Océans (2009)

Prachtig, hoe doen ze het toch om zulke prachtige beelden te maken. Zeker de moeite waard om deze even te bekijken!

Een filmstudio stuurt een bende cameramannen met een zuurstoftank en een dure camera het water in en dit komt eruit. Mooie plaatjes (door de dure camera) van onder water (door de zuurstoftank) maar zonder enig verband.

De voice-over weigert uit te leggen welke potsierlijke vis we zien zwemmen en spuwt voornamelijk losse flodders. "Vroeger voeren ontdekkingsreizigers over zee, zonder enig benul van het leven onder het wateroppervlak." Goh.

Geef mij maar de Planet Earth-reeks.

Wat is het leven op aarde toch prachtig. Oogverblindend mooie beelden van een natuur die qua design en creativiteit elke speelfilm compleet wegvaagt.

Dikke 4*

Finding Nemo is hier niks bij. Prachtig wat moedertje natuur heeft gecreeerd, en dat moeten wij vernietigen. Lang leven de beeldspraak. 4,5*

Erg mooi in beeld gebracht, al dat natuurlijk schoon maar ik had graag wat wat uitgewerkte theorieen en/of nieuwe ontdekkingen willen zien.

Jammergenoeg is het toch vrijwel alleen een groot plaatjesboek is geworden waar je naar zit te kijken.

Het stukje waar de verschillende dieren bij elkaar kwamen om gezellig een groot vreetfeest te vieren was voor mij zonder twijfel het mooiste stuk uit de 'film', er begon hier wel even een montagetrucalarmlampje te branden maar de wereld is mooi en dus geloven we het maar weer.

3.5* voor de mooie plaatjes.

Sinds The Planet Earth reeks worden we doodgegooid met dit soort natuurdocumentaires. Helaas lijken de regisseurs vooral een wedstrijdje te willen doen wie het allemaal het mooist in beeld brengt; enige context ontbreekt vaak. Zo ook met Océans. Schitterende opnamen, maar uitleg wordt niet gegeven en de kijker mag zelf raden welk visje hij ziet. En als de voice-over iets roept dan zijn het van die nutteloze huis-tuin-keuken wijsheden in de strekking van "we moeten zuinig met de natuur omgaan, want de mens maakt er onderdeel vanuit". Tegen het moralistische aan.

Technisch perfect verzorgd, maar een goede documentaire is meer dan dat. Magere 3***.

Zoals hierboven veelvuldig aangekaart wordt: erg mooie beelden, losse flarden, geen samenhangend geheel of wetend wat we zien.

Maar oh, wat een schitterende beelden en vooral: rustgevend. En de (klassieke) muziek die vergezeld gaan bij de beelden: geweldig, vooral het laatste stuk muziek. Wow! Dat is pas echt de meerwaarde aan deze docu op blu-ray (deze week 4 (vier) euro bij de Media Markt).

Mee eens

toppertje in Bluray! met de stem van Pierce Brosnan volgens mij en niet Jacques Perrin.

Geweldige film en geweldige beelden! Soms vraag je jezelf af: hoe hebben ze die beelden kunnen schieten?

En dan die duiker die weggeduwd wordt door een witte haai! magnifiek!

Oceans apart, day after day..

Prachtig.

Wat leven wij toch in een wonderlijk mooie wereld, met mooie natuur. Ik weet dat ik gezegend ben, ondanks alles waarmee ik in mijn leven worstel, want er zijn zoveel dingen die ik wil, teveel dingen die ik zou willen (hebben).

Een dier is niet zo veeleisend, kent geen echte zorgen, wil niet steeds maar meer, zoals wij mensen. Wij reiken naar de sterren, de maan en andere planeten, hoewel we beter gelukkig kunnen zijn met datgene wat we hebben. Inplaats daarvan hunkeren we naar de nieuwste I-Phone, willen we minimaal een Jaguar voor de deur, een kast van een huis bezitten, een breedbeeld televisie, en ga zo maar door. We willen naar Mars en Pluto, verre reizen maken naar Amerika en waar dan ook heen. Dieren zijn al tevreden als ze eten kunnen vinden en een holletje om in te slapen.

