Not Wanted (1949)

Sterk drama over een jonge vrouw die valt op de verkeerde man en de good guy die later op haar pad komt niet ziet staan .
Later blijkt dat ze zwanger van is maar de man waar ze op verliefd is heeft haar laten vallen en is vertrokken .
Het drama is sterk opgebouwd middels een beginintro waarin we aan het einde van het verhaal beginnen om vervolgens al het voorafgaande in een soort lange flashback te zien .
Verhaal wordt zeer realistisch verteld en de schuld word ook niet duidelijk bij 1 van de 2 gelegd .
Het happy end mag dan wel geromantiseerd zijn maar is wel mooi gedaan .

Melodramatisch, het verhaal van deze film die destijds zeker van een bepaald succes zal hebben genoten, ondanks het ontbreken van sterren in de cast. Het is evenwel precies de soberheid en het aansnijden van een, voor die tijd, maatschappelijk drama die de sterkte van de film uitmaakt. De happy-end zal het publiek er ook wel graag hebben bijgenomen al was het maar omdat uiteindelijk ware en trouwe liefde overwint.
Zo'n wit-zwart uit de jaren 40 kan er af en toe wel in, zeker deze "Not Wanted".

Na een breuk met Warner Brothers in 1947 richtte Ida Lupino samen met haar man het onafhankelijk productiebedrijf "The Filmmakers" op. De eerste film die werd geproduceerd was deze maar doordat regisseur Elmer Clifton een hartaanval kreeg, nam Ida Lupino, die mee aan het scenario had geschreven de regie over. Ondanks dat ze Not Wanted had afgemaakt, wilde Ida Lupino er geen credits opstrijken. Het is echter onmogelijk om haar los te koppelen van deze filmproductie, aangezien ze in alles er een grote invloed op had. Net als sommige van Lupino's latere films, behandelt het op aangrijpende wijze een onderwerp dat in de meer conservatieve naoorlogse samenleving een groot taboe was, namelijk ongehuwde moederschap en ongewenste zwangerschap. Vaste hoofdrolspeelster, Sally Forrest, speelt de jonge Sally Kelton. Na de oorlog weigerden vrouwen zich terug naar de traditionele norm te conformeren dus Sally is niet gelukkig met het leven van en bij haar ouders en na een conflict ontvlucht ze het huis. Onnodig te zeggen dat de situatie van kwaad tot erger gaat en het nogal triest verhaal is. De scènes meer aan het einde zijn flink aangrijpend. Ik heb inmiddels alle films die Lupino heeft geregisseerd gezien, en zijn alle goed gemaakt spreken op een of ander manier mij enorm aan en zijn ook vrij uniek voor hun tijd.(en zelfs nu)