Hyakuman-en to Nigamushi Onna (2008)

Zeer fijn filmpje.

Begin is inderdaad iets minder subtiel, al vond ik dat niet eens zo'n probleem. Beeldt toch aardig uit waarom Suzuko hoopt te ontsnappen uit haar leven.

Verder een érg typisch Japans drama, bijna een blauwdruk van vele andere. Vooral dan ook voor fans. Mensen die weinig kunnen met het trage tempo en ijzeren gezichten hoeven hier zeker niet aan te beginnen.

Einde vond ik trouwens best apart en zeker wel onverwacht. Uit een keuze van twee haalt deze film toch een derde, wat ik best goed vond werken.

Aanrader dus, maar enkel voor fans.

4.0* en een uitgebreide review[

Mooi dat Camera/Japan met hun jubileum de vrouwelijke regisseur eens wat meer in de schijnwerpers hebben gezet, deed mij even nadenken over hoeveel ik er eigenlijk kon, en kwam eigenlijk enkel bij Kawase en Ogigami uit. Een retrospectief van Tanada was dus wel een mooi startpunt voor een zoektocht naar meer talent van dat kaliber, ironisch genoeg deden de twee kortere films die ze hiervoor maakte en ik een dag eerder zag nu niet bepaald een vrouwelijke hand vermoeden, beide charmant genoeg voor een voldoende maar vooral op seksueel gebied vrij plat en meer vanuit het oogpunt van de man. Dit lijkt me dan een mooiere kennismaking, veel meer een sleutelfilm die wat meer onder de oppervlakte gaat zitten van wat ze werkelijk in haar mars heeft, al kan ik er tot nu toe nog geen lijn in zien. Yû Aoi is als altijd geweldig en de film heeft een lekker voortkabbelend tempo. Niet te zoet en niet te zwaar: perfect er tussen in met een wat realistischere inslag dan de meeste van dit soort werkjes die toch de neiging hebben te verzanden in dromerige naïviteit. Ik vermoed dat Cowards Who Looked at the Sky nog net een beetje meer mijn ding gaat zijn, dus die heb ik ook maar even geladen. Denk trouwens dat dit een een mooie instapper is voor iemand die nog nooit een Japanse film gezien heeft en niet direct aan de Kitano en Kurosawa wil.

Bevallige tour-de-force van Yū Aoi over een introverte jongvolwassene, die tobt met haar gebrek aan assertiviteit. Een eerder aangenaam dan enerverend filmpje, dat helemaal gedragen wordt door het niet geringe talent van Aoi. Het einde liet mij met een goed gevoel achter.