Throw Momma from the Train (1987)

mwahh de moeder draagt de film en Billy Crystal voor de rest niet bijster leuk

maar ook niet iritant, tja Throw Momma from the Train ik heb h'm gezien..

2,5 treintjes

Matige film waarin twee mannen een plan hebben waarbij ze voor elkaar een moord plegen. En ook al is het gegeven geleend van de film Strangers On A Train, zou dit een leuke zwarte komedie op kunnen leveren. Maar ondanks de aanwezigheid van Billy Crystal en Danny DeVito valt er te weinig te lachen. Camerawerk en montage zijn prima.

Don't you "In a minute, Momma" me! Get off your fat little ass or I'll break it for you! I want two soft boiled eggs, white toast, and some of that grape jelly god damn it! And don't burn the toast!

Het idee is best aardig, om van het concept van Strangers on a Train een komedie te maken, maar de uitwerking is niet bijzonder grappig.

Billy Crystal doet het nog niet zo slecht en zorgt af en toe voor wat leuke momentjes. Tegenspeler Danny DeVito is toch een stuk minder op dreef en zijn pogingen tot humor zijn veelal flauw en niet leuk. En zo is het ook met de rest van de film gesteld. De meeste humor is flauw en niet zo leuk en scherp als gehoopt. De moeder is natuurlijk wel een rol op zich en haar grofgebekte uitspraken, zorgen gelukkig nog wel af en toe voor een glimlach. Zeldzaam lelijk is ze ook en dat het een verschrikking is om met haar in hetzelfde huis te wonen, speelt ze zeer overtuigend.

Al met al toch redelijk tegenvallend. De moeder steelt de show, maar verder had ik constant het idee dat er veel meer uit te halen viel. Het aantal echte lachmomenten is namelijk gemakkelijk op een hand te tellen.

2,0*

Geen hoogvlieger deze komedie, maar hij heeft wel zijn komische momenten. Danny DeVito en Billy Crystal doen het opzicht wel leuk maar de echte ster in deze film is toch Anne Ramsey als de irritante Momma waar ik nog het meest om heb moeten lachen. Haar uiterlijk en vreselijke stem waren eigenlijk al geinig. Ze is overigens een jaar na het uitbrengen van deze film overleden. Het verhaal is opzicht wel leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de uitvoering inclusief het leuke einde.

Een film die in m'n herinnering beter was. Throw Momma from the Train is een vrij flauwe film over een schrijver met writer´s block en woede naar zn ex die te maken krijgt met de sociaal onhandige Owen die nog bij zn moeder woont. Op zich zijn dat ingredienten voor een aardige zwarte komedie, maar de acteurs maken dat niet waar- met name DeVito die de film ook regisseerde was matig. Bovendien is gekozen voor een wat cartooneske uitvoering, niet scherp genoeg.

Opvallend dat de actrice die Mrs Lift speelt pas 58 was tijdens deze film.

Dit was de 2e film vandaag met DeVito, eerst hebben we "Ruthless People"" uit 1986 en toen deze erachter aan. Om eerlijk te zijn kan je beter met deze beginnen want dan heb je een opbouw naar een betere film toe. Maar deze is ook best te verteren en regelmatig, vooral later in de film, kan je wel om de situaties lachen. Vooral moeder (Anne Ramsey) is een type waar wij de meeste lol om hadden. Zoals deze zo nu en dan te keer gaat tegen haar zoon, niet te geloven. Een 7 als waardering.

Dat vind ik choquerender dan alle grimassen van Ramsey opgeteld!
Na drie van zijn films gezien te hebben, begin ik ernstig te twijfelen aan de regisseurskwaliteiten van De Vito. Zijn films vertrekken steeds van een leuke premisse, maar lijken scenaristisch totaal niet uitgewerkt. Alsof er na de vermeende moord op de ex-vrouw van Crystal gewoon nog maar wat geïmproviseerd werd. En even gezellig samen naar Hawaï op het eind! De grapdichtheid is ook bijzonder laag en er zijn heel wat ongemakkelijke stiltes en dode momenten in de film. Het cultureel vacuüm van de jaren '80 was zelden zo tastbaar. Aangezien ik ondertussen ook wel De Vito's voorliefde voor gross-out humor ken, verwachtte ik mij aan allerlei groteske taferelen met Ramsey (die nota bene voor een Oscar voor best supporting actress genomineerd werd, proest) en was ik voorbereid op het ergste. Dat bleek echter best mee te vallen en het was vooral het personage van De Vito zelf dat mij danig ongemakkelijk maakte. Normaal gezien compenseert hij zijn vreemde gelaat en korte gestalte met branie en assertiviteit, maar in Throw Momma from the Train filmt hij zichzelf op een intens lijdelijke manier. Immer dociel, soms gaat het zo ver dat hij zelfs de houding van een klein schoolmeisje aanneemt. Na het einde toe kon ik de eindeloze close-ups van De Vito met zijn kinderlijke, verwachtende blik niet meer aan en brulde ik net als zijn momma: "too damn sultry in here!"