Slepé Lásky (2008)

Voor de film werd vertoond, werd Dreznica vertoond. Ik vond die kortfilm echt bijzonder vervelend gefilmd, al vond ik de korte inleiding van de regisseuse dan wel weer leuk.

Blind Loves vond ik bijzonder. Ik kon alleen op een gegeven moment echt even niet meer m'n ogen openhouden en dommelde een beetje in de film in. Maar ik heb hem wel uitgezeten, en daar heb ik zeker geen spijt van. Prachtige dromerigheid vond ik, en een prachtig einde.

Mooi en sympathiek filmpje inderdaad. Humoristisch en bij vlagen ontroerend. 4.5*

Voor ‘’Blind Loves’’ werd eerst een korte documentaire vertoond, genaamd "Dreznica", die in super 8-amateurbeelden uit de jaren zeventig is geschoten. De film is zo gesneden om de ervaringen uit herinneringen van blinden te verwezenlijken. De film wordt begeleid door een voice-over van allemaal blinden die spreken over hoe zij tegen een bepaalde kleur aankijken. Maar wat een afschuwelijk ding was dit zeg. Geen moment kwam ik in de short, die niet alleen spuuglelijk, maar ook afschuwelijk gemonteerd was. Je kunt het ongeveer vergelijken met de TMF- en MTV-clips. Je ziet niet meer dan flitsen van mensen, maar wat ze aan het doen zijn kun je je niet afvragen omdat je dan alweer in een volgende shot bent en dat volgt elkaar zo snel op dat je er hoofdpijn van krijgt. De regisseuse kwam voor de short en na de short uitvoerig aan het woord. Over het waarom en vooral hoe je ernaar moest kijken. Ik wenste dat mens een prettige terugreis naar Brazilië en dat ze daar maar een kantoorbaan gaat opzoeken, want het was voor mij de allerslechtste short die ik ooit gezien heb, volgens mij moet je blind zijn om dit op waarde te kunnen schatten.

Omdat mijn hoofd nog steeds bij de short zat, ging ik met een chagrijnige kop "Blind Loves" kijken. Het eerste half uur betrapte ik me erop dat ik niet naar de documentaire aan het kijken was, maar nog steeds met m’n hoofd bij "Dreznica" zat. Wat een vreselijke uitwerking had die short. Het is bijna niet te geloven zo erg! Gelukkig kwam ik na een half uur tot rust en zag ik in dat het niet veel zin had om nog door te zeiken.

"Blind Loves" gaat over blinden die op zoek zijn naar liefde. Je krijgt niet alleen hun zoektocht te zien, maar ook hun teleurstellingen en hun verwachtingen in het leven. Zo zien we een ouder echtpaar, een onzeker meisje van 16 jaar die al chattend op zoek is naar een vriendje en twee volwassen mensen die heel graag bij elkaar willen zijn maar waarvan de ouders dit niet willen. Stuk voor stuk zijn het mensen die blind zijn geboren en dus een visuele handicap hebben maar die ontzettend hunkeren naar de liefde van een ander.

Regisseur Juraj Lehotský gaat met heel veel respect met de mensen om en weet ze op hele intieme manier liefdevol in beeld te brengen. Nergens wordt het gebracht met vals sentiment. Zijn poging om blinden te vangen die op zoek zijn naar liefde heeft hij uitermate gevoelig en krachtig weten om te zetten naar het witte doek. Een film die op Valentijnsdag eigenlijk groot zou moeten worden uitgebracht in Nederland en andere landen. Een film die met heel veel liefde is gemaakt en die ook nog eens over de liefde gaat. Hopelijk wordt deze parel aangekocht zodat meer mensen de kracht van de liefde mogen aanschouwen van blinde mensen!

Slepe Lásky is een ontroerende, grappige en vooral hartverwarmende film die je een andere kijk geeft op wat liefde en geluk is en er daardoor ook nog eens in slaagt je aan het denken te zetten.

4 eenvoudige verhalen over blinde mensen in hun zoektocht naar liefde en geluk. Net als wij gewone mensen hebben ze daarbij hun angsten, verlangens en dromen. Lehotský weet de kern te raken in relatief korte schetsen van deze mensen. Afgetrapt wordt met Peter, die de liefde van zijn leven al gevonden heeft. Ook zijn vrouw is blind en het stel probeert er het beste van te maken. Hun leven wordt treffend in beeld gebracht, je bedenkt je eerst nog waarom ze geen lamp aandoen als het buiten donker wordt...... Peter zorgt ook voor een aantal zeer geestige momenten, waarvan de scene dat hij schansspringen keek mijn onbetwiste favoriet was.

De andere drie verhalen gaan over blinden die zoekende zijn hoe invulling te geven aan hun leven als blinde. Een zigeuner die verliefd wordt op een vrouw die niet zigeuner is, een zwangere vrouw die nadenkt over hoe het zal zijn om een kind op te voeden die wel kan zien, een pubermeisje dat heel graag een vriendje wil en een date regelt via een chatsite. Stuk voor stuk prachtig vertelde verhalen met het hart op de juiste plek en dat komt vooral door de geweldige mensen die in de film spelen.

Slepe Lásky is niet voor de volle 100% een documentaire. Hoewel Lehotský echte blinde mensen gecast heeft voor de film en hen in hun dagelijkse leven heeft gevolgd is een deel van de film ook gescript. Dit is geen minpunt, sterker nog, toen ik de film bekeek wist ik niet dat het deels een documentaire betrof.

Ik hoop dat er over een aantal jaren een vervolg komt over hoe het dan met deze mensen gaat. Tot dan moet ik het met deze doen, ik denk er nog vaak van te kunnen gaan genieten.

4,5* en een top 10 notering

hier ben ik wel heel benieuwd naar. Eens kijken of ik hier aan kan komen