La Piscine (1969)

Aardig filmpje maar mist ook wel veel. Vooral het verhaal laat de film een beetje in de steek. De vierhoeksverhouding wordt erg lang op een laag pitje gehouden. Eigenlijk is enkel de confrontatie Jean-Paul Harry het eerste uur echt de moeite waard. Marianne en Penelope zijn slechts vulling en eigenlijk bijzonder niet boeiende personages. Ook de uiteindelijke confrontatie is niet heel sterk en het laatste half uur past uiteindelijk zelfs totaal niet in de film.

Dit subplot had of meer ruimte moeten krijgen of had slechts een voetnoot horen zijn. Nu zweeft het er enigzins tussenin en dat werkt voor beide kanten niet. Uiteindelijk dan ook een lichte tegenvaller. Toch is acteerwerk dik in orde en vergoedt de onderhuidse spanning die er bij vlagen hangt redelijk veel.

Twijfel dan ook tussen een 3 of 3,5. Voorlopig blijf ik bij een 3.

Ik heb deze film vanavond voor de eerste keer gezien en waarom deze film opnieuw is uitgebracht is mij een absoluut raadsel. Omdat Romy Schneider en Alain Delon zulke mooie mensen waren? Ja, ik heb bioscoopbezoekers horen zeggen dat zij daarvoor naar deze film gingen. Wel, mijn mening is dat deze film voor mij de meest langdradige film is die ik dit jaar gezien heb, een film die thuis hoort in het jaren zestig tijdperk, maar imo de tand des tijds duidelijk niet doorstaan heeft. Er viel voor mij niets maar dan ook helemaal niets te genieten. Romy en Alain acteerden dan misschien wel niet slecht, maar die Jane Berkin zag er uit als een barbypop die er maar een beetje liep rond te huppelen. Van acteren had ze totaal geen kaas gegeten. En het verhaal, dat stelde toch helemaal niets voor, daar moet je anno 2009 toch echt niet meer mee aankomen. De verdrinkingsscène was gewoon een lachertje. Die Harry liet zich wel heel makkelijk verdrinken. Elke keer na een mislukte moordpoging zwom hij weer terug naar de kant van het zwembad waar Jean-Paul stond. Ongeloofwaardiger kan het gewoon niet.
Oh, wat was ik blij dat deze film afgelopen was. Na afloop heb ik op het terrasje met collega's een biertje gepakt en genoten van scènes die tig maal spannender en vooral komischer waren; een dakloze die schreeuwend filmkrantjes aan de man wilde brengen, twee gasten die een auto aan het aanduwen waren die niet wilde starten en nog meer van dat.
Neen, snel vergeten deze film en als we het toch hebben over Franse films uit de jaren zestig, dan geef mij maar een film zoals "Le Mépris" van Godard. Misschien ook wel enigszins gedateerd, maar toch wel tig keer beter dan deze prent.

1,0*

La Piscine is niet alleen maar mooie mensen kijken, want Alain Delon en Romy Schneider zijn beiden ook voortreffelijke acteurs. Verhaaltechnisch een ''dertien in een dozijn'' vertelling, maar daar draait deze film dan ook niet om. Het is de broeierige sfeer en het spannende spel tussen de karakters die de film zo boeiend maakt. De jazzy muziek van Michel Legrand is vandaag de dag nog even hip.

Eindelijk was dan die klote proefwerkwerk afgelopen, en had ik weer erg veel zin in een film. La Piscine stond al erg lang op mijn to-see lijstje. Alan Delon, Romy Schneider, en dat het ook nog eens Film-Noir als tweede genre heeft, zijn allemaal goede voortekens.

La Piscine was dan ook een prima film. Niet het verhaal maakt deze film bijzonder, maar de erg broeierige en zwoele sfeer zijn erg sterk. Ook de cast is bijzonder. Ondanks dat de twee hoofdrolspelers net gescheiden waren, is er wel erg veel chemie tussen de twee.

De film is mooi en sfeervol geschoten. Wel verloor de film hier en daar wat tempo, en was de film niet de hele speelduur boeiend. Maar over het algemeen vond ik het een uitstekende film. Leuk dat ik hem gezien heb, maar hij laat geen onuitwisbare indruk achter.

