Chocolate (2008)

Pinkaew is er weer!

Zo'n beetje de beste Thaise actiefilm regisseur, en daarmee ook gewoon al een grootheid op martial arts gebied. Zijn Muay Thai spektakels zijn zo'n beetje ongeëvenaard.

De andere elementen binnen zijn films hebben er vaak zwaar onder te lijden, hoewel het in Chocolate visueel allemaal wat beter in elkaar steekt (met een prachtig animatie segment) en de aanwezigheid van Abe het plot iets beter verteerbaar maakt. Toch zit er teveel loos drama in en is het erg plat allemaal.

Tot daar de zaken die er weinig toe doen bij martial arts films. De gevechten zijn gewoon grandioos en het blijft een prachtige, stijlvolle en beenharde martial arts stijl. Eindgevecht is super, het gevecht met dat twitchy zoontje het absolute hoogtepunt.

Een uitgebreidere review staat hier. Traag en wat saaiig begin, maar eens de actie begint is dat snel vergeten. 4*

Prachya Pinkaew is de man!

Ben helemaal in de wolken met deze film. Heerlijke actie wordt hier weer gebracht. Het moest even op gang komen, hoewel ik het voor een film als deze het drama nog best aardig vond. Het meisje speelt best goed. Maar JeeJa Yanin zoals het meisje heet vecht briljant. Echt te vet. Heel cool hoe ze bepaalde dingen van Tony Jaa over neemt maar duidelijk haar female touch eraan toevoegd.

Het verhaal gaat zoals het hoort. Meisje wil moeder redden, en gaat mensen die haar moeder geld verschuldigd zijn even een bezoekje brengen. Puur een opzetje voor bad ass actie scenes. Die zoals we van Pinkaew gewend zijn doorheen de film steeds grootser en meesterlijker worden. Volmondig met Onderhond eens dat het gevecht met het twitch jongetje BRILJANT is. Heerlijk hoe breakdance en Muay Thai gemengt worden. Prachtig ook hoe die scene daarna verder gaat, met die metro op de achtergrond en op de gevel van de flat! Damn sweet. Ik had mijn twijfels of hij zijn long take in Tom yum goong kon overtreffen. maar dat doet die hier toch zeker. Echt een stukje film waarbij je even lekker alles vergeet en alleen geniet van het vechtballet.

Ong bak 2 had een meesterlijke teaser las ik op Twitch, maar of Tony in de regie stoel dit werk van Pinkaew kan overtreffen is nog maar de vraag.

4.5 bad ass sterren.

Vond dit toch beduidend minder dan de vorige 2 van Pinkaew. Het meisje, hoe fanatiek ook, haalt het gewoon niet bij Jaa. Ze is veel te breekbaar en haar zogenaamde allesvernietigende vechtstijl klopt gewoon niet.

Qua regie vond ik het ook een stuk minder. Een nog langere en nuttelozere intro dan in Tom Yum Goong en ook een stuk inspiratielozer geschoten. Wat filtertjes (dan weer geel, dan weer groen) maskeren dat niet.

En als je de choreografie van zo'n scène in het ijspaleis (maar eigenlijk ook de meeste andere) tegenover de epische one-take uit Tom Yum Goong zet dan komt Chocolate er toch behoorlijk karig van af. Wat rest zijn enkele originele settings waar aardig gebruik van wordt gemaakt.

Tegenvaller dus. Een soort kindercola, het haalt het niet bij het echte werk . Hopen dat Jaa bij de volgende weer van de partij is.

2,5*

Van de regisseur van Ong Bank en Tom Yum Goong; weer een film over één van de spectaculairste vechtsporten op aarde. Muay Thai! De verwachtingen waren erg hoog en de film kon ze helaas niet allemaal inlossen. Ik vind dat sommigen de film nogal overschatten.

Allereerst vond ik de film absoluut niet beter dan de films met Tony Jaa. Ik vind Jaa veel overtuigender als vechtersbaas.

De film komt wat langzaam op gang. Het verhaal is best nutteloos en de acteerprestaties zijn best aardig, maar ik merkte dat ik alsmaar zat te wachten op het eerste echte gevecht. Die komt pas na ongeveer een half uur. Helaas vond ik die een tikkie teleurstellend. Ik kan het niet laten om de film te vergelijken met de films waarin Jaa zijn kunsten vertoond en daarin is Jaa toch net een beetje beter. Maar ook de montage en soundtrack waren in Ong Bak en Tom Yum Goong beter.

