Awaydays (2009)

Erg veel nieuws zien we niet. De grauwe Thatcher-jaren zijn al vaker decor geweest voor Britse drama's. Het is niet bepaald de eerste film met een soundtrack vol postpunk. En films met hooligans zijn er ook wel meer.

Neemt niet weg dat het toch best een meeslepende film was en dat de film de grens tussen je rol in de maatschappij en de kick van geweld best goed aanpakt. Een sterke cast, fascinerende hoofdkarakters en toch die muziek (die toch vrij aardig in mijn smaak past) doen de rest. En voor ik het wist was de film om.

3.5*

Redelijk positieve reacties hier tot dusver, maar daar kan ik me niet echt in vinden. Hoewel Pat Holden (gek genoeg ook de maker van het uit 2005 stammende The Long Weekend - een compléét andere prent) zijn uiterste best heeft gedaan alles zo authentiek mogelijk te houden, doet Awaydays in mijn ogen erg fake aan. De kapsels, kleren en decors mogen dan nog zo goed getroffen zijn, nergens voélde ik de troosteloosheid, iets waar vergelijkbare films als This Is England en Control wel in slaagden. Daarvoor mist Awaydays namelijk subtiliteit en nergens vind ik de ontwikkelingen geloofwaardig.

Misschien dat de acteurs er wel voor iets tussen zitten: zo'n Liam Boyle is op zich een talent maar hier een miscast, om nog maar van Nicky Bell als Carty te zwijgen. Dat de jongens met elkaar converseren alsof ze in een middeleeuws schouwspel zijn terechtgekomen, doet de zaken ook al geen goed.

Wel erg geslaagd vond ik de muziek, hoewel je het met songs uit die periode al erg onhandig moet aanpakken om een film niét met de nodige sfeer te injecteren. Leuk trouwens om Miles Kane (The Rascals, The Last Shadow Puppets) in een klein rolletje te zien opduiken.

Geen strontvervelende cinema, maar er bestaan wat mij betreft veel betere portretten van de moeilijke Thatcher-jaren.

Vermakelijke hooligan film met een aantal onwaarschijnlijkheden.

Muziek en sfeer vond ik zeer geslaagd in deze film. Flink wat geweld, wat toch onmisbaar is in een hooligan film en een redelijk verhaal.

Wat ik minder vond was dat gedoe van Elvis, de maat van Carty dat hij de hele tijd zo moeilijk zat te doen en ja behoorlijk gay aan het doen was. Ik dacht even dat ik naar brokeback hooligan aan het kijken was maar gelukkig ontwikkelde het niet helemaal zo.

Een aantal momenten die de film behoorlijk ongeloofwaardig maken, zoals dat het een groepje was met behoorlijk jonge jongens die de hele tijd beren van kerels in elkaar aan het trimmen waren zonder problemen. En politie was nooit een probleem of zelfs een dreiging.

Dat drankje wat ze telkens in de trein drinken voordat ze gaan knokken is volgens mij buckfast wat allang verboden is in Engeland. Drankje dat bomvol zit met chemicaliën, cafeïne en alcohol waarbij je alleen nog maar zin hebt om mensen volledig de grond in te slaan. vandaar de slogan Buckfast make you fuck fast make you fight fast. Maar hun hadden een eigen gebrouwde versie lijkt me.

Al met al heb ik me de hele film vermaakt en er zaten zeker originele dingen in, acteerwerk, sfeer, muziek en verhaal allemaal wel de moeite waard.

3.5

En ik snap ook niet dat iedereen roept dat dit de slechtste Hooliganfilm is die ze ooit zagen, want daar DRAAIT 't gewoon niet om, zoals llectrofish al aangeeft, hoewel ik wel weer snap dat de DVD-cover de verwachtingen van een pure knokfilm schept.

Ik pakte deze maanden geleden dus uit de DVD-bak; ik had de cover al vaker gezien [die zwart-wit-rooie, een andere dan hier staat afgebeeld] en die boeide me totaal niet. Op een gegeven moment, ik was nog steeds niet onder de indruk, had ik 'm in m'n handen en achterop stond: 'Met een spetterende soundtrack! Muziek van o.a. Joy Division, The Cure, Magazine, Echo & The Bunnymen en Ultravox.' Laten Joy Division en The Cure nou net twee van m'n favoriete bands zijn! En een soundtrack vind ik erg belangrijk voor de sfeer en daarom moest deze wel goed zitten.

