Pensione Paura (1978)

Liefhebbers van bloederige horrorfilms even opgepast!

Het eerste uur van de film bevat geen enkel horror-element!

Een vreemd soort drama over een jong meisje dat in haar eentje een hotel runt aan het eind van WO2 en de gasten die haar begluren en betasten.

Wel heerst er een vreemd sfeertje vergelijkbaar met "The Little Girl Who Lives Down The Lane" van een jaar eerder.

De horror hakt er dan het laatste half uur behoorlijk in, omdat we eigenlijk helemaal in een soort van jaren zeventig Italiaanse arthouse-film menen te zitten.

De badkuip-scene mag in de canon van de magnifieke horror-scenes.

Eigenlijk alleen geschikt voor mensen die zowel wat met jaren 70 Italiaanse arthouse hebben als met Italiaanse horror...en dat zullen er waarschijnlijk niet zo heel veel zijn.

Ondergetekende vond het allemaal prachtig.

Begint als een serieus drama van een moeder en dochter die aan het eind van de oorlog het hoofd boven water moeten zien te houden met een pension vol halve garen. Met mooie beelden (bootje) en een prettig deuntje eronder. Dan schuiven we bijna ongemerkt in een onvervalste giallo om met een behoorlijke dot horror te eindigen. Ook nog met een paar aardige twists in het laatste half uur. Niks mis mee toch?

Beetje prettig gestoord, dat rariteitenkabinet met een serieuze ondertoon. Op veel naakt worden we niet getrakteerd, al is die Leonora Fani wel een lekker ding met haar kleine tietjes. Ja, die verkrachtingsscène, daar hadden ze in de jaren zeventig niet zo veel moeite mee. Ik heb trouwens wel erger gezien. Er gebeurt een hoop in deze film en ik heb er van genoten.

Een hulpeloos en fragiel meisje en tevens pensionhoudster (Leonora Fani) te midden van een vijandige omgeving. In de microkosmos van een pension ten tijde van de nadagen van WOII schetst regisseur Francesco Barilli een onaangename atmosfeer. Een groep pensiongasten die zo uit een nachtmerrie zouden kunnen zijn weggelopen, vervalt geleidelijk ten prooi aan waanzin, decadentie en geweld. En zoals het een giallo betaamt, duikt ook nog een moordenaar op.

Pensione Paura is een pessimistische en cynische film. De hopeloze somberheid hangt als een verstikkende deken over de film. De film hanteert een langzaam tempo. Ondanks het langzame tempo is het kijken naar Pensione Paura geen relaxte ervaring. De film lijdt onder een onrustige regie die mij verhinderde aansluiting bij de film te krijgen. Door het onevenwichtige verloop lukte het me gewoonweg niet om in de film te kruipen. Voor mij werd Pensione Paura een afstandelijke beleving. De sfeer kreeg ik mee. Die is drukkend, onheilspellend. Verder raakte de film me amper.

Het verhaal is niet prettig om te volgen. De cuts zijn abrupt geplaatst en zorgen voor een onrustig geheel. Spanning heb ik niet ervaren. In de personages wordt amper geïnvesteerd. Die zijn derhalve niet interessant. Er is wat naakt en er zijn wat moorden. Beide verhinderen een algehele aanval van desinteresse. Die desinteresse gold zeker Barilli. Zijn hart lag niet in de film. Hij nam de baan als regisseur alleen maar aan omdat hij in geldnood zat. Het is te zien. Enthousiaster werd ik pas bij het lezen van de perikelen rondom het draaien van de film.

Tijdens het draaien lagen de regisseur en de producent voortdurend met elkaar overhoop. Barilli nam met regelmaat scènes op die niet in het script stonden. En ja, dat vindt een producent niet leuk en zorgde voor spanningen. Tot overmaat van ramp begon Barilli ook nog een affaire met zijn leading lady Leonora Fani. Dat was tegen het zere been van de moeder van Leonora die ook op de set aanwezig was. Ook Barilli’s vrouw die eveneens de draaidagen bijwoonde, had er geen goed woord voor over. Heftige woede-uitbarstingen, rondvliegend servies en een naakte Leonora die door haar woedende moeder werd achtervolgd. Het zijn ingrediënten voor een leuke film. Leuker dan Pensione Paura in ieder geval.