Het verhaaltje rommelt langzaam verder naar het einde toe. Toen kwam er toch nog een eindgevecht die zich een beetje met Jaa's werk kon meten. Een paar erg vette stunts en trappen. Ook hier worden trouwens geen koorden gebruikt en komen alle klappen keihard aan. Ik miste wel een paar unieke fighters. De 'eindbaas' bakte er echt geen zak van. Je had wel die jongen met z'n vreemde trekjes die capoeira gebruikte maar die trekjes vond ik jammer. Zo had je in Ong Bak zo vijf vechters met een unieke stijl die ieder op hun eigen manier tof waren.

De film is zeker niet slecht, maar voor degene die kennis willen maken met Muay Thai raad ik aan om de films van Jaa te bekijken. Die steken net wat beter in elkaar. Jaa heeft de lat gewoon enorm hoog gelegd. Misschien dat ik Ong Bak en/of Tom Yum Goong vandaag of morgen nog maar eens uit de kast pak om de toch wat teleurstellende nasmaak van deze film weg te spoelen.

De regisseur van Ong Bak is nog steeds niet terug op zijn oude niveau, dat bevestigd deze tweede tegenvaller op rij. Beetje flauw ook dat de hoofdrolspeelster in deze film leert vechten door de eerdere films van de regisseur op TV te bekijken. Het kiezen van een autistisch meisje als hoofdpersoon in een aktiefilm is gewaagd en origineel, maar verder is het verhaal onnodig sentimenteel en gekunsteld. Natuurlijk draait het allemaal om de aktiescenes en die zijn dik in orde, maar afgezien van een enkel verbijsterend moment (dat spastische jochie in trainingspak is briljant) is het niet bepaald fantastisch. We hebben het allemaal wel eens eerder en beter gezien. Overigens duurde de versie die ik net heb gezien nog geen anderhalf uur.

Gister ook gezien op het AFFF. In tegenstelling tot Tom Yum Goong kon me dit veel meer bekoren. Eigenlijk vanwege de toevoeging van een 'verhaal', hoewel dat nog steeds een groot woord is. Een verhaal staat de knokpartijen enerzijds in de weg, maar anderzijds koppelt het de knokpartijen juist aan elkaar. Als smeermiddel werkt het hier in ieder geval prima.

Hoofdrolspeelster Yanin Vismitananda als wervelwind van voeten, knieën, ellebogen en vuisten is een lust om naar te kijken. Wat dat betreft is Pinkaew een perfecte muay thai-regisseur. Dikke moves, goed gechoreografeerd en uitmuntend in beeld gebracht.

De knoklocaties zijn ook erg vermakelijk, maar geven wel het gevoel van verschillende 'stages', zoals in een computerspelletje. Alleen de eindbaas mist daar nog bij. Het eindgevecht is wel meesterlijk. Eén brok actie, non-stop. Choclate is als vechtfilm bijzonder goed geslaagd, maar een heel hoog cijfer kan ik er niet aan kwijt. Zoiets als dit kan luchtiger en minder serieus.

Die travo's vond ik trouwens geniaal, zulk soort personages hadden hier veel meer ingekund. Precies wat ik hierboven aanhaal. Lekker wacky.

Weer een geslaagde film van onze Muay-meester Pinkaew. Dit keer geen Tony Jaa maar een vrouwelijke vechter in de hoofdrol. Ook Chocolate was weer van het begin tot het eind knokken, schoppen, bottenbreken enz enz en Pinkaew had me weer voor de 3de keer gefacineerd. De vrouwelijke hoofdrolspeelster vond ik ook erg mooi acteren. Het mooie hieraan is ook dat meestal in vechtfilms de heren of dames hele stoere macho-vechters zijn, maar in Chocolate is het juist heel anders. Dit keer krijgen we te maken met een verstandelijk gehandicapte vechtster die toch nog ijzelijk goed kan vechten en acrobatieke kunstjes kan leveren. Naast het vechtwerk ook nog een stevig straaltje typische melodrama. Die scenes in die ijsfabriek en ook die scenes aan die uithangborden waren erg leuk.

