Strangers in the Night (1944)

Ietwat spoilerige plotbeschrijving alhier, maar vooruit.

Mooie tour-de-force van Helene Thimig die al hinkelend en schmierend de gedachte aan haar nimmer geboren dochter levend probeert te houden, en zo in haar eigen leugen is gaan geloven dat ze onder haar dochters naam een penvriendschap start met de goedaardige sul Johnny, die ze zelfs bij hen thuis uitnodigt. Hoe de oude kenau zich hier uit had willen kletsen wordt niet helemaal duidelijk, want voordat ze een poging kan doen heeft de kittige dokter Leslie onze marinier al om haar lieflijke vingertjes gewonden, tot grote ontsteltenis van de vrouw des huizes!

Tristesse en romantiek wisselen elkaar in rap tempo af, er wordt zelfs nog wat in gemoord en gelachen en het grote geheim is binnen 10 minuten uit de doeken gedaan: merkwaardige film dus en met een speelduur van slechts 55 minuten weet je dat je je in ieder geval niet gaat vervelen.

Kleine noir lekkernij uit de mouw geschud door Anthony Mann. Speelt zich voornamelijk af in een gothic landhuis dat gelegen is in een woest landschap op het puntje van een rots aan zee. Low key belichting - onder andere de kaarsen - zorgen voor sfeer in het huis waar de knettergekke Helene Thimig de touwtjes in handen heeft. Een film die trouwens helemaal opgebouwd is rond een conflictsituatie tussen vrouwelijke personages. De andere hoofdrol Virginia Grey speelt een arts, en daar moeten we bijna blij mee zijn, dat zoiets voor een keer mogelijk is een oude Hollywoodfilm. Virginia Grey ziet er niet alleen heel goed uit, ze geeft ook een professionele meerwaarde in een rol die in 99 % van de gevallen weggelegd was voor mannen in die tijd. De enige mannelijke rol wordt gespeeld door William Terry die in feite een beetje de love interest is van verschillende vrouwen. In deze film worden de rollen dus een keer omgedraaid.

Prima regie met interessante camerabewegingen en -standpunten, zoals bijvoorbeeld de dialoog tussen Helene Thimig en Edith Barrett die gefilmd wordt vanuit de open haard die wordt aangestoken door Barrett.
Strangers in the Night lijkt me een soort B-film - ook al gezien de lengte - al zat hier zeker potentieel in om er een volwaardige A-film van te maken. De acteerprestaties zitten goed, vooral ook met de creepy Helene Thimig, en ik was van begin tot eind geboeid door wat zich binnenskamers en onderhuids afspeelt. Het einde was eerder van de hilarische soort, wat voor een B-film uit dit tijdvak dan weer acceptabel is.