Burn Burn Burn (2015)

Heerlijke roadmovie met gekte en grappige replieken en toestandjes, maar ook met een warm gevoel, menselijke contacten, bekentenissen en geheimpjes en voor één keer heeft een overvloed van "I love you" in het slot mij niet gestoord.

Een zeer aangename verrassing.

Matige film over twee vriendinnen die de as van hun recentelijk overleden vriend op verschillende plaatsen uitstrooien. Afgezien van een wat rommelige opening, toont de film zeker potentie als de roadtrip begint. Een prima balans tussen drama en komedie op het begin, echter wordt de film daarna een stuk deprimerender van toon. Net geen 3.0 sterren.

Een film die wat moeilijk op gang lijkt te komen maar gelukkig steeds beter wordt.

Het verhaal rondom de overleden vriend vond ik ook best een origineel en interessant idee, maar de struggles van de vriendinnen waren niet altijd even boeiend.

Over het algemeen een vermakelijke zit, zeker geen reden om de film over te slaan.

3*

Aangrijpend verhaal, soms ook erg grappig. Zeker een aanrader, voor een wat serieuzer moment. Oh, en daarna wil je waarschijnlijk óók een road trip door Groot Brittannië doen, want een paar prachtige plekken komt voorbij.

Ik ben roadmovies een beetje beu (ook als ze ironisch zijn) maar 'Burn Burn Burn' (2015) weet precies de juiste snaren te raken. De overleden Dan (Jack Farthing) stuurt zijn vriendinnen Seph (Laura Carmichael) en Alex (Chloe Pirrie) op een roadtrip door Groot-Brittannië. Hij ligt zelf als een hoopje as in het dashboard, maar wist via een stickie belangrijke informatie te geven over de symbolische plekken waar ze zijn as moeten uitstrooien. En Dan blijft zelfs na zijn verscheiden een dekselse rekel, die met postuum narren nog steeds twist weet te zaaien tussen de twee vriendinnen. Onderweg ontmoeten zijn twee vriendinnen markante persoonlijkheden als een iets te opdringerige cultleider en een amateurtoneelspeler die voor het passiespel nog een Jezus zoekt voor z'n crucifix. Ze hebben onzinnige gesprekken terwijl het pittoreske natuurschoon van Wales en Schotland aan hun autoraampjes voorbijtrekt. Ze zijn jong en onbezonnen, maar worden eveneens geconfronteerd met de zwaarte van die negenentwintigjarige dode in hun midden. Als een stille hint dat ook hun onvervulde levens eindig zijn en ze beter accepteren dat niet alles loopt zoals verwacht. Ik heb om 'Burn Burn Burn' (2015) zowel geschaterlacht als de tranen uit mijn gezicht geveegd - het is geen grootse of vernieuwende cinema, maar raakte me door een tragikomisch gevoel van herkenbaarheid.