Ook krijgen we in deze film ook regelmatig televisiebeelden van Ong Bak te zien.

Gewoon weer een geslaagde film van Pinkaew. De gevechten waren weer mooi opgezet en het acteerwerk was goed. Ik kijk nu al uit naar de volgende film van Pinkaew.

4,0*

Me favoriete film (let op: dus niet de film die ik het beste vind)

Het eerste half uur leer je eigenlijk kennismaken met Zen, het jonge autistische meisje, waardoor je jezelf goed in haar kan plaatsen. Daarna begint de fantastische actie.

Yanin Vismitananda speelt de sterren van de hemel in deze debuutfilm als Zen en al de mooie acties maken het een waar spektakel voor het oog. Ik vind het verder sowieso leuk om een dame te zien vechten. Bij martial-art films zul je vaak zien dat het vechten een beetje eentonig en hetzelfde word, wat ze hier hebben ontweken (ong-bak was ook iets eentoniger). De verwijzingen naar ong-bak maakte het compleet.

Ook vond ik de film origineel, en de mix tussen martial arts en drama pakt goed uit.

Ook qua geluiden heb ik er niks op aan te merken, dat geeft natuurlijk net dat kleine extraatje eraan.

De film is deels zielig, deels mooi afgesloten. En hoe comedy's de grappige bloopers laten zien, laten zij hun bloopers zien en laten daarmee zien wat voor een 'struggles' ze hebben met zo'n film aan ons afleveren, waardoor ik hem alleen maar beter vind.

En als je de film niet goed vind, kan het altijd nog dienen als promoter voor smarties!

Hmmm.

Zoals al eerder beschreven, Zen is ongeloofwaardig. Een klein meisje kan het qua kracht idd moeilijk winnen. De soundeffects kunnen nog zo zwaar zijn, ze kunnen niet verbloemen dat het slachtvee regelmatig wegduikt of staat te wachten op de klap danwel trap.

Het acteerwerk is heel erg slecht en ook het verhaaltje rondom een meisje met een verstandelijke handicap heeft geen enkele toegevoegde waarde. De exuusbrief, voorafgaande aan de film, van Pinkaew bevestigt dit, mijns inziens.

Toch zitten er ook een aantal acrobatische hoogstandjes in de film en vond ik de scenes rondom het flatgebouw erg goed. Maar meer dan een Jaa-light is het allemaal niet geworden.

Hopelijk kan Pinkaew deze neerwaartse spiraal doorbreken en komt er nog een samenwerking met Jaa. Want ook die bakt er zonder de regisseur aanzienlijk minder van. En hopelijk gaan er dan ook echte acteurs meedoen.

Een nipte goed.

Ha, hij heeft wel smaak ja, vooral de nr 2

Net gezien, was weer smullen!

Geweldige actie scéne's en daar draait het om, maakt me niet uit wat ze met het verhaal doen verder en zal daar dus ook niet over beginnen. Zowel horizontaal als verticaal is de actie echt genieten, die laatste scene op al die balkonnetjes, reclame uithangborden en andere richeltjes is echt briljant.

Vooral tof dat het een keer een meisje is, een erg jong meisje, heel knap hoe ze dit allemaal kan, beloofd nog veel!

4*, ik begin er steeds meer van dit genre te houden.

Pinkaew weet erg wel weer wat leuks van te maken.

Toch had het nog wel wat meer gemogen. Nu gooit hij de registers pas op het einde helemaal open waardoor het begin wel erg ingehouden lijkt. Vond het verhaaltje ook geen zak aan eigenlijk en qua uitdieping is dit natuurlijk ook niets. Op zich niet erg natuurlijk maar vraag me af waarom die voice-over dan nodig was.

Qua actiescènes is dit echt geweldig. Op het gebied van timing is Pinkaew ongelooflijk precies en alles ziet er geweldig uit. Camerawerk is ook erg sterk, zorgt ervoor dat de actie spectaculair overkomt maar alles blijft toch ook wel overzichtelijk.

Vind het iets minder dan Ong-bak maar een dikke 3.5* zit er wel in. Nu Tom Yum Goong even opsporen.

