Orpheline (2016)

Zware kost, dat blijkt wel uit het feit dat van de 12 bezoekers in de zaal er 5 deze voortijdig verlieten. Hadden waarschijnlijk de inhoud niet goed gelezen want anders hadden ze moeten weten dat dit geen film was voor een gezellig avondje uit. Ik werd zelf ook niet helemaal vrolijk van deze film over een getraumatiseerde vrouw, waarvan wij vier aspecten te zien kregen uit haar turbulente verleden. Bijzonder was wel dat elk van de vier momenten uit het leven van die vrouw - elk met een andere naam - gespeeld werd door een andere actrice zoals o.a. Adèle Exarchopoulos - Sandra in dat gedeelte van de film - die wij vooral kennen van haar rol in La Vie d'Adèle. Ik vond dat gedeelte trouwens ook het beste. Van het waarom van die trauma's van Renée - met Renée begint het eerste gedeelte van de film - werd trouwens niet al te veel prijs gegeven. Het was voor mij dus af en toe best wel puzzelen.

3.0*

Prima film die vooral opvalt door z'n doorgedreven gebruik van close-ups, welke vooral tijdens seksscènes of bevallingen weinig verhullend zijn. Het ziet er allemaal heel naturel uit, omdat men visagie volgens mij volledig achterwege heeft gelaten en ook geen filters gebruikt, dit laatste mag je wel een beetje de Franse school noemen denk ik.
Verder mooi acteerwerk, fijn dat Adèle Exarchopoulos hier bevestigt, met jeugdpuistjes en al (ze ziet er bijna jonger uit dan in La vie d'Adèle). Ze kan enorm veel met een blik of gezichtsuitdrukking en is zeer geloofwaardig als koele maar tegelijk kwetsbare nymphomane.
Verder zit er mijns inziens iets te veel drama in verhaaltje drie en is het stuk met het jongste meisje wat minder. Daarnaast legt Orpheline naar mijn smaak teveel, min of meer onnodige nadruk op seks. Het einde vind ik ook niet zo sterk. Een geloofwaardige inbedding om je in zo'n situatie weer aan te geven, voor een misdaad die al niet al te veel voorstelt en die jaren geleden is, ontbreekt. Komt meer over alsof men niet af durfde te sluiten met een happy-end.
Desondanks een goeie film, in lijn met de sterke jaren die de Franse cinema doormaakt.

Semi-autobiografisch psychodrama over een vrouw, die na een dieptraumatisch ervaring in haar jeugd tijdens haar puberteit tracht te ontsnappen aan haar brute vader. Ze begint een tragische zoektocht naar genegenheid en komt daar gelouterd uit tevoorschijn. In die zin dat zij als jongvolwassene een flink stuk assertiever rondloopt in de wereld van rijke, oudere mannen. Wanneer haar leven eindelijk in rustiger vaarwater terechtgekomen is, wordt zij door haar turbulente verleden ingehaald.

Zowel qua inhoud als qua structuur geen gemakkelijke film. Met de huidige periode min of meer als rode draad gaat de film telkens een levensfase terug. Die worden op voortreffelijke wijze ingevuld door Solène Rigot (Puppylove), Adèle Exarchopoulos (La Vie d'Adèle) en Adèle Haenel (Naissance des Pieuvres).

Een bijzondere film van Arnaud des Pallières, geïnspireerd door gebeurtenissen in het leven van scenarioschrijfster Christelle Berthevas. Typisch zo’n film die even moet bezinken. En een film, die ik zonder meer nog een keer wil zien.

Het harde leven van een vrouw (naar het leven van Christelle Berthevas) met een blik op haar leven aan de hand van 4 vrouwen en meisjes. De keuze van de 4 personages voor het leven van 1 vrouw, zorgt deels voor wat verdeeldheid in de film. Tegelijk wil de maker volgens mij hiermee aantonen dat de gebeurtenissen meerdere vrouwen overkomt. En in grote lijnen zie je toch wel een rode draad door de 4 personages.

De troef van de film is de sterke cast met 4 boeiende actrices. Zo wordt het verhaal best wel de moeite. En toch blijf ik qua uitwerking wat op mijn honger zitten. Misschien had dit wel beter door een vrouw geregisseerd geweest. Niet dat het harde leven wordt geminimaliseerd, maar ik hoopte op nog meer diepgang bij de personages.

Al bij al een boeiende film, al had er wel meer in gezeten.

Interessante belichting van de levensloop van een jongedame geacteerd vanuit vier verschillende actrices. Stuk voor stuk boeiende om deze verschillende tijdslijnen te zien en het personage van deze vrouw te zien evolueren.

Een leven dat er weinig benijdenswaardig uitziet waarbij ook haar jeugd al wordt opgezadeld met een trauma. Erg sterk geacteerd door Haenel en Exarchopoulos, maar ook de andere personages zijn sterk. Een film waar ik meeleefde met het personage en het plot. Hoezeer je ook tracht weg te vluchten van je verleden, vroeg of laat word je er toch weer mee geconfronteerd, lijkt het.

De film is verder boeiend om te volgen omwille van de vertelstructuur die niet chronologisch verloopt. De film is niet an sich gecompliceerd, maar je moet toch aandachtig zijn. Dat de personages verschillende namen hebben, maakte het niet eenvoudiger als je totaal blind de film instapt.