La Jeune Fille sans Mains (2016)

Ziet er intrigerend uit.

Mooi.

Bepaald geen film voor de kleintjes, maar ik kijk erg uit naar zijn volgende lange film. Fijn debuut, dit.

De film vertelt een minder bekend sprookje van de gebroeders Grimm en doet dat met een rudimentaire vorm van animatie. De animatie is niet compleet. Is niet af. De film laat achtergronden en diepte-effecten zien die slechts uit een enkele eenvoudige penseelstreek en wat terloopse kleuraccenten bestaan. Van de creatie der figuren is evenveel werk gemaakt. De figuren bestaan uit voortdurend in beweging zijnde lijnen die maken dat een figuur nooit haarfijn en gedetailleerd is te zien. De rudimentaire animatie maakt nerveus.

Met deze grove elementaire vorm van animatie beperkt regisseur Sébastien Laudenbach zich tot het wezenlijke van de vertelling en verleent hij aan de film een droomachtige tintje. Ik begreep het, maar werd er tevens blijvend bloednerveus van. Het bedierf mijn beleving, hoewel het (mij onbekende) sprookje mij op zich wel boeide.

Een grimmig sprookje dat ferme thema‘s als hebzucht, geweld en bedrog behandelt. Het jonge meisje dat het overkomt, heeft alle reden om depressief te geraken. Dat gebeurt niet en dat zie je in de animatie goed terug. De film gebruikt op elk moment overwegend zeer felle en vrolijke kleuren, die niet passen bij de ernstige thematiek van het sprookje. Het zijn echter de kleuren die de gemoedstoestand van het meisje weerspiegelen. Een toestand van hoop en positiviteit die averechts staat op de strekking van het verhaal. De werking is verwonderlijk en bevreemdend.

Geweld is een belangrijk thema. Ook op de bloedige momenten verandert de tekentechniek niet en wordt het geweld opgetekend met enkele rode penseelstreken, die bloedspatten verbeelden. De boodschap van het sprookje is hard. De beeldspraak vertelt hem immer verzachtend en immer droomachtig.

De animatie is eenvoudig en schetst slechtst de belangrijkste elementen. De bijzaken mag de kijker zelf invullen. Zo ziet de film bijna volledig af van bijfiguren. Althans duidelijke bijfiguren. Ze zijn er wel, maar je ziet nooit zo‘n figuur in vol ornaat. Je ziet alleen een hand, een beweging of een actief gebruiksvoorwerp. Ja, het is een rudimentaire film.

La Jeune Fille sans Mains maakt geen gebruik van een realistische tekentechniek. Het deugdzame meisje dat de hoofdrol in deze film vervult, kan er verhalend en metaforisch goed haar ei in kwijt. Fijn voor haar. Ik bleef de tekenstijl vooral afleidend vinden en slaagde er niet in me volledig mee te laten voeren.