Flutverhaaltje en inderdaad af en toe tè ongeloofwaardig. Maar de laatste gevechtsscènes aan de pui van het gebouw vond ik toch zeer memorabel en tilt de film voor mij naar een voldoende.

Verder een Jackie Chan-achtige choreografie en dat bevalt me ook altijd wel!

Tof filmpje met lekkere soundtrack. Hoewel ik me na het begin van de film op de actie begon te verheugen viel dat helaas toch wat te tegen. Beetje too-much wat mij betreft, maar dat zal bij het soort actiefilm horen.

De scènes aan het eind vond ik wel weer erg gaaf. Vergat haast waarvoor het ook al weer diende, tot Zen aan het eind weer op het dak verscheen. Actie leek soms serieus pijn te doen (wat ook bleek bij de aftiteling). Zat dan wel weer netjes in elkaar.

De meeste punten voor het dramagehalte, een gave climax, de soundtrack en niet te vergeten een heerlijk stukje animatie.

Leuke vecht film waarin Yanin Vismistananda de show steelt in alle vechtscenes. Vond deze film wel wat weg hebben van Kill Bill 1 (vooral op het einde). Het verhaal stelt opzicht niet veel voor en hoogstaande dialogen, laat staan acteer prestaties, zitten er ook niet in maar het kijkt zich wel allemaal lekker weg. De film zit boordevol vechtscenes en daar draait het in deze film juist om. Er zit ook af en toe humor in zoals dat gevecht met die spastische breakdanser zoals "Reinbo" hem noemde

Leuke actie film,

Met een autistische hoofdrol speler en een dikke Thai die erachteraan rent. Vooral om de kung-fu geluiden moest ik erg lachen. De gevechtscenes zijn erg goed gebracht. Vooral de laatste over de balkons en uithangborden

Ik heb me prima vermaakt 3.5*

Een martial arts film waarbij het verhaal een keer erg centraal staat.

Het verhaal staat dus grotendeels centraal in Chocolate. Of het nu geslaagd is, ik weet het niet. Het deed me ook niet zo veel eigenlijk. Het begin sleepte dan ook heel erg aan, en het duurt dan even voor de echte fun van de film begint, en waar het in dit soort films ook om draait en dat zijn de halsbrekende stunts en de geweldige gevechten. Die zijn er genoeg aanwezig en je krijgt behoorlijk wat pijnlijke en brute momenten voor je kiezen. Het verhaal raakt daardoor weer ondergeschikt aan de actie en je vergeet daardoor ook een beetje waarom het allemaal nu draait.

De vele gevechten bieden verder ook niet echt wat vernieuwend in het begin. Pas in de slotgevechten gaat het helemaal los en je krijgt een aantal geweldige momenten en halsbrekende stunts te zien. Vooral de laatste achtervolging is en lust voor het oog. Spel van de cast is leuk en degelijk, al mist het meisje gewoon wat aan kracht zoals al vaker hier aangegeven. Komt soms niet helemaal goed uit de verf. Toch blijft het erg vermakelijk tot het einde aan toe, al zie ik liever een Ong Bak, Kerd Ma Lui of Tum Yum Goong, waarin het verhaal niet erg centraal staat want daarin faalt deze film een beetje. Toch een ruime voldoende.

3.5*

Yanin Vismistananda is zeker geen Tony Jaa en de dramascenes spelen de film meer parten dan goed voor hem is. Maar ja, zo `n film als deze kijk je natuurlijk toch voor de Muy Thai gevechten en wat dat betreft stelt de film absoluut niet teleur!

Net zoals in Ong Bak en Tom Yoong Goong weet regisseur Prachya Pinkaew enkele langgerekte, fenomenale vechtscenes op het scherm te toveren, op dito locaties. De film bruist tijdens de gevechten als nooit tevoren, door gebruik te maken van verschillende stijlmiddelen ( animatie ), prachtig kleurgebruik, fijne muziek en een sublieme, dynamische cameravoering. Het gevecht op de gevel van een flat is een klassieke filmscene in wording. Een 4*

Hattrick voor Pinkaew. Film komt in tegenstelling tot z'n voorgangers wat gewichtiger uit de hoek, met een wat langere opzet tot gevolg. Vond ik niet eens onaardig gedaan. Oogt allemaal verzorgd en de ontwikkeling van het meisje -haar reflexen, de knipoog naar Tony Jaa, de animatie die haar talent ontvlamt- heeft wel iets. Wel een beetje rare keuze om een beladen facet in te brengen en daar o.a. enkele leipe transseksuelen tegenover te zetten, maar soit. Bij de afrekening gaat het toch voornamelijk om de gevechten en daar is het weer simpelweg genieten geblazen.

