The Mask of Diijon (1946)

Misdaadfilm die inspeelt op het thema van het onderbewuste, wat zo populair was in de jaren veertig. Geen psycho-analyse ditmaal maar wel enkele hypnosesessies die de boel op stelten zetten. Hoofdattractie is Erich Von Stroheim, uitstekend gecast als onbegrepen loner die de wereld naar zijn hand wil zetten als autodidact hypnotiseur. Een aantal scenes haspelt hij in zijn eentje af, waarbij men zijn innerlijke monoloog in een voice-over giet. Daarin verschilt deze voice-over van vele andere uit die tijd; het is niet bedoeld als commentaar naar één of andere luisteraar.
Als premisse vraag ik me wel af of het nu werkelijk zo eenvoudig is om mensen tegen hun wil te hypnotiseren, zoals men in de film laat uitschijnen. Daar staat of valt eigenlijk de geloofwaardigheid van de film mee, maar voor mij is dat een vraagteken. Nog wat het scenario betreft, vond ik het vreemd dat de politie zich in een stad met nachtelijk lege straten toch met loeiende sirenes naar de plek begaf waar Von Stroheim zich op dat moment bevond, daarmee was hij helemaal op de hoogte van hun komst en kon hij zich barricaderen.
Goeie acteerprestaties verder van Jeanne Bates en William Wright, in een driehoeksverhouding met Von Stroheim.

Uitstekende regie van Lew Landers en dito camerawerk van Jack Greenhalgh. Dynamisch geschoten – dolly shots, lage hoeken – met gebruik van clair obscur belichting in noirstijl. Tot mijn verbazing verscheen het logo van PRC bij de aftiteling, wat mij betreft toch één van de betere producties die ik al bekeken heb van dit poverty row filmhuis. Het oogt niet zo cheap als gewoonlijk, en met Von Stroheim hebben ze toch een naam binnengehaald, al zegt het ook wel iets over diens aftakelende status. De film heeft trouwens een erg verrassende opening en de cirkel wordt in de finale prachtig rond gemaakt. Ook dat is meer dan ik gewend ben van PRC.

En dan gaan we naar de volgende Noir-Horror, ditmaal uit 1946 en met Erich von Stroheim maar liefst. Wederom eentje van PRC Pictures, de kleinste van de 11 Hollywood studio's van de jaren 40 die vooral bekend stond om zijn Poverty Row films. Regisseur Lew Landers heeft maar liefst 101 regiecredits op MovieMeter, maar van dat hele ouvre zag ik slechts één enkele film: The Raven (1935) met Karloff. Een film waar ik grappig genoeg in 2015 bij schreef dat ik hem weinig bijzonder vond, en meer had genoten van the Black Cat. Van regisseur Edward G. Ulmer van hierboven, inderdaad. Met zo'n filmografie leek het me redelijk nog een film van de man aan te zwengelen. Wederom eentje van de lijst TSPDT's 1,000 Best Noir Films.

The Mask of Diijon (1946) heeft anno 2024 een wat kneuterig plot. De goochelaar Diijon verwaarloost zijn carrière en zijn vrouw vanwege een hypnose studie. Door Dijon's gebrek aan aandacht verlaat zijn vrouw hem voor een jongere man. Dijon gebruikt zijn verworven kennis over hypnose om mensen te hypnotiseren en wraak te nemen.

Voor de liefhebbers van klassiek Hollywood en filmgeschiedenis is The Mask of Diijon (1946) wellicht aardig om op te zoeken. Maar hij had niet voor niets slechts 5 stemmen op MovieMeter, het is een beetje een vergeten film; en dat zou wel eens kunnen komen omdat hij naast de aanwezigheid van Von Stroheim ook best forgettable is, en de boel met een tamelijk idioot einde besluit.

2,8*