Shin Akai Misshitsu (Heya): Kowareta Ningyô-tachi (2000)

Red Room 2.

Eigenlijk gewoon een herhaling van deel 1, andere personages, maar verder hetzelfde kaartspelletje, iets minder gore maar meer karakterontwikkeling?! zorgen er voor dat ik dit deel over zijn voorganger kies. Verder weinig over te zeggen, geforceerd shoqueren, hate it or love it.

Meer van hetzelfde.

Red Room 2 biedt niets nieuws ten opzichte van het origineel maar borduurt verder op het bekende concept. De kaarten worden weer uit de kast gehaald en vier nieuwe spelers schuiven aan. Ditmaal wordt er iets dieper ingegaan op de achtergronden van de personages, maar veel kon het me niet schelen. Vooral de religieuze prietpraat kon me gestolen worden.

Ook de spelletjes zijn net zo pervers als voorgaande opdrachten, dus veel naakt en mensonterende scenes maken hun opwachting. Kyoko is een leuk personage, lekker kil. Het einde is geen verrassing omdat er door de film heen al diverse malen naar werd verwezen, helaas. Verder bevat de film weer wat leuke effects, maar alles is nog steeds erg low budget.

Ik heb me weer goed vermaakt, maar beter dan de voorganger vond ik hem niet. Nochtans vind ik het interessant genoeg om achter het andere werk van Daisuke aan te gaan.

Geen verbetering in vergelijking met de eerste Red Room. Nog steeds even low budget en met meer saaie stukken en gepraat. Als debuutfilm viel de eerste film nog mee, het idee was interessant maar de uitwerking liet te wensen over. Maar ja, als je 6 films in 2 jaar maakt, mikt regisseur Daisuke Yamanouchi waarschijnlijk meer op kwantiteit dan op kwaliteit. Geen nieuwe ideeën dus (behalve de zogenaamde verrassende ontknoping) en de eerste film gewoon nog eens overgedaan, zij het in mijn opinie minder goed.