ook niet in de schaduw van de overige originelen verhalen.

Met een 2,0 ben ik toch wat te gul maar er viel toch wat te beleven.

Audiovisueel zeer sterk, leuke vondsten, hilarische momenten af en toe...

...maar het heeft dezelfde problemen als Christopher Nolan's trilogie over de welbekende Vleermuisman. Het titelpersonage is in geen velden of wegen te bekennen.

Oh natuurlijk zit er in dat drieluik een man die verkleed is als een vliegend zoogdier. En tevens is hier een revolverheld in het zwart-geel-blauw-rood-wit-bruin te bewonderen, maar dit zijn niet de Batman of Lucky Luke die we horen te zien. Vrije interpretatie gaat maar zo ver, je kunt een personage omgooien en weer opbouwen maar als je de hele essentie gaat besmetten en vernietigen, ben je verkeerd bezig.

En dat gebeurt hier nog net niet of in mindere mate maar het bronmateriaal wordt groot onrecht aangedaan, dat weet ik wel.

Een aantal voorbeelden:

Heel die geschiedenis met Luke's ouders. Ja, hij is wees, dat klopt wel. Maar dat zijn verleden zo'n grote rol speelt in zijn volwassen leven, nee. Althans, dat brak de boel voor mij. Bovendien heeft ie in de strips wel degelijk de oorspronkelijke gebroeders Dalton gedood, dus waar ze die no-killing-rule nou vandaan haalden is mij een raadsel.

Dat ie zo moet ontdekken dat Jolly Jumper kan praten vond ik ook extreem jammer. Niemand is zo goed als Lucky Luke, zeker niet in de onbreekbare combinatie met Jolly Jumper, het sprekende ros, dat nog sneller is dan de kogels van zijn meester en daarnaast nog vele andere kunsten en halsbrekende toeren kan uithalen waarvoor ie zijn hoeven niet omdraait.

Pat Poker was een mix tussen Pat Poker en Fingers. Laatstgenoemde had best zelf een rol mogen krijgen, had niet misstaan in deze verzameling bonte figuren.

Jesse James die Shakespeare citeert? 't Was zijn broer, Frank, die daar gek op was. Daarnaast is er niks van de echte James ofwel die uit het gelijknamige stripboek overgebleven. Daar was in dit plot dan wellicht geen plaats voor maar dat album baseerde zich op de heldenverhalen rond the James-Younger Gang en de notie dat Jesse -in die tijd, althans- een moderne Robin Hood zou zijn -waar overigens niks van klopt maar het is een leuk uitgangspunt. Dat hadden ze best mogen toepassen in deze film.

Het resultaat is een zeer onevenwichtig geheel. Vermakelijk maar ook niet meer dan dat. Om heel eerlijk te zijn vond ik Les Dalton van een paar jaar eerder een stuk beter. Beter kloppen, in elk geval. Ook die had niet veel om het lijf en wordt verguisd maar dat was tenminste echt Lucky Luke.

Jammer, dit. Jean Dujardin was niet echt een verkeerde Luke, alleen was 't scenario kut.