French Cancan (1954)

"Tout ça ne vaut pas l'amour" is het laatste lied dat de slotshow in deze film brengt en eigenlijk is dat in dit geval onjuist want het Moulin-Rouge-spektakel waar de film mee afsluit is stukken waardevoller dan het romantisch gehakketak dat er aan voorafgaat.

Kleurrijke film dat het inderdaad moet hebben van de opvoeringen in dit Parijse amusementstheater bij uitstek.

Enkele bijzondere passages als daar zijn de korte nummers die Franse zangidolen ala Patachou, André Claveau en Edith Piaff brengen. Ook markante verschijning van Philippe Clay, Maria Felix laat haar "r's" lekker rollen en Françoise Arnoul (die ik me vooral herinner in haar rol uit "Le Fruit Défendu", de enige film waarin Fernandel een ernstig personage vertolkte) speelt de rol van haar leven.

Mooie decors die herinneren aan wat Toulouse-Lautrec op doek zette en andere scènes uit schilderijen ( "L'Absinthe") komrn even voor de geest.

Klassiek verhaal met klassieke, happy en frivool, luchtige afloop.

De hommage van Jean Renoir aan de Moulin Rouge en de Belle Epoque. Renoir, zoon van de beroemde schilder, besteedt hier heel wat aandacht aan compositie en kleurenpracht in deze technicolor film. De plot lijkt wel minder belangrijk te zijn hier en is ook niet van die aard om te beklijven. Het is vooral “the show must go on” en dat heeft ook wel iets. Het is zeker geen historische vertelling over de Moulin Rouge al bevat het wel enkele historische elementen (danseres Nini). Acteerprestaties mogen er zijn. Voor Renoir was dit zijn eerste film na zijn terugkeer uit de USA en ook een weerzien met Jean Gabin die ook wel een beetje zoekende was. Mooie reünie maar niet groots zoals in vorig werk. Al is dat nu ook geen maatstaf om van deze film te kunnen genieten.