Ashes and Snow (2005)

Overweldigd was ik door de ongelofelijke beeldenpracht die mijn beeldscherm in beslag nam. Een stuk minder overweldigd was ik zestig minuten later. Niet doordat Ashes and Snow alleen de eerste seconden visueel imponeert – zeker niet: de film blijft de volledige speelduur een lust voor het oog – maar eerder doordat Gregory Colbert het nodig achtte de film van een hemeltergende voice-over te voorzien. Je moet je door een film als deze laten onderdompelen. Geniet van de sfeer en voel de harmonie en de sereniteit die de beelden uitstralen. Spirituele teksten zijn dan funest. Een dergelijke atmosfeer kan ook alleen tot stand komen als de beelden ondersteund worden door mooie en gepaste muziek. In dit geval is de muziekkeuze slechts gematigd geslaagd. De puur muzikale stukken zijn sterk, maar later in de film is er sprake van die typisch Afrikaanse muziek met vervelende zang. Jammer. Verder heb ik weinig aan te merken. De beelden zijn tegen het einde iets te repetitief, maar gezien de schoonheid die ze te bieden hebben kan dit amper een minpunt genoemd worden.

Misschien had ik beter eerst Ashes and Snow: A Novel in Letters gelezen, om zo meer grip te kunnen krijgen op de voice-over, maar dit gebrek aan voorkennis heeft toch ook wel iets. Het was een genot om me zo te kunnen laten verrassen door een cinematografisch – in de breedste zin des woords – hoogstandje.

Ik kan mij heel goed vinden in de mening van Apollinisch.

Qua beelden begint het allemaal veelbelovend, maar dan komt er een fluisterende voice over onzin filosofietjes verkopen en verdwijnt de 'sfeer' volledig. De muziek stuikt iets later eveneens in en wat overblijft is een nu en dan nog knap geschoten fotografisch beeld, weliswaar ontdaan van zijn magie, waardoor Ashes & Snow niet meer wordt dan een aaneenschakeliling van doordeweekse IKEA natuurschilderijtjes, inclusief sepiakleuren en vrij belachelijke composities. Jammer.

3*

Verkwanseld.

Het mag al enigszins ironisch zijn dat een fotograaf een film maakt bijna volledig gesteund op slow-motion. Vaak wel erg mooi gebruikt, maar 60 minuten lang?

Begin is inderdaad het meest indrukwekkend, vooral omdat Colbert zich daarna alleen maar herhaalt. Zoveelste olifant en onderwaterscene zijn lang zo indrukwekkend niet meer dan de eerste.

Ander duidelijk pijnpunt zijn muziek en editing. Visueel is het inderdaad prachtig, maar als filmervaring verwacht je dat de beelden ook vloeien en dat de 60 minuten muziek die eraan hangen ook deel gaan uitmaken van de sfeer. Hiermee wordt echter nagenoeg niks gedaan. Beetje zwalpende ambient zonder enige visuele feedback. Editing is al even lui.

Halverwege dan ook meer dans en Afrikaanse zang, wat het geheel alleen nog maar makker maakt. Jammer, Colbert mag van mij best zeker een keertje cinematograaf spelen, maar als regisseur bakt hij er uiteindelijk niet al te veel van.

En uiteraard, die voice overs ...

Hij had het beter gehouden bij een fotoboek, als film compleet mislukt. Maar visueel nog wel genoeg om nipt 60 minuten de film niet af te zetten.

2.0*