Wo De Fu Qin Mu Qin (1999)

Viel me behoorlijk tegen.

Wat me vooral stoort is het gebrekkige verhaal. Het rennende meisje vond ik een half uurtje leuk, maar toen begon het me aardig te vervelen.

Het is een erg sentimentele film. De regisseur maakt te veel gebruik van Hollywood principes; ontzettend soetsappig en bedacht, zodat alles 'klopt'. Ik ben geen moment verrast, verveelde me dus zelfs.

De Titanic poster aan de muur in het begin van de film voorspelde niet veel goeds. De muziek is daar duidelijk op geïnspireerd, of hebben ze zelfs dezelfde muziek gebruikt ?

Wat een vervelende, sentimentele muziek. Muziek die ook nog eens overdadig gebruikt werd.

Dit is geen authentieke Aziatische regisseur, maar eentje die opzichtig naar Hollywood lonkt. Not One Less vond ik mooi, maar deze dus veel minder.

Ik geef 2 sterren. (sorry blabla)

Hmmmm.

Vond het redelijk steriel overkomen. Zhang loopt er een beetje bij als een jonge Gong Li met maar half zoveel charisma.

Daarbij een beetje vreemde keuze om de huidige tijd in zwart/wit weer te geven terwijl de flashback vol in kleur getoond wordt. Verder een verhaaltje waar ik de laatste tijd wel een beetje genoeg van krijg. Het oudere China met het regime waar mensen zomaar opgepakt worden etc etc etc.

Romance deed me gewoon niet zoveel, muziek inderdaad net iets te sappig aangezet, iets te melig soms. Blijft wel aardig om volgen allemaal maar het wist me uiteindelijk niet al te veel te ontroeren allemaal. Ook de schone kleurenpracht werd hier maar sporadisch bovengehaald.

Aardig filmpje, dat nog net wel, maar toch een mindere van Yimou.

3.5*

Jammer, hier zat wat meer in. Niets mis met zwart-wit, heb een aantal zwart-wit films zelfs 5* gegeven, maar Zhang moet het gewoon houden bij waar hij sterk is, namelijk kleur. Gelukkig is het grootste gedeelte wel in kleur, en dat ziet er ook schitterend uit. Mensen mogen klagen over het geren over de heuvels, het zag er wel prachtig uit. En de sneeuwscènes waren helemaal schitterend. Maar ja, het wordt weer gevolgd door de zwart-wit, wat gewoon afbreuk doet aan de magie.

Muziek vond ik wel mooi, zat alleen bij het einde een beetje tegen de irritatiegrens aan door de herhaling en vooral omdat het daar echt bombastisch wordt, maar blijft uiteindelijk toch grotendeels binnen de lijntjes.

Ja, het verhaal was flinterdun, maar daar kan ik niet echt mee zitten. Zhangs films zijn dat wel vaker, maar ik vind het wel best zolang er visueel genoeg te genieten valt. Wel is het uiteindelijk nogal braafjes, waardoor de film niet zo'n krachtige indruk achterlaat als To Live of Under the Hawthorn Tree.

3,5*.

Opnieuw een absolute topfilm van Yimou Zhang. Ontroerend verhaal, prachtige beelden, schitterende muziek van Bao San en... de wondermooie Ziyi Zhang, werkelijk een plaatje en een van mijn all-time favorieten. Wat een geweldige actrice, die een heel scala aan gelaatsuitdrukkingen op onnavolgbare wijze in elkaar kan laten overgaan! Als zij begint te glimlachen heb ik de neiging weg te smelten op de bank.

Het lijkt misschien onlogisch om het heden in zwart-wit te doen en het verleden in kleur, maar het was de juiste keuze. Veertig jaar geleden was Di jong en fleurig; nu is ze oud en eenzaam. Het licht, de felle kleuren en het wisselen van de seizoenen zijn mooi weergegeven. In de ene scène baadt de natuur in het zonlicht; in een andere wordt je bijna sneeuwblind. De natuur is ook gebruikt bij de ingang van het huisje, met een omheining van het nabije berkenhout en pompoenen naast de deur. Er zijn verschillende links tussen heden en verleden. Di zit aan het weefgetouw als meisje in het verleden en als bejaarde in het heden. Als oude weduwe strompelt ze over hetzelfde pad waarover ze als deerne heeft gelopen. De blauw-witte schaal die breekt maar hersteld wordt, staat symbool voor haar gevoelsleven.

Het speelt zich af in het dorpje Sanhetun in de provincie Hebei. De locale onderwijzer had toen nog een status. Politiek speelt een rol, ook al wordt er niet diep op ingegaan. Luo verdwijnt voor twee jaar wegens politieke problemen. In de late jaren '50 werden een half miljoen Chinezen gearresteerd omdat hun ideeën niet strookten met die van de communistische partij. Di gaat in tegen het gezag en de traditie door zelf initiatief te nemen in plaats van zich uit te laten huwelijken. Het culinaire is van belang; de liefde van de man gaat door de maag.

Ook het geluid speelt een rol: de stemmen van de kinderen die hun les opzeggen, de wind... De muziek bestaat uit een pentatonische melodie, typisch voor de Chinese traditie, die afwisselend door verschillende instrumenten gespeeld of gezongen wordt. Zhang Ziyi straalt jeugdige onschuld en vastberadenheid uit. Zhang Yimou heeft opnieuw een dynamisch beeld geschetst van het Chinese platteland en de mensen die er iets van hun leven proberen te maken.

Wow, wederom een pareltje van Yimou Zhang. Werkelijk enorm van genoten. Even wat vreemd om de film aan te vatten in het zwartwit, maar toen men terugging in de tijd kwam het mooie kleurenpalet naar boven. Vreemde redenering wel om deze patronen om te draaien. Meestal wordt net het verleden in zwart-wit gedraaid als die keuze gemaakt wordt.

Een film die eerder een romantisch tintje heeft en minder weg heeft van een drama. Niet dat er zo geweldig veel gebeurt, maar Zhang slaagt erin het juiste tempo en de juiste snaar te raken met zijn verhaal. Ook zijn cinematografie is erg sterk. De soundtrack spookt ook al dagen door mijn hoofd. Had wel iets van de soundtrack van Braveheaert. Misschien een tikkeltje sentimenteel met die strijkers, maar het werkt wel en werd op de juiste momenten ingezet temidden van de mooie velden rondom het afgelegen bergdorpje.

Vooral de sfeer zat er volledig op. En de mooie innemende en flairmatige mooie meid Ziyi Zhang deed de rest. Ze straalde werkelijk op het scherm. Fijn!