3,5*

Mooi hoe regisseur Jacques Deray met weinig dialoog en het gebruik van talrijke stille momenten de spanning steeds verder weet op te voeren. Knap acteerwerk van Romy Schneider en vooral Alain Delon. Een eersteklas psychologische thriller, die de tand des tijds goed heeft doorstaan.

Poe... ik heb zelden een film van twee uur gezien die zo lang leek te duren. Het verhaal verloopt echt zo traag als stroop. Als het dan nog enigzins interessant was, maar helaas zoveel gebeurt er niet. Vanwege het feit dat er erg mooie plaatjes in zitten en bovendien ook een paar erg mooie vrouwen zal ik hier nog 1,5* voor geven,

Deze gisteren op de Belg bekeken.

Film waar ik al het een en ander over had gehoord en gelezen, maar nog nooit had bekeken.

Er gebeurt weinig en je zit voornamelijk naar een paar mooie mensen te kijken in een mooie luxe setting.Er wordt goed geacteerd, het is mooi in beeld gebracht en de film kijjkt prettig weg.
Pas wanneer Delons karakter zijn voormalige beste vriend in het zwembad laat verdrinken, komt er iets van spanning "boven drijven", zeker wanneer de inspecteur zijn intrede doet, zal hij gepakt worden?
Eigenlijk kun je zeggen dat de twee hoofdkarakters aan het begin samen in een idylische situatie verkeren en dat ze op het eind weer met beide voeten op de grond in de harde werkelijkheid zijn terug gekeerd en ieder met de brokstukken zit.

Veel meer heeft de film je niet te bieden, of je moet kikken op de blote borsten van Schneider.

Aardig, iets wat gedateerd en zeker geen meesterwerk.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Sterke Franse film die er in slaagt om een intrigerende sfeer te creëren. La Piscine is meer dan een zwembad met mooie mensen. De regisseur wekt telkens de nodige sfeer zonder al te veel dialoog en met de nodige suggestie. Het komt over als een warme zomer en gaandeweg voel je ook de spanning en de ongemakkelijkheid tussen de personages. Zonder dat je als kijker echt te weten komt of er al dan niet iets gebeurd is. Je leeft dus ook mee met de personages die argwanend zijn en op de tippen van hun tenen lopen.

De eerste keer trouwens dat ik Alain Delon (ik reken even z'n zijstapje niet mee van Astérix aux Jeux Olympiques) aan het werk zie. Romy Schneider zag ik eerder al in Sissi, wat van een heel andere orde is. Beide zijn grote acteurs die zonder al teveel tekst een personage kunnen neerzetten.

Is de film een topper? Dat dan weer niet. Het verhaal hangt wel goed aan elkaar, maar is net iets te licht bevonden om een topfilm te worden. En die randpersonages (vooral het feestje en de inspecteur) zijn niet echt geweldig. Maar verder is het wel genieten.

Dat sfeertje. Heerlijk. Verhaaltechnisch gebeurt er weinig in deze 'La Piscine', maar de onderhuidse spanning houdt je tot het uiteindelijke hoogtepunt op het puntje van je stoel. Bijzonder fraai gedaan.

Uitstekende cast. Delon is perfect en ook Schneider en Birkin dragen hun steentje goed bij. Het zweet druipt bijna van het scherm, regisseur Deray brengt de hitte goed over. Lekker hangen en genieten.

'La Piscine' is typisch zo'n film die je doet verlangen naar de hitte en een koel zwembad. Beetje roken en drinken en het feest is compleet. Erg goede film. Mooie setting, sfeer en fantastische spanningen.

Matige film waarin een koppel hun vakantie viert en bezoek krijgt van hun vriend en zijn dochter. De opbouw van het plot is ontzettend traag en de film had met gemak wat korter kunnen zijn. In vergelijking met de remake A Bigger Splash zijn de personages ook minder goed uitgewerkt (de remake wist me dan ook beter te bekoren). De eerste helft van de film heeft nog wel een fijn sfeertje.