Zelfs met een fragiel meisje is de muay thai nog altijd spijkerhard en intens. Pinkaew bouwt het zorgvuldig op. Het begint nog schappelijk als ze een paar bullies kort aftuigt, maar bij de bezoekjes aan de debiteuren neemt de grimmigheid toe, waar het creatieve gebruik van de decors ook een absolute meerwaarde heeft. Zo'n terugstuiterend hakmes, ook leuk.

Pinkaew pakt vervolgens helemaal uit in een lange, genadeloze finale. Ongekend. Er is niet veel diversiteit in tegenstanders, maar dat gebrek wordt eigenlijk volledig weggenomen met het spastische ventje in Adidas pak. Freaky en flitsende moves met een soort shock and awe effect als gevolg. De scène op de gevels is eigenlijk niks minder dan geniaal. Prachtig in beeld gebracht, enerverende skills en knétterende actie.

Het frisse is er na Ong-Bak misschien af, het fruitige zeker nog niet. Pinkaew mag er wat mij betreft zo nog een paar maken. Als hij nog wat knokvee kan vinden tenminste. De aftiteling laat nog wat behind (after) the scenes zien. Het ging er weer niet bepaald zachtzinnig aan toe op de set..

Ik vond een goede actiefilm! Eindelijk mijn genre...
Martial arts... knap voor een autistisch meisje, zij kan haar ogen goed besturen over vechten en horen wanneer bal kan vangen..
Prima vier sterren!

Martial-artsfilms pakken mij doorgaans niet zo, dus het is wel opmerkelijk dat ik deze wel heel leuk vond. Dat komt voor een deel door de opmerkelijke hoofdpersoon. Tony Jaa en Jet Li vind ik altijd maar saaie mannetjes zodra ze niet aan het vechten zijn en omdat ik niets om hun personages geef vind ik de gevechten ook meteen minder boeiend, omdat er minder op het spel lijkt te staan. De keuze om van de hoofdpersoon in Chocolate een autist te maken is een goede vondst op dit gebied. Het zorgt ervoor dat ze weinig dialoog hoeft uit te spreken, maar ik vond haar al meteen een boeiender persoon. Natuurlijk is de manier waarop ze zo sterk wordt ongeloofwaardig, maar wel een leuk gebruik van het obsessieve concentratievermogen van veel autisten.

Ik ben zeker niet de kijker die hier het meeste oog voor heeft, maar ik vond de vechtscènes ook gewoon steengoed. Yanin beweegt fantastisch, het is met gevoel voor stijl en ook voor overzicht in beeld gebracht en de muziek maakt het extra meeslepend. Ik zag eerder deze week Fearless van Jet Li en vond het daar jammer dat alles vaak net iets te dichtbij werd opgenomen, dat er iets te duidelijk hier en daar CGI werd gebruikt en dat er teveel gemonteerd werd. Deze film komt toch wat authentieker en rauwer over. Hulde dan ook voor de credits, waarin we nog eens extra kunnen zien hoeveel moeite de vechters moeten doen voor de stunts die we in het eindresultaat te zien kregen. Zijn er meer vechtfilms met dergelijke credtis (en dan bedoel ik niet de bloopers van Jackie Chan)?

Helaas zit er ook weer veel melodrama in en gaat het eindgevecht wel érg lang door, maar al met al is dit een heerlijk meeslepende vechtfilm, zeker goed voor een avondje vermaak.

3,5*

Een lekkere film weer van Pinkaew, al vind ik de film toch een tikkeltje minder dan zijn voorgangers. Chocolate bevat wat meer drama en hoewel de hoofdpersoon zeker andoenlijk is, vond ik het niet altijd even goed werken.

