Trafic (1971)

Deze ode aan de automobiel toont duidelijk de inbreng van Haanstra. De typische Tati-dingetjes zijn zeker niet afwezig, maar wel beduidend minder. Niet dat ik dat heel erg vond, want de meeste Haanstra's kunnen mij ook wel bekoren. Maar als je de film enkel kijkt vanwege Tati, dan zal deze waarschijnlijk niet de eerste keuze zijn.

Wel erg leuk dat het verhaal zich gedeeltelijk in Nederland afspeelt, dat maakt het -voor mij in ieder geval- wel bijzonder(der). Prachtig geschoten beelden, in de goede mix van Tati (die duizenden geparkeerde auto's, goed getimede grappen, open- en dichtklappende kofferbakken en motorkappen op de beurs, etc.) en Haanstra (neuspeuterende mensen, gapende mensen, etc.).

Trouwens... nooit geweten dat ruitenwissers zo grappig konden zijn.

De enige Tati die ik nog niet gezien had.

De stereotype beeldgrappen werken hier wat minder lijkt het, en de timing is ook niet zo sterk als ik in de eerdere films zag - net als de geluidseffecten ook net iets minder zijn. Hulot is ook niet zo aanwezig. Wat wel erg leuk is is het tijdsbeeld van Nederland. Herinner ik me nog net, zo hier en daar - niet alleen de auto's, maar ook de hippies, de politie, de hele omgeving.

Toch een wat mindere film, en na Play Time wat teleurstellend. Wel begrijpelijk na de moeilijke productie van Play Time, en eigenlijk bewonderenswaardig dat deze film alsnog gemaakt is - en nog steeds zo goed.

Monsieur Hulot heeft een prachtige camping-auto ontworpen en de bedoeling is om deze te introduceren op de Auto-RAI in Amsterdam, maar de rit er naar toe zit nogal vol hindernissen.

Hulot grotendeels in Nederland begin jaren 70 en van Nederland zien we meer dan alleen de RAI, met kanaaltjes, koeien en de meest bizarre kettingbotsing ooit gezien.

M.m.v. Bert Haanstra, al kwam het niet tot de oorspronkelijk bedoelde gedeelde regie.

Minder overdadig qua decors dan "Playtime' maar daar krijgen we dus ons eigen kikkerlandje voor terug! Niet de allerbeste Hulot-film, maar zeer zeker ook niet de slechtste.

"Potverdikkeme!" Een iets mindere Tati, misschien vanwege het wat dunnere verhaal waar zijn sympathieke Hulot-personage maar weinig sturing aan kan geven, misschien omdat de grijze snelweg onder de grijze Hollandse luchten zich niet leent voor fraaie visuals, misschien ook omdat de Hulot van de jaren 50 enigszins uit de toon valt in de jaren 70 van lange haren, overdadige kleding, lelijke auto's, propvolle parkeerplaatsen en wegen vol onafzienbare files (en de legendarische "Glaasje op? Laat je rijden!"-poster) – de zeventiger jaren zijn gewoon niet zijn decennium, net zoals ik het ook bizar vind hoe zijn verschijning afsteekt tegen de enorme hoeveelheid haren, kleuren en kleren die de jongere generatie naar het circus van Parade meebrengt, alsof nu niet alleen Hulot maar ook Tati verdwaald is in de wereld.
        Dat gezegd hebbende bevat Trafic toch veel geslaagde grappen (de demonstratie van de kampeerwagen in de politiehal, Hulot die op het einde ook eens in een auto gaat zitten!) en kleinere visuele grapjes (de confrontatie tussen de twee mannen met de jerrycans, of Marcel en Tony die de maanwandelaars imiteren door hun gewichtloosheid na te spelen terwijl Maria slaapdronken eveneens in slow-motion de garage binnen lijkt te komen), de geluidsband is secuur samengesteld (als Tati in die halve DAF gaat zitten horen we heel zachtjes nog steeds de woordenwisseling tussen de directeuren van Altra en de RAI in de verte), en de stilte na de hilarische kettingbotsing is bijna euforisch. (Wordt de verkeersregelaar op dat kruispunt door Tati gespeeld? Zijn lichaamstaal lijkt daar wel op te wijzen...) Een moeilijk verkrijgbare film, en door mij daardoor nu pas voor de tweede keer gezien dankzij de prachtige 4-Blu-ray-box met Tati's verzamelde werk, dus de waardering hiervoor kan bij herziening nog stijgen – uiteindelijk zijn Tati's eerste films van her- en her-her- en her-her-herzien alleen maar beter geworden. En het blijft natuurlijk toch een Tati...

