Julius Caesar (1953)

O pardon me, thou bleeding piece of earth. That I am meek and gentle with these butchers.

Marlon Brando komt inderdaad weinig in beeld, maar als hij ten tonele verschijnt, dan maakt hij ongelofelijk veel indruk. Zijn rede voor het plebs was een sterk staaltje acteren, mede uiteraard door de woorden van heer Shakespeare. James Mason is een sterke tweede en maakt op zijn beurt indruk als senator Brutus.

Het is echter de magistrale zwart-wit enscenering van Mankiewicz die het trage tempo van de film moet compenseren. De combinatie van de indrukwekkende decors en theatraal opgestelde 'dramatis personae' wordt daarbij mooi uitvergroot. Dat moet geleden zijn van Cat On a Hot Tin Roof, niet toevallig een theateradaptatie, dat ik zo heb genoten van de opstelling van de personages.

Wanneer het verhaal zich verplaatst buiten de muren van Rome blijft de knappe enscenering aanwezig, maar kan het decor minder overtuigen.

3.5*

Oei, hoofdstuk zoveel in de eeuwigdurende saga: 'Kos kiest de verkeerde film uit'. .

Na een nogal druk weekendje en met een matige fysieke gesteldheid dacht ik: Kom, laat ik even zwelgen in zo'n lekker ouderwetse Romeinse spektakelfilm.

Mijn stemming werd er dus niet bepaald positiever op toen ik al snel ontdekte dat het zowaar een verfilming van Shakespeares Julius Caesar was en ik al snel doodgegooid werd met gortdroge, toneelmatige oudEngelse monologen. .

Toegegeven; na een tijdje getwijfeld te hebben hem af te zetten, maar toch ben blijven kijken, bleek dat de film uiteraard wel zo zijn kwaliteiten had, al is het nog steeds bepaald niet waar ik op zit te wachten.

Zo kent de film enkele ronduit geniale scenes met de lang uitgesponnen toespraken aan het volk van achtereenvolgens Brutus en Marcus Antonius. Cast is ook ongekend sterk, hoewel Brando er wat onbeholpen bij loopt.

Ik mag de man dolgraag, maar in een Shakespeare film tussen figuren als James Mason en John Gielgud... Nee, niet zo'n jofele keuze.

Al met al waarschijnlijk een prima film als je houdt van dit sort of thing. Ik zal hem nog wel eens herzien in een betere stemming.

P.s. En mijn liefde voor Greer Garson bloeide weer hevig op.

Yet Brutus says he was ambitious and Brutus is an honorable man

Ik ben een Shakespeare fan. Afgelopen jaar eens toevallig begonnen aan Romeo & Juliet en nadien nog een aantal van zijn meer bekendere werken verslonden. Julius Caesar daarentegen had ik nog niet gelezen omdat Romeinen me eerlijk gezegd niet zo enorm interesseren. De reden waarom ik me dan toch eens aan deze verfilming wou wagen is één naam: Marlon Brando. De acteur die legendarische proporties verwierf met films als The Godfather maar vooral in zijn jonge jaren als een ware god van de cinema werd beschouwd.

Beetje teleurstellend dan dat blijkt dat Brando eigenlijk helemaal geen grote rol heeft. Hij is in een aantal scènes uitdrukkelijk aanwezig (die toespraak voor het volk is niets minder dan geniaal) maar is voor de rest nogal kleurloos aanwezig in de film. Toch vreemd dat Brandon als hoofdacteur wordt gecrediteerd. De film concentreert zich dan eigenlijk ook meer op de verraders van Caesar en niet op Marcus Antonius en Caesar zelf. Dat neemt wel niet weg dat de film op zich niet altijd even hard boeit. In een handvol scènes worden de ietwat droge dialogen van Shakespeare heerlijk vertolkt maar eenmaal de setting zich naar buiten Rome verplaatst zakt de film wat in. De knulligheid steekt meer de kop op, zo is elke scène waar er een dolk/zwaard aan te pas komt vrij lachwekkend in beeld gebracht, en de film verliest zijn focus vanwege het trage tempo. Mankiewicz was een grote naam in Hollywood (en nog altijd zo beschouwd?) maar ik krijg het gevoel dat zijn films niet echt voor mij zijn weggelegd.

Blijkbaar bestaan er twee versies van deze Julius Caesar en vreemd genoeg had ik ze allebei. De ene versie was opgenomen van TCM en was in zwartwit terwijl de andere was opgenomen van Eén en in kleur was. Bij toeval heb ik de zwartwit versie gezien maar daarjuist toch ook eens even de ingekleurde versie gecheckt en het is duidelijk dat de originele versie het beste is. Nu ben ik altijd wel gecharmeerd door zwartwit maar de film straalt hier een zekere sfeer mee uit die ik in de kleurenversie mistte. Door wie ik ook altijd gecharmeerd ben, is Marlon Brando. Ik heb bijlange na niet zoveel van de man gezien als ik zou willen maar dit gaat hem toch vrij goed af. Vooral in de scène waar hij het massale volk toespreekt is hij werkelijk geniaal. Toch waren het James Mason als Brutus en John Gielgud als Cassius die mij het meeste verrasten. Van Mason wist ik wel wat ik moest verwachten maar zijn ingetogen vertolking van Brutus is erg sterk. Louis Calhern als Caesar was dan weer wat minder, vooral qua uiterlijk ook want ik had hem liever wat magerder gezien.

Nooit echt een fan geweest van de Romeinen (tenzij ze in Asterix voorkwamen) maar deze Shakespeare verfilming heeft zijn sterke punten. Vooral een degelijke cast, al hebben sommigen zoals Deborah Kerr maar erg weinig screentime, die het trage tempo wat weten te maskeren. Interessant voor een keer gezien te hebben maar meer ook niet.

3*

Laat ik maar toegeven dat ik helemaal niet wist dat Shakespeare een toneelstuk had geschreven over Caesar…en dat ik dus ook geen idee had, dat dit onderdeel uitmaakte van de korte serie films van de BBC (met verder Richard III en Henry V) die mij nou niet bepaald een Shakespeare fan hebben gemaakt eerlijk gezegd.

De zeer theatrale acteerstijl van de Britten kan ik altijd wel waarderen, maar ik heb inmiddels wel een beetje genoeg van alle ‘good morrow’s en ‘betwixt’s.

Blijft wel grappig dat ik in 2024 naar een verfilming uit 1953 heb gekeken van een toneelstuk uit 1599 over een gebeurtenis uit 44 v.Chr.