Sunday School Musical (2008)

Sunday School Musical

Jakkes, wat een ellendige mislukking. De titel alleen al maakt me ziek. Waarom in hemelsnaam een film baseren op 'High School Musical', om er dan een christelijke toets aan te geven? Onnodig en niet bepaald bevorderlijk voor de verwachtingen. Ik zag alvast een hele hoop moraaltjes onder het gras ophopen.

Maar geloof me, ja, gelóóf me, de opvallende kruisbeeldjes die rond menig nek hangen en de Jezus-propaganda in de songteksten is het minste van je zorgen. Waar je negentig minuten naar moet kijken is een ontzettend achterhaald, onuitgewerkt verhaaltje over het maken van de juiste keuzes en het volgen van je hart. Brrr.

De eerste zes minuten wordt er enkel gezongen en gedanst. Hierbij valt al direct op hoe belabberd de choreografie er aan toe is. Zelfs Brian's 'Peanut Butter Jelly Time' dansje was beter dan deze imitatie van een bende foorapen. Ik dans beter na een bak duvel.

De lyrics zijn vliegensvlug op papier gekribbeld en bevatten meestal niet meer dan twee zinnen, die tot in den treurnis herhaald worden. Zo wordt tijdens het eerste liedje een dertigtal keer de regel 'Let it Shine.' gebezigd. Dat belooft.

Vele zangstukjes worden ingeleid door steeds dezelfde, monotone beat. Het zingen op zich valt mee, helaas jammer dat me dat geen ene reet kan schelen. Uiteraard wordt er geplaybackt, maar wel op een uitermate opzichtige manier. De stemmen passen totaal niet bij de omgeving en trekken zich van begrippen als akoestiek niets aan.

Verder stuit je vaak op boeiende tussenstukjes waarin pannenkoekendeeg wordt gemaakt, emotionele uitbarstingen op daken te zien zijn en ruzies zich tussen iedereen manifesteren. Het is duidelijk dat deze film zoveel mogelijk gerekt is. Oninteressante en overbodige scènes zoals Zach die een 'B' moet halen op zijn test om te mogen zingen zijn er in overvloed.

De tijd kroop voorbij. Er was een moment waarop ik me echt aan het opwinden was. Ik was het meer dan beu, keek vervolgens op de klok, en kwam tot de vaststelling dat de film 22 minuten bezig is. Dit voelde alsof ik met een molensteen om m'n nek een meer in geworpen werd. De saaiheid is van een ongekend niveau. Ik heb meer gegeeuwd dan er zonnestelsels zijn.

Qua plotgaten en andere ongein in die categorie kon er niet gereclameerd worden. Af en toe werd de afstand tussen beide koorgroepen (zogezegd op 45 minuten van elkaar verwijderd) makkelijk overbrugt, wat vrij bizar overkomt. Het is echter vooral op het einde dat de merkwaardigheden opduiken. Het verlegen meisje overwint plots haar gêne en neemt het op voor de groep. Beetje opgeblazen is het feit dat ze daarvoor haar bril moest afdoen. Of had ze toevallig een paar lenzen op zak? En ook met de intrede van de vader van Zach maakten ze het te bont. Hij is om een of andere reden teruggestuurd door het leger en wandelt op krukken de zaal binnen. Sentiment uit de sjiekenbak.

De acteerprestaties zijn, net zoals de dialogen, van een bedroevend kaliber. Beter dan in andere Asylum kaskrakers, maar toch nog nét onvoldoende. De regie is erbarmelijk. Je zou denken dat het in beeld brengen van een paar danspasjes niet al te moeilijk kan zijn. Maar dat was het voor mevrouw Goldenberg klaarblijkelijk wel.

Enfin, een draak van een film dus. Maar krijgt voor mijn normen meer dan hij verdient, en dat wel om één reden: de kont van de dochter van de priester. Boertig argument, maar dat moet je me maar vergeven.

1,00