Matige film waarin een aantal mensen een camper op tijd bij een autoshow in Amsterdam proberen te krijgen. De dialogen zijn spaarzaam en de film moet het dan ook van de fysieke humor hebben. Traag , licht absurdistisch en nogal droog (het moet je dan ook wel liggen). Toch wel een paar leuke momenten zoals de demonstratie van de camper en het grote auto-ongeval.

Van de week mijn Tati blu ray box eens te voorschijn gehaald, nadat ik vier jaar geleden slechts een tweetal films er van had bekeken en die eerlijk gezegd na al die jaren toch wat tegen vielen (Zag ze voor het eerst halverwege de jaren '80 op de Belg Frans).

Begonnen met deze Trafic en deze herbergt weer alle kenmerken van een typische Tati:

nauwelijks verhaal en zonder enige vorm van spanningsboog, waarbij we voornamelijk geamuseerd zitten te kijken naar allerlei karikaturen van mensen, waar Hulot zich tussendoor weet te manoeuvreren, met dit maal als bijzonderheid dat hij nu zelf met een uitvinding (te weten een supermoderne kampeerwagen, of wat daar voor door moet gaan) komt aan zetten i.p.v. dat hij zich over moderne techniek van anderen weet te verbazen, zoals in vorige films.

Beetje wisselvallige film, mooi en typisch Tatiaans in beeld gebracht, maar het had van mij toch nog meer mogen gaan over de belevenissen onder weg op snelweg richting Nederland i.p.v. hele gedeeltes bij werkplaats en douane, wat het verhaal nog meer tot stilstand bracht.

Voor ons Nederlanders natuurlijk extra leuk dat Nederland en de AutoRai er in voorkomen en om al die inmiddels ouderwetse auto's terug te zien uit mijn prille jeugd.

Model en schoonheid Maria Kimberly is een openbaring, want wat speelt ze heerlijk naturel en wat is ze mooi en charmant! Redt voor mij in haar eentje, met haar verrukkelijke persoontje, deze film!

De zgn. neuspeuterscene had dan voor mij weer niet gehoeven, ik werd er ietwat onpasselijk van!

Voor nu een zesje, ofwel drie sterren.

Aardig, maar veruit het minste dat Tati tot dan toe gemaakt had. Na de commerciële flop Playtime was Tati bijna failliet en om commerciële redenen werd dit een Hulot film, wat aanvankelijk niet de bedoeling was. Hij zou de film samen met Haanstra maken (zij voelden zich met elkaar verbonden), maar die haakte af (na wat scènes in de RAI te hebben gefilmd) vooral omdat Tati er ook weinig zin in leek te hebben en onbereikbaar was. Datzelfde gold voor Lasse Hallstrom in een later stadium. Tati zou op de flop Parade na, nooit meer iets van de grond krijgen.

Een duidelijke vrij flinke stap terug na Playtime, maar ook weer niet zo flink als soms gedacht wordt, De complexiteit van Playtime is verdwenen, maar dat had Tati na de flop en zijn financiële problemen ook niet meer in zich. Soms lijkt Trafic een (overigens niet erg gelukte, de film was geen succes) om zijn oude publiek terug te winnen, door Hulot centraal te stellen en meer terug te grijpen op gagachtige glimlachhumor die vaak dichter bij La Vacances de Monsieur Hulot ligt dan bij Mon Oncle en Playtime. Maar soms lijkt de film toch meer voort te borduren op die twee films. Vooral in binnenscenes. En Hulot staat toch minder centraal dan je denkt. Veel van de grapjes komen niet eens daar vandaan

Soms erg speels en vindingrijk, maar niet al te evenwichtig. En het heeft iets prettig gezapigs en is echt veel minder uitgesproken revolutionair dan Playtime.

Nu nog een keer de shorts en het nakomertje voor de Zweedse TV, Parade.