Gelukkig weet Pinkaew wel hoe hij gave vechtscènes in een film moet krijgen, want ook in deze film van hem is dat wederom gelukt. Geen Tony Jaa dit keer, maar een vrouw die er ook op los kan slaan en trappen. Wel een klein beetje Tony Jaa trouwens, want Zen leert zich de martial arts vooral eigen door op tv naar Ong Bak en Tom Yum Goong te kijken. Dat vond ik trouwens wel een leuke verwijzing naar die films.

Qua vechtscènes is Chocalate dus dik in orde. Strak in beeld gebracht, leuke locaties en gewoon erg gave gevechten, waarbij alles er ontzettend goed en echt uitziet en veel erg hard lijkt aan te komen. Ik vond het in ieder geval wel een erg vermakelijk filmpje.

3,5*

Wat een enorm slechte film is dit, zeg. Chocolate leunt volledig op 2 dingen: Het verhaal en de vechtscènes. Het eerste is nog wel ok, wel wat standaard en weinig om echt goed te vinden, maar het is niet storend ofzo. Maar die vechtscènes, mijn god, wat slecht. Buiten het feit dat haar gewrichten blijkbaar van staal gemaakt zijn, moeten dit wel de slechtste "bad" (grapje, zeker?) guys zijn die ik heb gezien. Alles wat ze gooien naar haar gaat gewoon langs haar heen (nee, niet omdat ze er omheen draait), elke keer als ze slaan staan ze op een dusdanige afstand dat ze nog geen deuk in een pakje boter zullen slaan. Zelfs de (overigens dramatische) montage was van belabberd niveau. Ook hadden heel veel volgens mij opeens de behoefte om als een malloot te gaan springen. Daarbij duren de meeste vechtscènes ook nog te lang. Maar de vechtscène is natuurlijk niet compleet zonder het "oeh! ah! oei! hie! ho! etc.". Nu heb ik echt niks tegen onrealistische vechtscènes, zo op z'n tijd kunnen ze zelfs geweldig zijn, maar dit is echt zo ver voorbij het foute stadium.

Ook ben ik sinds Hotaru no Haka niet meer zo'n irritant personage tegengekomen. Dat gejank en gekrijs van dat mens... .

Wat een schijtfilm... Hooguit 2 of 3 leuke momenten die deze film redden van het absolute dieptepunt.

Ik heb eigenlijk het gevoel dat mijn 2,5* nog best lief zijn. Dat het verhaal weinig voorstelt, kan me niet zoveel schelen. Dat is immers iets dat over het algemeen geldt bij dit soort films (Yip Man bv.). Dat quasi-stoere meisje daarentegen, is bij vlagen echt stront vervelend met haar gejammer. Snap ook echt niet waarom ze nou weer autistisch moest zijn.

De kritiek van Chevy vind ik wel ietwat vreemd. De gevechten zijn niet heel indrukwekkend, maar bij vlagen wel vermakelijk. Als je slechte gevecht-montage wilt zien, kun je beter Raging Bull er eens bij pakken.

2.5* meteen maar verlaagt naar 2*

Verrassend fijne film!

Verrassend zeg ik, omdat het niet echt m'n genre is, maar dankzij m'n newfound buddy belchinees toch in het (tijdelijke) bezit van deze film gekomen. (waarvoor dank dus belchinees!)

Schattige mentaal gehandicapte meid slaat een heel leger verrot, daar komt het zowat op neer. Elke scène is eigenlijk zo opgezet om eens goed te knokken, maar wat verwacht je anders bij een actiefilm? En knokken kan ze. Tuurlijk moet je 't allemaal wel met een korrel zout nemen. Als je niet kan aanvaarden dat een kind (een meid dan nog, no offence ladies) schijnbaar moeiteloos afrekent met volwassen kerels (die vaak nog gewapend zijn), laat deze dan maar schieten.

Maar kan je dit wel, dan is het genieten geblazen van een fantastische choreografie! Heerlijk hoe elke vechtscène je met open mond achterlaat. Eindscène (ik denk dat ze zo'n 20 minuten duurt) steekt er met kop en schouders bovenuit. Tussen al het geweld door is er heel af en toe ook nog een klein beetje ruimte voor wat dramatiek. Relatie tussen het kleintje en d'r moeder was best mooi.

Leuke film!

Voor de fans: lees zonet dat deel 2 op komst is.