Premisse van het verhaal is op een bierviltje te schrijven. Draait daarom des te meer om uitwerking en sfeer. En eye candy, en dat was er volop met Schneider, Birkin en Delon. Bij de laatste zie je vooral een less is more approach. Een verademing. Alhoewel je in één scene denkt te kunnen bemerken dat Delon zich verbaast over het wat amateurtoneel-achtige van novice Birkin, toendertijd overigens getrouwd met filmmuziek componist John Barry (lucky bastard). Waarom een bepaald persoon nou persé kopje onder moest, kun je uit de verhoudingen en het verhaal niet echt halen. Open einde t.a.v. wat de betekenis is van wat is voorgevallen.

Erg leuke film, erg goed zelfs bij momenten, met een lekkere sixties feel. Je kapot vervelen en dan dansen alsof je geëlektrocuteerd wordt.

Mooie onder spanning staande driehoek, met goeie acteurs, waarbij Schneider en met name Delon van het doek spatten. Het personage van Birkin, met die geinige Engelse tongval, ziet de situatie even aan en zet dan de schaakstukken in beweging.

Onder het afwisselend landerige en jolige oppervlak broeit de frustratie en de rivaliteit, en de camera doet heel goed werk om een en ander over het voetlicht te tillen.

Ik vreesde het al een beetje toen die rechercheur opdook van achter een grafsteen, en inderdaad gaat het vanaf dat moment bergafwaarts. Dat had beter gekund; de film verkreukelt uiteindelijk toch wel een beetje. Inspecteur Arglistig ruikt onraad.

Maar ach, dan hebben we toch al mooi een feestje van zo'n anderhalf uur achter de rug.

Een goede misdaad/drama/romantiek film...

Ouderwetse opname...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed beeld, geen HD aanwezig...

Goed achtergrond geluid, geen Dolby Digital aanwezig...

Goed camerabeweging...

Echt een fijne film; mooie mensen, mooie aankleding, mooie omgeving, mooi weer, mooie/trage camerabewegingen, mooie muziek, mooie blikken (Romy Schneider! Wat een koningin). Suggestief, loom, en zeer verzorgd. Ook lekker onromantisch deze liefde, zoals wel vaker in jaren '60-films. En natuurlijk het shot dat men geleend heeft uit Le Mepris, waar de voluptueuze lijnen van een liggende Bardot net zo worden gevolgd als hier gebeurt bij Schneider, dat dit maar veel navolging moge vinden!

(Maarre, als je hiervan een remake gaat maken zonder Delon en Schneider dan ben je in principe rijp voor het gesticht.)

Romy Schneider, Alain Delon en een zwembad. Meer heb je niet nodig in het leven

Een zwembad, het blijft blijkbaar toch een interessant thema in de wereld van de cinema. In 1968 had je The Swimmer van Frank Perry met Burt Lancaster en in 2003 zette François Ozon de jonge Ludivine Sagnier op de kaart met Swimming Pool. Het was echter Jacques Deray die de meest interessante film van de 3 wist te maken. Een broeierig drama dat kan rekenen op twee van de beste acteurs in de hele filmgeschiedenis: Romy Schneider en Alain Delon.

La Piscine is één van de vele samenwerkingen tussen het voormalig koppel (ze gingen uit elkaar in 1963 maar bleven wel goede vrienden) en juist het feit dat het ex-geliefden zijn zorgt ervoor dat La Piscine zo dreigend en broeierig is. Schneider is hier misschien wel op haar aantrekkelijkst en de combinatie met Delon spat van het scherm af. Toch mag ook Maurice Ronet niet vergeten worden in deze driehoeksrelatie. De Fransen zijn sowieso het best in het verfilmen van dit soort relationele kluwen (het oeuvre van François Truffaut steekt er vol mee) maar dit is toch wel erg knap gedaan. Je voelt dat er iets zit aan te komen en hoewel de dood van Harry misschien net iets te voorspelbaar is, is het wel uitstekend uitgevoerd. Gedurende heel de moord zat ik echt te twijfelen of Jean-Paul nu effectief zijn goede kameraad ging vermoorden. Vanaf dan lijkt het een beetje mis te gaan lopen met die toevoeging van de agent, maar gelukkig weet regisseur Jacques Deray het nog wel tot een mooie climax te brengen.