Voor mij persoonlijk is dit een hele toffe film; deze bevat niet alleen een heleboel goeie muziek uit eind jaren zeventig/begin tachtig maar speelt zich ook nog eens af aan het begin van de post-punk era, een van mijn favoriete muziekgenres. Dat heeft veel meer meerwaarde dan wanneer een film zich later afspeelt en alsnog die muziek gebruikt. En ik moet toegeven dat ik het verhaal op een gegeven moment nergens heen vond gaan, dat er niet echt een bevredigende afsluiting in zit maar mijn God, die sfeer! Die muziek! Just For a Moment van Ultravox, bijvoorbeeld, is dankzij de film voor mij onsterfelijk geworden. Die moet op mijn uitvaart gedraaid worden!

Geweldig om een verhaal mee te maken dat echt uit de periode stamt waarin Joy Division en The Cure opkwamen. Vooral ben ik bekend met Joy Division, die een redelijk korte oeuvre hebben, doch is er niet gekozen voor de bekendste tracks uit hun repertoire, daar was ik wel blij om. En verder heb ik dus kennis gemaakt met Ultravox, ook heerlijk.

De personages blijven redelijk oppervlakkig. Carty is een 'Angry Young Man' die geen doel in het leven ziet en bij een grotere groep wil horen, terwijl Elvis dat stadium allang voorbij is. Maar hun oppervlakkigheid past goed in het sfeer- en tijdsbeeld van de film, dus hoor je mij niet klagen.

Het is een film die het vooral van de sfeer moet hebben dus en die vond ik dan ook ijzersterk, greep me naar de strot!

De moeite waard van een avondje nachtbraken.

Geen hooligan-film zoals je wel vaker ziet, eigenlijk is het een portret van twee jongens in de UK in 1979.

Jongens, die luisteren naar Joy Division, The Cure, Ultravox, Magazine, Simple Minds en elkaar leren kennen bij een concert van Echo & the Bunnymen, maar beiden behoren ook tot een groep working class voetbal-hooligans die met Stanley-messen en onder invloed van drank en drugs vechten tegen rivaliserende bendes.

Meer kitchen-sink-drama dan voor de liefhebbers van stevige actie en met zelfs wat homo-erotische ondertonen.

Mooie film met ijzersterke soundtrack....prachtige vechtscene vergezeld van "The Light Poors Out of Me" (Magazine).

Lekkere punk en wave in de soundtrack. Ook overige muziek vind ik mooi in deze film.
Liverpools gesproken is ook een voordeel bij mij, vanwege de sfeer die erbij hoort. En ik zag prachtige beelden van de locaties en van het landschap.

Het hele vechtgebeuren snap ik niet, het zal wel met overmatige testosteron- en adrenalineproductie te maken hebben. Maar dit is slechts een piepklein gedeelte van de film. Voor het overige is het de uitbeelding van het leven van de jongens, onderling en met meisjes. Het besef van de zinloosheid van het verlangen naar geweld door de hoofdpersoon wordt trouwens als moraal getoond aan het eind.

Een sfeervolle en mooi gemaakte film. Ik zou graag de soundtrack hebben.

Vorige week op de BBC gezien. Ik was verrast, want wist helemaal niet van het bestaan van deze film af. Het onderwerp vond ik de moeite al waard om te blijven kijken. Helaas werd ik wel wat teleurgesteld, want deze groep jongetjes kun je geen firm meer noemen. De rivaliserende groepen hadden echte kerels ertussen staan en keer op keer verloren ze van de koorknaapjes.

Wat vreemde hoofdpersonen en de zwevende, homoseksuele Elvis spant de kroon wat dat betreft. Dat is nou wel de laatste die lid is van zo'n firm.

Gelukkig zitten er hier dan daar wel wat mooie stukken in. Ook komt Liverpool lekker mistroostig over. Jammer dat je geen voetbal voorbij ziet komen. Meestal is het toch wel knokken voor een wedstrijd ipv alleen maar ergens afspreken op zomaar een dag.

Wat ik verder sterk vond is dat je het in zo'n firm heel snel kan maken, maar ook heel snel weer laag op de ladder kan komen te staan. Vrienden kan ik ze dus ook niet noemen. Ze voorzien zichzelf in een behoefte. De behoefte om al hun frustraties er even uit te rammen.

Had zeker een topper kunnen zijn, wanneer er wat meer identiteit te zien was geweest in de verschillende firms. Nu had ik geen flauw idee voor wie de verschillende groepen waren.

Einde is wat vreemd, maar gaf ook wel een naar gevoel ergens. Goed om eens gezien te hebben. Was er zelf nooit op gekomen.