La Siciliana Ribelle (2009)

Sterke waargebeurde film.

En een zielig einde dat je extra raakt,

Zo zie je maar dat de maffia slecht te pakken is.

Goed geacteerd.

4 sterren

Prima film zeg! Had deze al een tijdje op mijn verlanglijstje staan en vandaag zag ik hem toevallig in de rekken staan. Niet getwijfeld en maar meteen aangeschaft én gekeken.

Vind het maffia-onderwerp sowieso al interessant dus dit soort films heeft al een streepje voor bij mij.

Deze film geeft een goed beeld van hoe moeilijk het is om uit de klauwen van de Cosa Nostra te raken. En hoe diepgeworteld de maffia in het Siciliaanse eiland zit. Alles en iedereen wordt beïnvloed door deze criminele organisatie. Tekenend voor de invloed van de maffia is het beeld van de dorpsbewoners die allen het hoofd afwenden en zich in hun huizen terugtrekken wanneer don Michele vermoord wordt. De omertà (zwijgplicht) is heilig voor een Siciliaan. Niemand die er ook maar aan denkt om met de politie te gaan praten.

Behalve één meisje, Rita, dochter van de vermoorde maffiabaas, zus van een door de maffia vermoorde broer. Haar motief is alleen maar wraak, maar geleidelijk aan ziet zij ook in dat de maffia een allesoverwoekerend onkruid is dat verdelgd moet worden. Dat ze nooit echt vrij zal zijn als de banden met de maffia niet doorknipt. In haar geval betekent dit de omertà verbreken. Ironisch genoeg betekent deze vrijheid dat ze haar leven lang allicht elke keer ze zich op straat begeeft angstvallig over haar schouder zal moeten kijken, goed wetende dat de maffia op een dag met haar afrekent.

Haar bekentenissen en getuigenis betekent ook dat ze de waarheid over haar eigen vader en broer (beiden maffiosi) ook onder ogen zal moeten zien, wat ze uiteindelijk ook doet.

Film kwam wat traag op gang vond ik, maar eenmaal in het verhaal liet hij me niet meer los en greep me bij de keel. Er wordt - net zoals in Gomorra - ook hier geen romantisch beeld van de maffia opgehangen, zoals dat in sommige andere films wel het geval is. Wat we zien is een grimmig en somber portret van een organisatie die werkelijk tot alles in staat is om zichzelf te redden.

Het einde is ronduit tragisch. Wellicht zag Rita geen uitweg meer (constant opgejaagd worden, een valse identeit aannemen, verstoten door haar moeder,...), maar dankzij haar getuigenissen werden heel wat maffiosi opgesloten.

Indrukwekkend verhaal die ik heel goed weergegeven vind in deze film. Het italiaanse dramatische temperament komt hier heel goed naar voren. Ik kon me ook geregeld irriteren aan de hoofdrolspeelster maar dat vind ik juist een pluspunt. Rita was natuurlijk toch een puber en die vertonen nou eenmaal af en toe puberaal gedrag. Daarnaast was ze toch opgegroeid in de wereld van maffia en diens regels. Ik kan me voorstellen dat als ze opeens in een compleet andere wereld komt dat ze zich gaat verzetten. Zeker als je zo vervuld bent van angst. Ik vond het karakter dus wel sterk neergezet.

Sommige dramatische scène's vond ik wel wat neppig overkomen dus het acteerwerk vond ik niet overal even goed. Je zit met deze film natuurlijk wel in het hol van de leeuw wat de maffia betreft en ik vond het wel één van de meest indrukwekkende maffiafilms die ik gezien heb. Wow, wat heb ik een bewondering voor deze meid en wat zij gedaan heeft. Hoe sterk ben je dan wel niet als je als zeventienjarige het tegen een heel maffiakartel opneemt.

Ook de mooie beelden van Italie zijn een pluspunt. Kortom: ik vond de film niet perfect maar ik was toch zeker wel onder de indruk. R.I.P. Rita.

Tjonge wat een waargebeurd verhaal..

Zeker indrukwekkend verhaal..

Prima Italiaanse/Franse film...

Prima acteerwerk...

Zeker aanrader!

4 sterren!

Film, gesteund op een waar gebeurd verhaal, waarbij de harde, meedogenloze strijd tegen de maffia wordt geschetst.

Goed in beeld gebracht waarbij Veronica D'Agostino zeer goed een vastberaden, jonge vrouw vertolkt, terwijl all-round acteur Gérard Jugnot gewoontegetrouw knap acteert.

