Dao Khanong (2016)

De nieuwe Suwichakornpong! Trailer!

De film is eigenlijk veels te ambitieus maar het kwam richting het einde zo mooi samen dat ik deze voor nu even overwaardeer met de volle mep.

Er is iets (voor mij nog) enigmatisch aan dit soort Thaise films. De symbolische beeldtaal is duidelijk vertellend bedoeld maar ik kan het nog maar af en toe duiden/plaatsen. Had ik bij die ene Weerasethakul die ik zag ook. Daardoor dringt de volle diepte en omvang van deze film niet tot mij door, ook al is de premisse me grofweg duidelijk dankzij het verhelderende eind aan dit mozaïek. Ik kan dit soort kale, subtiele en gelijk erg rijke filmstijl wel erg waarderen dus verheug me erop me er eens meer in te verdiepen om het me meer eigen te maken.

Zag dat hij inmiddels (in hd) is te pindakazen, maar kan zo gauw niet vinden waar hij (dan) te streamen of legaal te downloaden is. Volgende week komt wel de dvd uit, maar die kan de pracht van deze film nooit goed overbrengen.

Kunnen jullie uitleggen wat er verhelderend is, of samenkomt, in het einde?

Fraaie film, die vooral erg mooi geschoten is in naturelle belichting. Het tempo van Dao Khanong is traag op een goeie manier, vooral in het eerste uur werkt dit goed. De tijd die er genomen wordt voor bepaalde conversaties, bijvoorbeeld die bij kaarslicht, betaalt zich dubbel en dwars uit. In het vervolg van de film vond ik het steeds moeilijker worden om de personages te volgen. Er blijven mooie momenten maar het stond voor mij niet meer in een herkenbaar narratief kader (mogelijk is er wel een vaag thematisch verband, iets als 'je anders voordoen dan je bent'). Het einde is gaaf, visueel dan, maar voor mij viel er verder niks op z'n plaats. Dao Khanong zie ik desondanks als een interessante film, waarbij met name het eerste uur sterk is.

Mijn vraag hierboven, aan McSavah en Richardus, staat nog open.

beavis stelde in een privébericht dezelfde vraag en toen gaf ik (ongeveer) het volgende antwoord:

Is tot nu toe denk ik mijn favoriete eind ooit in een film. Aangezien de film veel speelt met tegenstellingen/thema's die in elkaars verlengde liggen, zoals heden/verleden, stad/platteland, rijk/arm, modern/ouderwets, hedonisme/soberheid, atheïsme/religie, nep/echt, is het einde een soort synthese van die dingen, op een overweldigende audiovisuele manier. Hoe de clubscène, met een boeddhistische inslag, overgaat in beelden van de natuur vermengd met digitale glitches vond ik al het voorgaande zo perfect vangen. Was totaal van mijn sokken geblazen.

Meer samenkomend dan verhelderend dus, oke, ik snap wat je bedoelt.

Ik kan me het niet meer herinneren, sorry

de laatste vijf minuten