Non Credo Più all'Amore (La Paura) (1954)

Deze Duitstalige Rosselini, beter bekend onder de Duitse titel Angst, wordt beschouwd als (een van) de zwakste films van Rosselinni en/of Bergman. Zeker de zwakste van hen samen. La Macchina Ammazzacattivi vind ik tot nu toe de zwakste Rossellini die ik ken.

Accoord, al was het dan misschien overdreven om alles te spoileren.

Verder is deze europudding een soort van noir met een verhaaltje waarvan we er al miljoenen hebben gezien, zonder ook maar 1 opzienbarend cinematografisch moment. Qua moralisme steekt dit trouwens de meest moralistische Hollywood noirs naar de kroon.

Enige reden om te kijken zou Bergman zijn, die natuurlijk weer ok is.

Intellectuelen zullen waarschijnlijk wanhopig hun best doen om hier commentaren op het wirtschaftswunder of de verwerking van de oorlog in te zien, maar dat lijkt me flauwekul.

Een expressionistisch-achtig, maar moraliserend melodrama, met een dubbelzinnig en somber wraak/ontrouw verhaaltje, over een vrouw van goede komaf, die in nood verkeerde en tot het plegen van zelfmoord werd gedreven en tegelijk haar man wilde behoeden voor haar onbezonnen gedrag. Het einde was ongeloofwaardig. Wel mooi camerawerk.

Het is jammer dat de film een nogal recht vooruit moralistisch einde heeft en de ontknoping sowieso wat minder is dan de opbouw ernaar toe, maar dit viel me ontzettend mee en vond ik een stuk beter dan zijn niet al te beste reputatie. Bergman trekt de film behoorlijk omhoog en het vertellen van deze moral tale alsof het een noir-thriller is vond ik behoorlijk meeslepend en geslaagd. Ook prachtig hoe de film begint als Bergman in de problemen komt en niet de hele affaire laat zien, het maakt deze film op een fijne manier compact.