Ongelofelijk dat zo'n 17-jarig meisje zoiets teweeg kan brengen. In dit geval letterlijk, want Amenta krijgt over de volle speelduur maar geen cement tussen de bakstenen. Het spektakel-effect van een verzonnen helikopterontsnapping (jaja) is natuurlijk nihil, maar zelfs zaken die daadwerkelijk gebeurd zijn voelen wankel aan. Overgangen zijn plots waardoor nooit een coherente vertelling ontstaat. Het blijft bij bijelkaar gepropte brokjes feit en fictie.

Dat wankele geldt tevens voor de heldin. Ik zit echt niet te wachten op een opgepoetste versie van de echte Rita, maar het personage dat hier uit de koker rolt, is een ronduit vervelend wijf. Arme actrice, want ze krijgt ook nog eens wat onnozele dramatiek te verhapstukken. Omwille van het achterliggende verhaal valt er wellicht nog wat sympathie voor op te brengen (of juist niet), maar deze verfilming is verder toch echt nauwelijks te harden.

Hm.. wat hier nu weer over te zeggen?

Het is allemaal zeker niet zo slecht, maar voor mensen als wij die eigenlijk idioot veel films hebben gezien is dit toch een gevalletje 'been there, done that, bought the t-shirt'

Een waargebeurd verhaal, zelfs een beetje tv-productie achtig, die toevallig over de mafia gaat. Ach ja.

De film wordt eigenlijk volledig gered door de hoofdrolspeelster. Een lekker vurig typje dat helemaal past bij het rebelse hoofdpersonage. Met name naar het einde toe maakt ze wel indruk en trekt de film toch naar een kleine 3*

De moeder doet het ook aardig, maar van de rest van de cast (inclusief een vervelend nagesynchroniseerde Jugnot) was ik niet zo ondersteboven.

Slap.

Ik vond er niet zoveel aan. Een van de weinige films trouwens met een lelijke actrice, en dat is toch wel jammer. Ik begon me te ergeren aan die centenbak van haar, ook al kan ze daar niets aan doen.

De maffia wordt matig voorgesteld. Ergens in een donker huisje moet een big boss verborgen zitten, zonder echte goede bewaking of luxe goederen. Nee... ik vond het niet echt indrukwekkend.

Aanstellerij in die rechtbank, het kwam allemaal een beetje geforceerd over. Zo wordt het publiek helemaal wild als Rita dat pistool uit het zakje haalt... terwijl ze dat enkel als bewijsmateriaal had meegenomen.


Ik weet zeker dat dit waargebeurde verhaal beter verfilmd had kunnen worden. De zelfmoord van Rita kwam als een verassing, maar verder is het gewoon te saai.

Het meest bijzondere aan de film is, dat hij gebaseerd is op waargebeurde feiten. Jammer genoeg ontbreekt de spanning, die ik verwacht had en ook het acteren is niet echt bijzonder.

Valt al met al een beetje tegen.

Vond het weer een ijzersterke Italiaanse waargebeurde maffiaverhaal. Het mag allemaal wel Hollywoodaands klinken maar een maffia verhaal uit Italie is toch wel 9 van de 10 keer waar. Zo ook The Sicilian Rebel, waar we voor de zoveelste keer weer kennis maken met een personage die echt bestaan heeft. Maar de film is wat mij betreft wel gelukt. Het sfeertje zit er ook goed in en het verhaaltje is netjes. We volgen Rita die als kind getuige is voor de moord op der vader en pas jaren later de rechtzaak begint. Dat word toch wel boeiend weergeven en en de film weet het wel subtieletjes te houden. En we kunnen allemaal wel zeggen wat we willen over dat het ongeloofwaardig is maar het is toch wel echt gebeurd. Om spektakel gaat het niet.

Het einde met die autobom en die zelfmoord van Rita vond ik ook erg indrukwekkend.

Maar verder prima film.

4,0*

Wat een aangrijpende film. Van de eerste tot de laatste minuut bleef deze film boeien. Zelfs een traan ontglipte mij soms.

Een realistisch epos over de meedogenloze mafia en de tragiek van een getuige.

Een dikke 5 voor deze prachtige film.

Heel behoorlijke film, die langer aandoet dan dat hij eigenlijk duurt.

We kennen al veel maffiafilms waarin de romantiek daarvan en nostalgie daarna voorop staan, films waarin de slechte kanten wel worden getoond maar waarin het nog altijd leuker vertoeven is dan in een normaal leven. Deze film is echter veel rauwer en toont het fenomeen vanuit een slachtoffer; het is ook ineens een stuk minder leuk - ondanks het weinige bloedvergieten in beeld is het toch bijzonder naargeestig.