Een interessante climax trouwens, want eigenlijk kun je het zo niet echt noemen. De film kent geen afgerond geheel en toch blijf je met een voldaan gevoel af. Knap! Soit, de cast bestaat maar uit een handvol aan acteurs/actrices en hoewel de meesten al gerenommeerde en gekende namen in de cinema waren, kwam er ook een jong veulen eens piepen. In één van haar eerste rolletjes speelt Jane Birkin met een dik Engels accent de Franstalige Pénélope - die eigenlijk alles in gang zet - en dat is toch wel de grootste smet aan deze voor de rest uitstekende film. Birkin weet zich geen houding eigen te maken ten opzichte van zo'n acteerkanon als Delon en moet er echt doorheen gesleurd worden. Interessant genoeg is de Engelstalige versie (de film werd in 2 versies opgenomen, niet gedubt trouwens!) waar Birkin veel meer naturel toont. Probleem daarbij is dat Delon en Schneider dan weer niet meer zo goed ogen.

Dan liever de Franse versie natuurlijk. Had op zich niet meer zo veel verwacht van Deray als regisseur aangezien ik met Le Solitaire bijzonder weinig kon, maar dit heeft me erg aangenaam verrast. Hij weet als geen ander sfeer te creëren en Schneider/Delon en co zitten op de top van hun kunnen. Maar eens op zoek gaan naar eventuele andere samenwerkingen

Dikke 4*

Goede evocatie van een sfeertje van luxe, verveling en ook een zekere decadentie en dat houdt wel enige tijd aan waarbij ge best aanvoelt dat er onvermijdelijk iets ergs te gebeuren valt.

De tragische realiteit die er op volgt verloopt met een beklemmend thrillerallure.

De acteurs passen best in het plaatje.

Wat een vrouw was Romy Schneider toch. Hoewel ze ouder oogt dan ze is - ik had haar toch wel eind 30 geschat en ook ouder dan Delon- is ze prachtig. De cameraman moet het daarmee eens zijn geweest want die streelt met zijn instrument haar fraaie rug, zonder te vervallen in ongecontroleerde wellust. Zij krijgt meer dan prima weerwerk van co-star Delon die ondanks de zomerse setting een magnifieke melancholie uitstraalt. De twee andere acteurs, Harry en Birkin, worden enigszins ondergesneeuwd maar doen het naar kunnen.

Van de personages komen we maar sporadisch iets te weten. Ze zijn duidelijk well to do, en hebben al dan niet gefnuikte carrières in de muziek, de literatuur, journalistiek.

De scenes spelen zich grotendeels af in en bij het enorme zwembad, dat nog dienst zou kunnen doen als Olympisch bad en zich ook prima zou lenen voor een potje waterpolo, en dat een heel palet aan stemmingen oproept: romantisch, feestelijk, eenzaam, dreigend, doods, al naar gelang de gebeurtenissen rondom de personages. Er broeit wat: achter een sluikse blik schuilt een onbekend verleden van bedrog en begeerte, en het gebrek aan uitleg versterkt dat sfeertje van een alle kanten uitstralend wantrouwen. Dat culmineert in de bruuske doodslag, en wordt gevolgd door een immense leegte, slechts onderbroken door een stijfkoppige politie-inspecteur.

Het begint gek, met natuurbeelden die ondersteboven staan tijdens de credits. Je wordt meteen opgezogen door de Provençaalse sfeer. Zonlicht en water zijn effectief gebruikt, bijvoorbeeld wanneer een gordijn opengerukt wordt om het licht binnen te laten. Het was de tijd van hippies, minirokjes en economische bloei. Jean-Paul is een verwend rijkeluiszoontje dat zich laat omringen door mooie vrouwen, snelle auto's en een groot zwembad. Zonnebaden gaat hem beter af dan werken. Luie jazzmuziek met vibrafoon versterkt dit gevoel van dolce far niente.

