The Day the Earth Stopped (2008)

'The Day the Earth Stopped' is één van de vele Asylum titels die ik enige tijd geleden vroegtijdig heb moeten afbreken omwille van problemen met de synchronisatie. Vandaag stuitte ik gelukkig op een gerestaureerde versie, zodat ik eens te meer van de typische, ongeziene schoonheid kon genieten. Een prikkelende belevenis, zeker en vast.

De eerste beelden gaven meteen aan dat ook in deze productie het ‘gevaar’ uit de ruimte zou komen. Honderden robots en een paar androïden zijn op weg naar moeder Aarde, om een belangrijke boodschap mondeling te overhandigen. Nog vooraleer duidelijk wordt wat de bedoeling precies is, is er alreeds sprake van erg gebrekkige dialoogvorming. Denk aan het moment waarop Josh, het hoofdpersonage, en de man met de kleine blaas op het dak staan te lullen. Slecht geschreven en direct verantwoordelijk voor het hangende hoofdje van ondergetekende.

We zien tevens een naakte vrouw uit een ruimteschip stappen en met een verdwaasde blik in een bos wandelen. Nu, dit blijkt erg vreemd te zijn, want ondanks het feit dat de vrouw geen kleren aanheeft, is er op haar thuisplaneet alleszins wél de mogelijkheid om botox toe te passen, alsook oogschaduw en dergelijke aan te brengen. Kleine, doch opvallende tegenstrijdigheid. Konden ze niemand vinden met kleinere lippen?

Het komt erop neer dat de vrouwelijke nudiste een ultimatum komt stellen. Honderden buitenaardse wezens staken het halve universum over om de dreiging die de mensheid uitstraalt vroegtijdig de kop in te drukken. Tenzij er aangetoond kan worden dat een mensenleven waarde heeft. Oei. Eveneens een vreemd uitgangspunt. Op welke manier kunnen wij, met onze stoere geweertjes en raketjes, winnen van een ontzaglijk robotleger, dat op de koop toe in staat is verschillende mensen tegelijk weg te flitsen en blauwe drukgolven uit hun lichaam te persen? Zelfs met twee Steven Seagals lukt ons dat niet. Tot nu toe kan je niet anders dan aannemen dat het script weinig voorstelt. Zeer willekeurig allemaal.

Wat volgt is een sjofel uitgewerkt verhaaltje, dat zich vooral toespitst op de reis van Josh en Sky, de voormalige naaktloopster. Ze gaan samen op zoek naar wat de significantie van de mensheid nu werkelijk moet voorstellen. De eerste poging om de waarheid in een kerk te zoeken mislukte gelukkig, daar deze film een schelle Christelijke boodschap kan missen als kiespijn.

Ik kan eigenlijk met gemak een uur overslaan en direct naar het einde bladeren, aangezien er in tussentijd helemaal niets gebeurd. Ik ben bijna van mijn stoel gedonderd uit verveling, er is niets noemenswaardig te vermelden. Veel beelden van een soort kantoortje waar twee computers staan en Josh die simpelweg rondjes rijdt en af en toe in aanvaring komt met de geheime dienst, of hoe die gewapende sufferds ook mogen heten. Dat staat op het menu, smakelijk.

Het einde ontspruit uit de toevallige ontmoeting tussen het rondrijdende duo en een gestrand koppel, waarvan de vrouw zwanger is. Vanaf dan is alles vrij voorspelbaar en is het enkel wachten op de aftiteling, die spijtig genoeg pas 10 minuten later in beeld verschijnt.

Nadat de robots het aardoppervlak vaarwel hadden gezegd blijft echter de vraag wat er nu fundamenteel veranderd is. Vormt de mensheid nu plots geen bedreiging meer? Heeft het menselijk bestaan nut, enkel en alleen door het vasthouden van een pasgeboren baby? Ik trek het mij in ieder geval niets aan. Deze film is totaal niet serieus te nemen en verdient geen respect. De personages zijn niet boeiend, wat ook geldt voor het hele verhaal. In plaats van de leegte op te vullen met de torenhoge robots die een hele stad verpulveren, blijven ze de hele tijd rond de pot draaien en komen ze met niets origineel of zelfs maar lachwekkend op de proppen.

1,00