Hymyilevä Mies (2016)

Vanaf 9 februari 2017 in de bioscoop (September Film)

Lijkt een zekerheidje voor IFFR2017, Limelight!

Het verhaal van de Finse bokser Olli Mäki die zich voorbereidt op het grote gevecht tegen de Amerikaanse wereldkampioen vedergewicht. Maar er is een probleem. Olli wordt verliefd op Raija en dan wordt het natuurlijk moeilijk om je op dat gevecht te concentreren. Je hoofd staat dan naar iets heel anders. Hoe het gevecht afloopt, dat laat zich natuurlijk raden. Olli gaat in de 2e ronde neer. Tja, zegt Olli tegen zijn trainer. Ik zag ‘m niet aankomen. Neen, natuurlijk zag hij zijn tegenstander niet aankomen. In zijn gedachte zag hij alleen zijn liefje. Oh voor mij zo herkenbaar, ik had zelfs die bokser kunnen zijn. Daarom is dit ook gewoon een mooi filmpje. De liefde wint het van de mogelijke roem die Olli te wachten stond als hij het titelgevecht zou winnen. Geen Hollywood cliché einde dus waarin het liefje zijn geliefde aanspoort te winnen en Olli uiteindelijk de regerend wereldkampioen verslaat. Niets van dat alles. En dat maakt deze film juist zo mooi. Minpunt is wel het zwart/wit camerawerk. Dat was niet bepaald om over naar huis te schrijven. Het leek wel of dat hier een amateur bezig was geweest. Maar so what, deze film moest het voor mij helemaal hebben van het verhaal en dat was meer dan OK.

3.5*

Wat een verrukkelijke verrassing uit Finland. Gefilmd in zwart-wit op 16 mm voelt dit grofkorrelige debuut heel zelfverzekerd aan. De camera staat middenin het chaotische leven van Olli Mäki. Vol met kleine details, observaties en droge humor. De ‘feel and look’ is heel puur en authentiek. Heerlijke flow.

Geen probleem met deze winnaar van de Un Certain Regard in Cannes.

Ik vond het een vrij saaie film, het keutelt wat voort, eigenlijk gebeurt er helemaal niks en dan... Is ie afgelopen. Tegenvaller.

De Finse bokser Olli Mäki vecht in augustus 1962 voor de wereldtitel in het vedergewicht in zijn thuisland. Maar de intensieve voorbereidingen voor dit gevecht (inclusief alle media-verplichtingen die daarbij komen) vallen samen met het moment dat hij zich realiseert dat hij verliefd is op Raija. Olli's coach Elis doet er alles aan om ervoor te zorgen dat Olli zich blijft concentreren op het gevecht, waardoor Olli verscheurd raakt tussen zijn ambities en zijn liefde voor Raija.

Een in sober zwartwit gefilmde, zeer naturel gespeeld drama heeft geen grootste, emotionele hoogtepunten, maar Jarkko Lahti is zo overtuigend in zijn rol (ook als bokser) en het scenario zit zo vol rake momenten, dat deze film van begin tot einde boeit, ook al is het einde ook voor diegenen die de uitslag van het gevecht niet kennen, vrij voorspelbaar. Een bijzonder fraai, bescheiden juweeltje.

Een tragikomisch underdog-verhaal in stemmig zwart-wit, waarin Jarkko Lahti als Olli Mäki waarschijnlijk de meest iele en minst gespierde bokser uit de filmgeschiedenis neerzet. Juho Kuosmanen stript deze sportvertelling van al haar heroïek en schetst vooral een subtiel tijdsbeeld van die jaren zestig, waarin een jonge generatie naar wegen zocht om zich te verzetten tegen de toen heersende rolpatronen tussen mannen en vrouwen. Die kleine momentjes waarop Olli en Raija even uit het keurslijf van die mannencultuur breken en nader tot elkaar komen, terwijl coach Eris zijn boksende protegé steeds weer terug probeert te lokken om wel te blijven voldoen aan die onredelijk hoge verwachtingen. Kuosmanen gaat niet voor het grootse drama of de hilariteit, maar schetst vooral van dichtbij de verhoudingen tussen deze mensen die allemaal gehinderd worden door hoe patriarchaal machismo op hun levensgeluk drukt.

Ook maakt de Finse regisseur mooi gebruik van perspectief, kadering en subtiele toetsen op het beeld om de verhoudingen tussen zijn personages mee te accentueren. Met kleine pareltjes als de scéne waarin Olli op een stapelbed ligt en zijn liefje, op het bed boven hem, teder streelt terwijl hij lijdt onder de fysieke afstand tot haar. Of als hij naar een carnavals-attractie gaat en ziet dat een jonge vrouw, waar hij ook net ballen naar wierp om haar in een bak met water te doen plonzen, haar pruik afdoet en opeens een kwetsbare indruk op hem maakt. Of die heerlijke fietsscenes waarin de camera lichtjes meetrilt en het energieke levensgeluk tussen de twee tortelduifjes op het beeld brengt. We kunnen beslist meer toffe films tegemoet zien van deze gevoelige, feministisch ingestelde regisseur.

Een erg mooie film. Ik houd niet van boksen, maar dat maakt niet uit. Ik vind het een erg goed verhaal, goed acteerwerk en mooi gemaakt. Ik ben over het algemeen geen fan van zwart/wit beeld, maar ook dat zat mij niet in de weg. Het bleef mij boeien. 4*

Eenvoudige, maar knappe biografische film, in zwart-wit wat ons sfeervoller wat dichter bij begin zestiger jaren brengt.

Een verhaal dat ver afwijkt van wat verzekerd uit de States overwaait en waarin het hoofdpersonage na veel moeilijkheden en tegenwerkingen in zijn sporttak triomfeert. Een goed en origineel idee om eens dergelijke relaas te brengen en mist de film aldus misschien wat aan sensatie en opwinding, des te meer wint hij aan oprechte, ongedwongen momenten.

‘Mooi’ dat is het juiste woord bij deze film. Zag ook dat veel mensen dat woord bij deze film gebruiken hier.

In prachtig zwart-wit geschoten is dit een voorbeeld hoe het anders kan in boksfilms.

Hoop nog meer te gaan zien van de Kuosmanen. Prachtig debuut.

Ik kan mij voorstellen dat een film over een nationale sportheld bij het Finse publieke bijzondere gevoelens oproept. De zwart-wit beelden weten een authentieke sfeer te creëren en ook het acteerwerk is dik in orde, maar los daarvan vind ik het geen denderende film omdat het verhaal tamelijk mager is en regelmatig in herhaling dreigt te vallen.