Zorro Marchese di Navarra (1969)

Natuurlijk bestaan ze : gay Zorro films...hoera, dit is er weer een ! Meer bepaald een film waarin de gekende gemaskerde wreker de cover van een totale zeiknicht heeft aangenomen: René biscuit ( sic ) , dameskapper chez René te Pamplona en de meest opzichtige gaylord van het Iberisch schiereiland anno 1813. Ach ja, we stelden ons al vragen bij de geaardheid van een knul die als hobby flauwe verkleedpartijtjes heeft en zijn opponenten gaarne in het donker en van achter aanvalt. De vermaarde Z souvenirtjes moeten we ons dan ook eerder voorstellen als gesublimeerde penetraties.

Helaas is dit behalve een gay film ook een keurige gezinsfilm die ons wijs wil maken dat de held eigenlijk een keurige straight dude is, maar dat is ter wille van de censuur snap je. Behalve het uit de kast komen van de held nog wat a- canonieke toevoegingen hier : we zijn dus niet in viejo California maar in Navarra tijdens de opstand tegen de Fransozen, aangevoerd door gay ( war ) lord Zorro die hier wordt vertolkt door Moretti. Behalve voor kenners die hem kennen als voormalige serie C peplumheld - van origine bodybuilder- niet bepaald een naam die bellen doet rinkelen. Zal ook gelden voor de rest van de cast, waarin we Longo aantreffen als zijn phoney love interest, Vargas als Fransoos en villain en Gizzi als papa van Longo, die voor wat comic relief zorgt als seniele, jichtige alcalde van Pamplona.

Inhoudelijk biedt de prent de gebruikelijke elementen, plus dus de reeds gememoreerde la cage aux folles achtige zeiknichtenhumor met René in zijn beauty saloon. Dat betekent dat er wat zouteloos op wordt geshwasbuckled door stock characters in stock situaties zoals iemand die slechts de synopsis heeft gelezen al meteen kan uittekenen. Het geswashbuckle wordt komisch en kluchtig uitgewerkt, nog net geen taarten of bananenschillen maar veel scheelt het niet.

Al evenmin zal het verrassen dat deze serie Z kiddieswashbuckler het practisch zonder budget moet stellen , zoals blijkt uit de vrijwel afwezigheid van decors, amper wisselende locaties ( kenners zal het studioplantsoentje gekend voorkomen ) en slechts een handjevol figuranten. Dat de volstrekt ongekende nulliteit Montemurro die het allemaal bedacht met collega Pierotti niet in staat of van zins was er iets creatiefs van te maken, spreekt voor zich.

Maar toch dienen wij de makers van deze gezinsfilm uit 69 te prijzen voor hun pro gay boodschap en een originele toevoeging aan de Zorro mythologie.

Ik vertel trouwens oud nieuws, want velen hier hebben deze prent gezien onder de titel "Zorro , Graf ( sic ) von Navarra " op het nachtfernsehen / VHS. WAAROM STEMMEN JULLIE DAN NIET ?