The River (1951)

Mijn eerste kennismaking met Renoir en het eerste wat aan deze film opvalt zijn de mooie kleuren die deze film bezit. Beelden die gelijk een impressie geven van de schoonheid van India en de omgeving in de buurt van de rivier, waar de film zich afspeelt. Helaas bezit de film een nogal storende voice over, die je meer uit de film haalt, dan dat het enige meerwaarde heeft. Het acteerwerk vond ik dan weer niet zo slecht en het verhaal is op zich interessant genoeg om de film makkelijk uit te kijken. Ik wil dan ook zeker meer van Renoir zien, al is dit nog niet de topfilm, die ik bij hem nog wel een keer hoop tegen te komen.

3,0*

Behoorlijke deceptie m'n eerste Renoir. Zeer gedateerde, oubollige liefdesdrama verpakt in 'n sausje semi-documentaire vertelsel met onprettige narratie. Opmerkelijk slecht geacteerd ook. 1*

Typisch gevalletje van 'schitterende beelden, maar matig verhaal'. Het kleurgebruik en de belichting in deze film zijn echt fantastisch. Renoir meer poëtische filmstijl is wellicht ook beter aangesloten op India dan enige andere westerse regisseur die ooit probeerde het mystieke oosten op film vast te leggen. Typisch voor Renoir is ook wel dat raciale verschillen wel aanwezig zijn en aangekaart worden, maar dat het nooit tot echt conflicten leidt. Renoir lijkt een oneindig vertrouwen in de mensen te hebben.

Maar dit helpt niet mee om het verhaaltje echt veel beter te maken. De vierkantsverhouding (tja) heeft zo zijn momenten, zeker als het half-Indische meisje meedoet, maar maakt nooit zijn potentie waar. Een groot probleem is ook het vaak zeer matige acteerwerk, met name van die meid die de hoofdrol van Harriette speelt. Het is al een irritant personage, wiens jeugdige egocentrisme te dik is aangezet, maar met deze actrice werkt het gewoon totaal niet. In combinatie met een veel te nadrukkelijke voice-over en regelmatig onhandige dialogen ("It's bad luck to send letters in april, luckily it isn't april": echt, wie verzint dit soort teksten?) komt het verhaal zelden op stoom.

Toch zitten er wel degelijk een aantal geweldige momenten in. Het lichtjesfestival, het verhaal in het verhaal over Krishna en Radha en de begrafenis en de geboorte zijn perfect en laten zien dat hier wel degelijk een meesterwerk in zat. Hierdoor snap ik ook wel dat dit voor sommigen een kunstwerk is, maar ik had graag gewild dat ik hem beter vond. Nu is het iets teveel een film die schommelt tussen danweer barslecht, danweer geniaal goed.
3*

Rare aanprijzing op de poster overigens. Wat is de overeenkomst tussen dit en Hamlet?

Ben het wel eens met het merendeel dat ik hier lees. Vooral de personages en hun onderlinge relaties zijn dermate oninteressant dat ik bij tijd en wijlen moeite had om mijn aandacht erbij te houden. Bovendien is het acteerwerk van een zeer bedenkelijk niveau (voornamelijk de tieners met het Indische meisje voorop) wat het geheel nog minder kijkbaar maakt.

Daarnaast probeert Renoir er een soort geschiedenisles over India doorheen te verwerken wat op zich best boeiend is maar totaal niet past in rest van het verhaal. Wat er overblijft zijn wat aardige beelden van India.

2,0*

In de herziening.

Prachtige beelden in deze herschepping van koloniaal India na WO1, sommigen duidelijk sets, maar ook puur documentaire-achtige beelden. Verhaal is een beetje van het bakvissen-soort, maar verdiept in het laatste half uur.

Jean Renoir kan dus ook kleurenfilms maken. Ondanks de mindere recensies van mijn mede-peers hier, vond ik dit toch een aangename film. Minder was inderdaad de op de duur vervelende voice-over.

Exotisch uitstapje van Renoir heeft mooie plaatjes van de Indiase couleur locale maar stelt inhoudelijk teleur. Het verhaal is nogal nietszeggend en het spel van de acteurs was over de hele linie nogal matig, vooral de protagoniste Harriet was echt bar slecht. Ze heeft verder nooit meer een film gemaakt zie ik. Ze was nog wel gecast door Renoir zelf lees ik bovendien, onbegrijpelijk. De actrice die de roodharige Valerie speelt is trouwens ook te zien in A Clockwork Orange als de onfortuinlijke vrouw van de schrijver. Wat wel indruk maakte was de dans van Radha (uitgevoerd door de actrice met dezelfde naam), maar het was een zeldzaam hoogtepuntje.

PS leuk stukje van Scorsese, maar hij is wel erg streng voor zijn ouders:

"I didn't know the name Renoir, my parents weren't eductated, I was 9 years old..."