The Pleasure of Being Robbed (2008)

Ik zie dat deze film met wat prijzen aan de haal is gegaan (prijzen die me overigens niet al te veel zeggen). Verklaard misschien de lichte interesse die getoond word hierboven me. Dat en een bak aardige recensies van grotere sites waarschijnlijk.

Toch, don't be fooled, echt een film voor de liefhebbers dit.
Te plaatsen in het moderne indie/ lichtelijk slacker genre, is de film eigenlijk behoorlijk richtingloos.
Volg Eléonore, die wat door Manhattan slentert. Ze is vriendelijk en behulpzaam tegen iedereen, maar op het moment dat je wilt zeggen "bedankt"of "Leuk je weer gezien te hebben"ben je wel je portomonnee of tas kwijt. Geen persoon of winkel is veilig.

Het lijkt of ik nu erg spoiler, maar dat doe ik niet. Een plotuitbreiding van hetgeen hierboven staat en meer zit er ook niet in de film. 71 minuten lang neem je een kijkje in het leven vanEléonore, zonder begin, zonder einde.

Verwacht audiovisueel niet veel, al zijn er wel bijzonder dingen te spotten, als je door de opnamekwaliteit heenkijkt. Heel erg grof, shaky en rauw, huis tuin en keuken opnametje haast. Toch zijn shots van rijdende auto's in het donker en onderandere een droomscene met een ijsbeer wel mooi gedaan . Die korte details maken het toch weer sfeervol.
Ook sfeerbepalend is de muziek. Een combinatie van moderne rock en 60's spul. Iets wat vaak totaal niet lekker werkte en me soms zelfs wat irriteerde.
De sfeer die door de beelden werd opgebouwd, werd door die muziek soms weer afgebroken dus. Zonde!

Geen mooie film en geen film met een duidelijke richting. Toch ha het wel sfeer. Het slenteren door Manhattan had wel wat moois. Een stukje sightseeing als buitenstaander. Eléonore was zeker geen karakter die als vriend zou willen hebben, maar wel intrigerend en soms toch ook wel schattig.

Apart klein filmpje, als je weet waar je aan begint. Zijn volgende film schijnt alweer een stap voorwaarts te zijn, zoals het hoort.

Inderdaad nogal stuurloos filmpje. Maar naast het gebrekkige budget, zet ik ook vraagtekens bij het talent van de makers. Oninteressant plot en oninteressante personages op een oninteressante manier geschoten. Ik hoop van harte dat Safdie's volgende film beter is, die is in ieder geval geselecteerd voor de Quinzaine, maar ik zie het nog niet.

The Pleasure of Being Robbed doet je vermoeden dat er vele diefstallen en ontsnappingen aan te pas komen maar dat viel tegen. In het begin worden twee tassen (waarvan één gevuld met katten) en een auto gestolen en vervolgens brengen we haar vriend thuis en belanden we bij de politie en de dierentuin (met een opvallend neppe ijsbeer). Helemaal niet zo erg om achterin mee te kijken hoe zij voor het eerste een voertuig bestuurd maar ze waren wel erg op hun gemak terwijl de eigenaars ieder moment terug konden komen van het café. De matige beeldkwaliteit en een nonchalante cameravoering storen me nooit zo snel; ik vind het vaak zelfs een stukje realistischer overkomen dan glad gestreken schilderijen. Toch overtuigde dit werkje nergens en het genre komedie kun je grofweg vervangen door drama want Eléonore leek nog zoekend naar haar geluk. Overigens vond ik die scène met de druiven erg nietszeggend want ze bleef maar dooreten en er gebeurde niets ondanks dat die winkeleigenaar kort daarvoor nog een blik wierp. Vreemd dat de makers juist daar een shot uithalen voor de poster.