Tussen de twee mannen bestaat een rivaliteit. Het zijn twee playboys, ze vertonen haantjesgedrag. Ook tussen de twee vrouwen bestaat rivaliteit. Marianne is bang dat haar plaats ingenomen kan worden door een jongere vrouw als Pénélope. Deze moet opgegroeid zijn in Engeland, wat het accent van Jane Birkin aannemelijk maakt.

In de openingsscène gooit Alain Delon al lachend Romy Schneider in het zwembad. Dit is een voorafschaduwing van de moord, de grote ommekeer. Hierna wordt de toon veel donkerder. De poging om de moord te verdoezelen is klungelachtig. Het is dan ook geen thriller over de bijna perfecte moord, maar een realistisch verhaal over wat zo'n daad teweegbrengt tussen twee mensen. Marianne heeft plots de macht om te beslissen over z'n lot: al dan niet bewijs leveren aan de politie, al dan niet bij hem blijven. Wat begint met een zorgeloze vakantiestemming, loopt uit op een schimmig spel van wantrouwen.

Toch wel een (Franse) miniklassieker. Al vaak om ongekende redenen naast me neergelegd. Een film die zich grotendeels afspeelt op en naast dezelfde locatie, namelijk het zwembad. Lekker luieren, relaxen, vrijen, genieten van elkaar, de zon, het mooie leven en de verfrissende duik in het zwembad. Meer moet dat niet zijn ... Deze sfeer loopt als een rode draad doorheen de film.

Hoewel er op zich weinig gebeurt tot de climax, blijft de film toch onderhoudend. Echt saai wordt het nooit en langdradig evenmin. Dat komt de chemie die er heerst tussen de bevallige Romy Schneider en playboy Alain Delon. En ook wanneer Maurice Ronet ten tonele verschijnt, wordt het alleen maar beter want de spanningen borrelen dan op. Zoals zo vaak ervaar je dan dat de uiterlijke vriendschap louter verguld is en wacht tot de etterende buil openbarst.

Wat ik wel niet zo goed begreep is het feit waarom Jean-Paul Harry ontdoet van zijn kleren toen hij werd verdronken. Waarom was dit nodig? De vakantiestemming kreeg alvast met deze gebeurtenis een onomkeerbaar ranzig effect. Leuk!

Ik ben weer begonnen met roken door Alain Delon. Kan je hem aanklagen daarvoor? Hoeveel longkanker heeft deze man wereldwijd verspreid? Wat kan die man goed een peuk roken zeg! Er is niemand beter in peuken roken dan Alain Delon. Is er iets beters dan roken in de warme zon met een koud drankje? Nope maar goed ik ben nog steeds gestopt maar misschien is het beter om geen Franse films te kijken als je bezig bent met stoppen met roken.

Dit is best wel een fijne relatiethriller als zoiets bestaat dat zich afspeelt in een villa met een zwembad met hete zomerse dagen waarin je de hele dag kan roken bij het zwembad. Ik heb zin om te roken! De vrouwen zijn ook wel mooi in deze film maar niet zo mooi als Alain Delon die een peuk rookt. Er is trouwens een Frans sigarettenmerk dat Alain Delon heet, vernoemd naar Alain Delon omdat hij zo goed peuken kan roken.

In deze zomerse relatiethriller waarin eigenlijk niet heel veel gebeurd heb je verschillende karakters en die hebben weer geheimen. Dit voelt als een relatie die best wel goed is totdat er andere mensen bijkomen, dan kan de relatie snel in elkaar storten. De daadwerkelijke moord in deze film is wel matig. Ik geloof niet dat je iemand zo kan verdrinken, waarom zwemt hij niet naar de andere kant van het zwembad, waarom zwemt hij niet weg en schreeuwt hij om hulp? Dit is een sullige moord. Daarna komt de detective en dat was ook allemaal niet echt spannend.

De zomerse sfeer en onderlinge verhoudingen en het goede overtuigende acteerwerk maakt dit een goede film.

Verrassend sterke film. In de beeldvorming - zoals die mij bereikte althans - was het succes vooral te danken aan de 'mooie mensen bij een zwembad'-premisse. En misschien is dat ook zo, maar ik zag vooral een ontzettend subtiele film, waarin je als kijker voortdurend gedwongen wordt mee te denken (en te voelen) over motieven, gevoelens, huichelarij, liefde, getreiter, vriendschap, bedrog en trots.