De natuur om ons heen, elk levend wezen, we zouden er zuinig op moeten zijn. We gaan te achteloos om met de natuur. Dumpen ons afval maar op de straat neer, gooien, om een voorbeeld te noemen, als we roken, onze opgerookte sigaretten niet in de prullenbak, maar dumpen die zonder nadenken op de straat en kijken niet achterom.

Zonde, natuurlijk. Want uiteindelijk heb je er zelf het meeste last van dat je dat doet, en niet nadenkt over het feit dat je je sigarettenzooi op straat neergooit. Een schoner milieu begint dan ook het allereerst bij onszelf.

Ik vond het verder mooi om Nemo te zien, en natuurlijk ook alle andere dieren die onze planeet rijk is. Wees zuinig op de dieren die in dit leven voorkomen, is de les die je gaandeweg mee krijgt.

Mooi dus, echt wel. Een pareltje, al miste ik wel de prettige stem van Daniel Craig. 4.5*. En weer op naar meer natuurfilms.

Mooie beelden (vaak vertederend) en een prachtige geografie. Ook mooi gespeeld door de dieren Benieuwd hoeveel van deze dieren er pakweg 50 jaar later nog bestaan. Of ik dat zelf ook nog zal meemaken is nog maar de vraag.

P.S. Ik moet toch eens wat vaker kijken in mijn badkuip wat zich daar allemaal in afspeelt.

Erg prettige, rustgevende documentaire over onze wateren. Fragmenten kwamen me erg bekend voor, diverse zeedieren al eens opgezocht en bekeken. Het ontbreken van de informatie was voor mij dus niet perse een negatieve eigenschap van de film, het mysterieuze karakter van die immense oceanen wordt zo ook goed gewaarborgd. Verder vond ik de sterk aanwezige moraal ernstig overbodig, een beetje kan, maar tegen het einde aan (en het einde zelf) was té. Desondanks prachtig geschoten en waanzinnige wezens gezien die met ons de planeet delen. 4*

Gemiddelde natuurdocumentaire, niks bijzonders.

Dit is echt prachtig gefilmd. Qua beelden is het een schitterende documentaire over de oceaan en haar bewoners, met fijne licht klassieke muziek toegevoegd en een prettige vertelstem erbij.

Een balsem voor het oog en voor de ziel.

Een docu van dit kaliber over de natuur cq realiteit krijgt van mij al snel 4.5*, omdat ik in de meeste gevallen niets mooier vind dan de in verwondering geregistreerde werkelijkheid.

Sprookjesachtig mooi.

Prachtige beelden... Bijna onmogelijk te filmen volgens mij. De beelden worden afgewisseld met mooie rustgevende muziek. Helaas verwachtte ik een March of the Penguins-achtige docu, met een voice-over die een en ander uitlegt. De voiceover voegde niets toe, waardoor het een redelijk onsamenhangend setje natuurbeelden was.

Een reis naar de diepte van de oceanen...? Océans blijft behoorlijk op de oppervlakte. Perrin is blijkbaar grote fan van zeehonden, walrussen, pinguins, schildpadden, krabben en leguanen. Ah, onder in het water zwemmen kwallen, orca's, walvissen, haaien, dolfijnen en schoolvissen. En als er weer een octopus voor de zoveelste keer in beeld komt, wordt Mug wel erg ongeduldig.

Ja, de beelden zijn machtig mooi, maar als de film ook nog eens natuurbehoud propageert omdat er zoveel valt te ontdekken op deze aardkloot in de oceanen, kan ik alleen maar concluderen dat Océans een gemiste kans is. We zien de welbekende dieren, maar waar zijn de 'ontdekkingstocht' beelden? Datgene wat de kijker echt zou moeten verwonderen. Gevoelsmatig is dit meer 'we've seen this before on Animal Planet' materiaal.

(dit was toch niet zó onsamenhangend?)

Een verbleekte greatest hits of nature, terwijl er zoveel moois nooit gefilmd wordt. Who cares about stekelbaarsjes..

Van zeeleguanen kan ik persoonlijk niet genoeg krijgen.

En ja, we zijn de laatste jaren enorm verwend door de BBC. Maar als je dat vergelijkt met de Harry Potter delen 5, 6 en 7, Batman 7 en 8 of de 38e superheldenfilm van Marvel, kunnen er nog best wat van dit soort prachtige docu's bij. Vond de deipzeebeestjes weer adembenemend. Geweldige art direction!

