Antibirth (2016)

Film ziet er visueel best aardig uit maar de soort van combinatie van horror met komedie werkt niet in deze film.

Acteerwerk is hier en daar ook niet optimaal en er is te weinig horror te bekennen.

Ook het verhaal laat de wensen over.

Het grootste probleem zit hem wat mij betreft in de eerste helft van de film.
De film komt namelijk behoorlijk traag op gang en in de eerste helft van de film krijgen we dan ook niet meer te zien dan hoe Lou (wisselvallig gespeeld door Natasha Lyonne) een bende van haar leven maakt.
Wanneer haar zwangerschap zichtbaarder word komt er wat meer nastyness aan te pas. Ook de bevreemdende, hallucinante scenes komen nog wel redelijk over.
Het beste van de film is eigenlijk de climax waarin er een afzichtelijk wezen (cudos voor de special fx artists) van tussen Lou's benen komt. Het subplot over het eventueel 'broeden van een nieuw ras' komt wat minder uit de verf, maar dat deert het plezier om het monster niet.
Het is een beetje zo'n film waarbij je moet wachten op de pay off en mede daardoor zorgt dit ervoor dat 'Antibirth' geen memorabele horror titel zal worden.

Wow, deze film was één grote trip. We zien het leven van Lou en Sadie vol met feestjes met drugs en drank. Totdat op een dag Lou zich niet goed voel en ze denkt dat ze waarschijnlijk zwanger is. En net zoals bij drugs-gebruik (van Lou) zien wij ook in de film bizarre hallucinerende beelden en wazige scene's. Na de opbouw veranderd de film (ongeveer in het midden) in een body-horror maar dan nog wel steeds één op drugs. Alhoewel er ook door de film heen wel wat freaky momenten zijn moet je geen film verwachten met een groot aanwezigheid van gore. Ook eond die tijd komt een zeer goed spelende Meg Tilly (Fame, Psycho II, Body Snatchers; en zus van Jennifer Tilly) ten tonele met een soort X-files- achtige theorie Hierdoor ontstaat er nog meer de vraag hoe komt ze zwanger? Wat uiteindelijk eindigt in een waanzinnige climax. Dat is zeker één van de WTF-momenten van het jaar! Is alles dan positief nee, soms is het geheel wat rommelig. En het lijkt alsof er scene's abrupt stoppen of niet goed doorlopen.
Het is min of meer het debuut van regisseur Danny Perez ( hiervoor heeft hij nog een soort visueel album van het Animal Collective) Oddsac (2010)
Deze film is waarschijnlijk niet voor een ieder weggelegd en heeft wel iets weg van het bizarre werk van David Cronenberg. Toch heeft de film heeft een soort van vreemde `90 jaren flow (wat zeker niet de sterkste jaren voor Horror waren) maar is daarnaast vooral zeer experimenteel.
Conclusie: "Antibirth" is a mess - but an interesting one."

Die psychedelische poster belooft natuurlijk flink wat audiovisueel geweld, maar laten we stellen dat de ontwerper zijn job toch beter heeft gedaan dan de regisseur. Niet dat het een dramatische poging is, hoor, maar er zijn twee fundamentele problemen: het hoofdpersonage dat te sterk als karikatuur wordt neergezet en het nefaste gebrek aan tripscènes; terwijl de inhoud dat net rechtvaardigt, sterker zelfs: erom smeekt. Telkens wanneer je denkt dat de film zal losbarsten, zinkt hij weer weg in middelmaat. Ambient en indie-rock op de achtergrond in combinatie met een carnavalesk figuur dat sporadisch in beeld komt, volstaan niet. Iedereen moddert maar wat aan (letterlijk en figuurlijk) en uiteindelijk is er wel een lichtpuntje in de vorm van een weerzinwekkende finale, maar ook dat is al eerder en beter gedaan. Nee, niet al te beste indie-horror dit.

Een zeer traag op gang komende film waarbij de hallucinaties en het rommelige verhaal veel beter uitgewerkt had kunnen worden. Nu lijkt het allemaal eentonig en moet je op enige spanning wachten op de climax die wel gestoord overkomt, maar net dat je met interesse begint te kijken, is de film helaas afgelopen. 3/10 Inderdaad mooie poster overigens.

Gemiste kans. Lyonne in een zeldzaam irritante rol. Haar personage is veel te karikaturaal. Film mist ook iedere vorm van sturing. Iets waar met name een body horror veel baat bij heeft. De tone of voice is bovendien een complete miss, hoe moet je de film serieus nemen als het zichzelf niet serieus neemt? Dat is namelijk iets anders dan komisch (proberen te) zijn, dat kan doorgaans prima. Geeft veel te veel aandacht aan onbelangrijke factoren, zoals de oorsprong van het probleem in haar baarmoeder. Iedereen weet al hoe de vork in de steel steekt, want het wordt al vanaf het begin geteased, maar toch werken we er nog ruim een uur naartoe. Moeten we dan nog onder de indruk zijn als het inderdaad is zoals we dachten dat het is? Voor een regisseur die zich liet gelden met een experimentele film is daar ook verdomd weinig van te merken. Erg vlakke benadering van een thema dat schreeuwt om psychedelysche beelden. De tamme soundtrack doet daar nog een schepje bovenop. Onbegrijpelijk als je beelden van Oddsac er naast legt.

Waardeloos broddelwerkje, dat ondanks de verdienstelijke cast geen moment weet te boeien. Natasha Lyonne gaat volledig over de top in de maffe hoofdrol, terwijl de film om haar heen zich dodelijk traag voortsleept. Vooruit, de laatste paar minuten hebben absoluut een 'WTF!'-factor, maar tegen die tijd zullen de meeste kijkers wijselijk afgehaakt zijn. Ranzig filmpje, tegelijkertijd van de pot gerukt en dodelijk saai.