Niks is wat het lijkt, of misschien ook wel, je weet het niet, je doet je best maar. Zo heb ik mijn films het liefst. Zeker als ze zich afspelen bij een zwembad.

Mja.

Een klassieker en ik begrijp wel waarom. Broeierig sfeertje waarin twee topacteurs uit de Franse filmwereld elkaar tegenspel mogen bieden. Dat vakantiegevoel is best tof. Alain Delon die in z'n zwembroek een beetje rondlummelt en Romy Schneider die in een iets te klein broekje rond flaneert. Erg veel om het lijf hebben ze niet.

Maar het verhaal ook niet. Tuurlijk kan je een hoop analyses maken over hoe de personages zich verhouden tot elkaar en wat de rol is van verleiding en wat nog meer. Maar ik heb toch ook 4 personages gezien die allesbehalve logisch handelen en zich stijf voortbewegen, allemaal om het mysterie en de spanning er proberen in te krijgen. Dat lukt wat mij betreft niet.

Na het zomerse eerste uur is de pret er wel af. Ik mis spanning. Die moord doet het 'm ook niet en als nadien de inspecteur is langs geweest krijg je een ietwat veranderd spanningsveld tussen Delon en Schneider, maar dat is het dan ook. Het blijft me te stijf en te onlogisch. Ik had meer verwacht.

2,5

Mwoh. De film begint boeiend. Broeierig vooral, in sfeer maar de hitte van de Franse Zuidkust wordt goed in beeld gezet. Vooral die eerste beelden van twee natte (zweet en zwemwater) gebruinde lichamen van twee mooie mensen zijn enorm sensueel.

Alleen inhoudelijk vond ik dit allemaal minder boeiend. De moord was wat klungelig en ik snapte eigenlijk niet hoe iemand zo ver kon komen en het stukje psychologie daarna (daar is toch weer Dostojevki's Misdaad en Straf) was ook matig uitgewerkt. Al met al een film die op sfeer het een uurtje goed doet en daarna wegzakt. 2,5*.

Was niet helemaal weg van het einde, maar verder is de film vooral goed door sfeer, spanningsopbouw en de zeer fijne cast. Delon, Schneider (tweede keer dat ik ze samen in een film zie na het vreselijke The Assassination of Trotsky, er zijn er nog twee, maar die zijn obscuurder en al uit eind jaten 50), Ronet en jonge Birkin die bezig was een Europese ster te worden. Fijne coole soundtrack. Als de film dan noodgedwongen uit de spanningsopbouw stapt is het allemaal wat minder.

Je moet het de Franse filmmakers wel nageven dat ze een talent hebben om zwoele films zoals La Piscine op het scherm te toveren. Zeker tijdens de winterperiode is het des te aangenamer om weg te zakken in de zetel voor zo’n filmpje. Het helpt natuurlijk dat de hoofdrollen gespeeld worden door erg aantrekkelijke mensen die het ook nog eens op een erg goede manier weten te brengen. De chemie tussen Romy Schneider en Alain Delon zit vanaf de eerste scène meteen erg goed.

Vanaf het moment dat Harry en zijn dochter Penelope hun intrede maken, verandert de aangename luie sfeer gaandeweg naar een erg voelbare onderhuidse spanning waarbij we meer te weten komen over de onderlinge relaties tussen Jean-Paul, Harry en Marianne. De blikken en de stiltes verraden veel, al vind ik het jammer dat we niets te zien kregen over het uitje van Jean-Paul en Penelope naar het strand. Het had het verlangen van Jean-Paul voor Penelope nog extra in de verf kunnen zetten en het zou de moord op Harry extra geloofwaardigheid kunnen geven. Eigenlijk had die moord voor mij niet gehoeven. Niet dat de tussenkomst van de agent vervelend was, maar voor mij had de film zijn ontknoping mogen hebben met de 4 personages.

In ieder geval is La Piscine een aangename film, maar een echte topper is het voor mij toch niet. Daarvoor zijn er toch wat minpuntjes in het verloop van het verhaal naar het einde toe.

3.5*