Interdit de Séjour (1955)

Ze bestonden toen nog : films waarin Piccoli rondbanjert met zwart kroeshaar op zijn kop...al moeten we toegeven dat hij hier als pre- superster nog slechts een bijrol heeft, nog geen 20 minuten in beeld is in feite. De protagonist Laydu zal misschien niet meteen bellen doen rinkelen als u zijn naam leest, maar zijn gezicht zal u gekend voorkomen...en verdomd : hij was de martelaar in JDUCDC van auteur Bresson ! Ook hier weer een stumper die het niet meezit in het leven, en uitgerust met de übermeta naam...Pierre Menard. Misschien omdat hij hier perfect een noirish anti- held volgens het boekje copieert.

1 van het stumperige type dan : slachtoffer van - uiteraard- een femme fatale ( de imho lelijke Bernard ) en haar milieu : ze heeft hem nooit verteld dat ze in feite als snolletje bijklust in Pigalle, en al helemaal niet dat ze innige banden heeft met de onderwereld : haar broer Cauchy ( die jullie ook kennen uit bob le flambeur ..) is een thug die behoort tot een bende overvallers, onder wie we ook Piccoli aantreffen. Om het nog erger te maken blijkt Menard een sieradenontwerper te zijn, en babbelt hij doodgemoedereerd over zijn professie tegenover zijn schoonbroer, die uiteraard zeer geinteresseerd is in alles wat met juwelen te maken heeft, om voor de hand liggende redenen...

Hoewel hierboven anders wordt gesuggereerd doet Laydu zelf niet mee aan de volgende hold up, het is de volslagen onnozelheid van de anti- held die hem verdacht maakt bij de flikken en hem in de cel doet belanden , onschuldig. Het begin van een noirish hellevaart : in de lik, zonder geld en werk er weer uitkomend met "interdit de sejour "in Parijs en als enig overgebleven vrienden Cauchy en zijn thugs, rest hem niets anders dan een criminele carrière zo lijkt het...die hij dan noodgedwongen moet combineren met de meest verachtelijke bezigheid die er bestaat : die van verklikker...en wel tegen zijn zin wederom : gedwongen door bad cop Frankeur ( als good cop hebben we nog maar eens Dalban...) .

Wat dan resulteert in een soort totale tragedie, en een "redemption " die in feite een totale anti- redemption is en slechts oppervlakkig gesproken codeconform.

Een archetypische noir kortom die inhoudelijk somber is maar visueel typische genretrekjes mist, ook niet van een gekende of goed aangeschreven regisseur wiens CV verder weinig indrukwekkend is, zijn assistent hier Marcel Camus is alleszins gekender .Mist ook visuele hoogtepunten, al was het begin met die babywagen wel frappant, wat nog meer geldt voor de "kamikaze "act van Piccoli ! Moet het vooral van zijn protagonisten/karakters hebben, vooral Laydu als archetypische en hopeloze loser die deze film imho tot een pure noir maakt.

Is uit op DVD in FR, en werd toendertijd in onze contreien uitgebracht onder de titel "verbannen " . Er zijn dus veel mensen hier die dit gezien moeten hebben, wat is jullie mening hieromtrent ?