Oceans kiest voor de poëtische benadering, die de kijker aan de verbeelding over laat. De beelden en muziek spreken. En dat is weer eens wat anders en passend bij de prachtige beelden (de natuur is pöezie op zich). Anderzijds wil je bepaalde dingen gewoon weten. Hoe heet het beest dat ingezoomd wordt door de camera? Wat zijn haar of zijn kenmerken? Waarom doet-ie wat-ie doet? Daardoor blijf je met met vele vragen zitten. Wie weet is Oceans gesponsord door Google.

Verder is de fascinerende wereld van de oceaan en zijn diepe gronden mooi in beeld gebracht, geholpen door wat kleurenfilters (helaas zag het er soms wat te "computerachtig" uit).

Jammer dat de voice over weinig nuttigs te melden heeft en daarbij totaal geen prettige stem (de Nederlandse) heeft.

Dat het geheel onsamenhangend was, stoorde me totaal niet. De oceaan is zo onsamenhangend als het kan.

3,5*

Vreemde opmerking. Zat mensen, denk ik. Zeker als je naar een docu over de oceaan kijkt.

@Rico

Zelfs interessanter dan die eeuwige zalm, trekken ook van zout naar zoet, nemen onmogelijke hindernissen, verkleuren, bouwen nestje, verdedigen jonkies, kennelijk allemaal niet interessant genoeg voor documentaires.

Wat is dat voor mechanisme, gemakzucht?

Dat heb ik niet gezegd.

Er zullen best mensen geïnteresseerd zijn in de stekelbaars.

Gut, de stekelbaars over het hoofd gezien, heb ik weer.

Weet je nog @ welke tijd? Hoef ik volgende keer niet door de hele docu heen.

Een korte impressie mag ook.

14.300 resultaten volgends Google als je zoekt naar wetenschappelijke artikellen rond Gasterosteus Aculeatus, en dat is alleen nog maar de Driedoornige Stekelbaars.

Als je de serie Kingdom of Oceans hebt, voegt de film Océans dan nog veel toe? Of is die samengesteld uit beelden die je in de serie ook te zien krijgt?

De laatste tijd een behoorlijk rijtje natuurdocumentaires gezien, en dit was een mooie afsluiter. Een heel andere film dan de meeste BBC Earth docu’s, want hier wordt het meeste aan de beelden overgelaten en maar weinig verteld. Soms voelde het gebrek aan commentaar toch als een gemis - een kracht van veel natuurdocu’s is volgens mij dat ze je ook iets kunnen leren. Toch heeft de film een duidelijke boodschap, misschien niet origineel, maar wel belangrijk (en daarom het herhalen waard). 3*

Op zich een prima natuurdocumentaire voor op de zondagochtend. Tegenwoordig is het niet meer dan normaal dat je zulke schitterende beelden ziet. Toch raak ik er niet blasé van en blijven sommige dingen er ronduit fascinerend uit, zoals een gevecht tussen een krab en een of andere vreemde kreeft of hoe de oceaan te keer gaat tijdens een storm. Het mooiste stuk vindt echter al vrij vroeg plaats, namelijk hoe een schol haringen te grazen genomen wordt door dolfijnen, zeemeeuwen en uiteindelijk komt er ook een grote potvis er zich mee bemoeien.

Het jammere alleen is de commentaarstem, die je als kijker een schuldgevoel probeert aan te praten. Telkens hamert hij erop dat dit prachtige natuurschoon bedreigd wordt door de mens en dat we in actie moeten komen enzo. Het is behoorlijk drammerig en moraliserend, maar gelukkig komt ie niet al te vaak aan het woord en blijven er minutenlange scenes over waar niks gezegd wordt. Wel is het dan eer jammer, dat je weer uitleg mist over wat je ziet.

Ook weer een hele mooie documentaire om naar te kijken. Ik moet wel zeggen dat ik meer onder de indruk was over de docu van "Deep Blue". Deze was wat drukker en dat irriteerde me soms. De beelden zijn verder wel weer prachtig om te zien. Ik snap niet hoe de makers het voor elkaar krijgen. De voice-over voegde echter niks toe. Ik denk dat het mooier was geweest als er niks gezegd werd. De muziek voegde al genoeg toe aan deze documentaire.