Amenta wil overduidelijk een punt maken: de maffia krijg je niet zomaar weg. Dat zie je in het dorp (waar iedereen na een moord letterlijk wegkijkt), de reacties tegen agenten alsof zij hen kunnen helpen, de moeder die eer hoger heeft staan dan iets dat lijkt op gerechtigdheid en in de hoofdpersoon die dit zeker in het begin ook nog duidelijk in haar heeft. Dat is uiteindelijk ook de strijd waar men tegen vecht, de maffia die niet alleen het leven op straat beheerst maar ook de gedachten van velen en hun levens.

Visueel wordt het nergens bijzonder maar het zag er verder wel onderhouden uit. De muziek was wel prettig, weinig tonen die af en toe even op komt zetten en echt voor sfeer zorgt. Verder was het spel prima (en playbackte die rechter nou?) als kon D’Agostino echt niet nep huilen. Wel was het jammer dat er veel stukken in de film niet helemaal overtuigden. Zo zag je wel dat ze Rita een eenzaamheid wilden geven, dat ze een vaderfiguur zag in de onderzoeksrechter (en hij een dochter in haar) en meer van dat soort, maar mede door het trage tempo en net te weinig scènes komt het niet overtuigend over. Je ziet dat ze het proberen, voelen deed ik het echter niet.

Al met al dus in sommige delen te kort, maar het deed wel erg lang aan. Maakt 3,5*.

Als erg recente historie interessant en indrukwekkend. Maar als film toch wel wat minder.

Vooral omdat er niet echt een duidelijke keuze wordt gemaakt tussen de historische kant van het verhaal en de dramatisering en thematiek die daarin een - erg - grote rol spelen, blijft de film wat wankel en warrig. Daardoor is het innerlijke conflict van Rita - wraak vs. gerechtigheid, eer en familie vs. doen wat juist is - nogal ontoegankelijk. Aan de andere kant geeft dat wel weer de ruimte voor de wat bakvisachtige charme van Veronica D'Agostino, en dat geeft de film dan juist weer iets persoonlijks.

Of die keuze daarmee een juiste is is wellicht alleen voor een Italiaanse kijker echt goed te bepalen. Vanuit het kille en afstandelijke Nederland is dat toch anders, en kunnen we alleen met een lichte verbazing kijken naar hoe dat in Italie kennelijk werkt. De normen en waarden die diep in het verhaal vervlochten zit zijn voor ons toch wat anders, hebben niet dezelfde zwaarte. Vandaar dat het hier en daar toch wat afstandelijk blijft, en anders aanvoelt dan een Amerikaanse maffiafilm, of een film over corruptie en misdaad in Nederland.

Maar daarom nog geen slechte film. Wel een eyeopener, een reden om even stil te staan bij de cultuurverschillen die er zelfs binnen Europa al zijn, en hoe diep die in de samenleving ingebed zijn. En laten we ook niet vergeten, het verhaal dat in deze film verteld wordt is helemaal nog niet zo lang geleden. Naief om te denken dat het nu allemaal heel anders is.

Prima waargebeurde maffiadrama. Deze is voor mij stukken beter dan films als The Godfather. In deze film heb je geen charismatische maffiosi met zware stemmen die de film dragen, maar echte criminelen en een meisje die in dat milieu is opgegroeid. Wellicht daarom niet zo stoer als maffiafilms uit Hollywood, maar deze ligt denk ik een stuk dichter bij de waarheid dan die films.

Eerlijk gezegd heb ik me niet aan de acteerprestaties gestoord, vond ze wel goed acteren. Alleen de moeder en de huilscènes wisten me niet te overtuigen, maar voor de rest vond ik het acteerwerk in orde. De personage van de moeder daar kon ik helemaal niets mee, haar handelen vond ik niet te doorgronden, wellicht was ze ook echt zo.

De film is trouwens de dramatisering van de docu Diario di una Siciliana Ribelle (2002) van dezelfde regisseur. 3,5*

Ik ging onvoorbereid naar deze film kijken en met een titel als deze had ik al wel het vermoeden dat hier om de maffia zou gaan. Maar ik dacht aanvankelijk dat het over een lokale maffiafilm ging. Dat is weer eens wat anders. Maar de film ging veel verder. Het ging dus over het leven van een meisje die de maffia wilde ontmantelen. Een boeiend verhaal en mooi verfilmd.