Koara Kachô (2005)

Your forefathers killed millions of koala's.

This time, I am going to destroy you!

De eerste helft van de film is vrij dramatisch te noemen. Slecht acteerwerk, slechte muziek - er valt weinig te beleven.

De tweede helft varieert van het heeft wel wat tot best wel gaaf en grappig. Bevat musical en martial arts intermezzo’s, leuke actiescénes en beter gekozen muziek.

Toch wordt de hele film wel overschaduwd door een groot fout-gehalte. Foute grapjes, foute truucjes en effectjes en zo’n koalafiguur is nou eenmaal moeilijk serieus te nemen. Snap wel hoe Kawasaki aan zijn cult status is gekomen.

Voor een slecht begin, een amusante tweede helft en het belachelijke concept dat soms stiekem wel vermakelijk is: 2,0*.

Mwah..

Niet onleuk. Maar ik begon gaandeweg de film de koala écht te háten! Ik kreeg gewoon zin om naar Australië te trekken, een bijl te pakken en op z'n minst te probéren al die k-koala's uit te roeien!!!

Grappige slasher met als enige selling point dat de hoofdrol wordt gespeeld door een -man in een- koala -pak! Verder weinig om t lijf. Ik vond Kawasaki's Calamari Wrestler sympathieker! Daar kon ik de vreemde kruising van mens en 'week'dier nog enigszins begrijpen. En ik vond het concept dat een prof worstelaar die als eindgreep een backbreaker heeft, het ineens moet opnemen tegen een manshoge octopus, mét acht tentakels, maar zónder rug om te breken!!, bijzonder leuk gevonden!

Hier is het gewoon een feit, en worden wij stervelingen geacht dat maar te slikken! Maar nee, een koala als collega, een konijn als chef is gewoon raar!!

Maar toch stiekem wel gelachen, soms. Grappig op z'n tijd.

Fun!

Hoe Kawasaki zijn funding krijgt zal ik waarschijnlijk nooit begrijpen. Zelfs als "crazy Jap stuff" buiten Japan moeilijk te promoten, maar lichtelijk geniaal is het wel.

Pijnpunten blijven het visueel brakke uiterlijk en het vreselijk acteerwerk. Hoewel ik moet bekennen dat er visueel wel wat meer gebeurt hier. Niet mooi, of indrukwekkend, maar wel lollig genoeg.

Maar het uitgangspunt is geweldig in al zijn domme eenvoud. Zeker als op het einde de ware aard van het beestje naar boven komt. Ultraweird einde ook, geen touw aan vast te knopen eigenlijk. Verder is het gewoon uberdroog om een man in koalapak doorheen een normale menselijke wereld te zien lopen zonder dat er al te veel tamtam rond gemaakt wordt. Behalve dan de vrouwelijke aanbidders die het maar al te graag hebben over z'n harige uiterlijk.

Weirde slasher, heerlijke cult en onminskenbaar van de hand van Kawasaki. Hij is er in ieder geval wel in geslaagd om z'n compleet eigen niche te maken.

3.0*

Toch minder dan Neko Ramen Taisho.

Het openingsliedje is erg leuk, met ineens regels als "hij gaat nooit vreemd, en doet niet aan scheidingen", zeker als de eerste dialoog in de film gaat over dat hij gescheiden is. Voor de rest is het eerste gedeelte nogal gezapig. Het tweede gedeelte barst de gekkigheid los, met als hoogtepunt het liedje. Echter veel randomness, en daar ben ik niet zo'n fan van. Gekkigheden werken voor mij toch het beste als er toch ergens een lijn is, als er maar een soort interne logica is, ook al heeft die niets met de gebruikelijke logica te maken. En dat miste ik hier, waar dat bij Neko Ramen Taisho wel aanwezig was.

Niettemin toch een aantal aparte momenten gezien, en daar gaan de punten, ook al zijn het er niet heel veel naar toe. 2*.

Vreemd hoe ik een dag ervoor vol lof ben over de onvoorspelbaarheid, absurditeit en droge humor van Yakuza Apocalypse (Miike). Executive Koala heeft precies diezelfde kwaliteiten, maar om de een of andere reden kon er één schamper hinnikend lachje vanaf in deze zesentachtig durende meligheid. Probleem is dat het eruitziet als een goedkope pornoproductie met matige acteurs en weinig visuele opsmuk. Alles oogt vies en grauwig als een low budget productie in de negatieve zin van het woord. Dan gaat de melige humor geforceerd worden als het niet gesteund wordt door een stijl waarmee het naar een hoger plan getild wordt. Alsof je buurjongetje een camera op zijn wilde ideetjes heeft gezet. Je ziet aan alles dat hij het talent niet in huis heeft om iets wezenlijks met het materiaal te doen, maar de poging is sympathiek.