Yanin Vismistananda (verzin het maar eens) is natuurlijk geen Tony Jaa, tegenstanders gooien zichzelf hier meestal vrij gewillig richting haar vuisten waarmee ze ook nog eens verschrikkelijk hard kan slaan, niet heel logisch als je haar bouw ziet, haar acrobatische capriolen om tegenstanders te ontwijken komen wat beter over waardoor de gevechten nog steeds een genot zijn om naar te kijken.

De eerste 3 actiescènes voelen wacht geforceerd aan maar tegen het einde en dan vooral de laatste scene word het fantastisch. Vooral het stuk op de flat is 1 van de gaafste actiescènes die ik ooit gezien heb. Andere scènes mogen er zeker ook zijn, Pinkaew dacht natuurlijk wat China kan met Drunken Fist kunnen wij ook met Retarded Fist, het levert wel een bijzonder gevecht op.

Wat me verder opviel is een aantal uiterst effectieve schijnbewegingen waarbij ze de tegenstanders en de kijker elke keer weer weet te verassen.

Wel leuk dat Zen zon beetje al haar moves geleerd heeft door goed observeren en imiteren, leuk ook dat Tony Jaa nog even op tv langs komt, en later meen ik ook nog wat Bruce Lee geluiden te horen op tv (wat origineel ook de bedoeling was maar niet mocht vanwege rechten) De verwijzing naar Bruce Lee komt later wel weer terug komt in de scene met al het ijs waar Zen een perfecte Lee imitatie geeft , logisch te verklaren want ze observeert en imiteert.

Het dramaplot eromheen voegt zowaar nog wat toe en ik kon wel waarderen dat het een keer een ander soort hoofdpersoon is, het was alleen af en toe zoals eerder genoemd wat plat. Dat kan ook liggen aan dat ik de ingekorte versie heb gezien waarbij vast weer veel te veel in is geknipt.

Chocolate bewijst maar weer eens dat een actiefilm helemaal geen overdreven bombastische speciale effecten nodig heeft om te kunnen overtuigen. Het is de choreografie die hier bijna volledig het werk doet en een paar subtiele speciale effecten die het afmaken. Hier kan Hollywood nog een puntje aan zuigen. Er is ook een vreemde bevrediging als zo'n underdog als een jong autistisch meisje de ass whooped van grote gemene boeven.

Na Ong-Bak en Tom Yum Goong gezien te hebben, kan ik dit filmpje natuurlijk niet overslaan.
Dit keer Yanin in plaats van Jaa en zijn kan zeker haar mannetje of beter gezegd vrouwtje wel staan in deze film.

Persoonlijk vind ik deze film beter dan de eerdere films van Pinkaew en dit keer omdat ik het (drama)verhaal wel pakken vind en beter uitgewerkt.
En dat in combinatie met de actie, dat weer uitmuntend gechoreografeerd is en in beeld wordt gebracht.

Enkele hoogtepunten zijn toch: het gevecht in de ijsfabriek, gevecht tegen de spast en op het laatst natuurlijk op de flat en uithangborden.

En zeker ook blijven zitten voor de 'bloopers' in de eindcredits, dan zie je pas echt wat voor pijniging de stuntmannen en Yanin hebben moeten doorstaan voor deze film.

Dikke 4,0 sterren.

EDIT: Over de titel Chocolate, dat slaat volgens mij op haar voorliefde voor de vele chocolaatjes in de vorm van smarties(?) die ze eet gedurende de film.

Na Ong-bak werd ik wat teleurgesteld door z'n opvolgers en had ik nog geen gelijkaardige Thaise film gezien. Het leek me op het eerste zicht een one hit wonder te zijn. Ik had wel vertrouwen in Chocolate omdat de originele regisseur van Ong-bak mee aan het stuur zat.

Dat vertrouwen is ongetwijfeld ingelost. Chocolate is een aparte film geworden die wat doet denken aan Kill Bill vs Ben X. De harde en ruwe vechtstijl die we in Ong-bak zagen is hier ook aanwezig en het is echt genieten van de actiescènes. Het wordt zelfs iets beter omdat het effect van een jong meisje in de hoofdrol (ik genoot zo ook van Colombia en Hanna) toch voor dat ietsje extra zorgt. Bovenop de gevechten is een sausje gegoten van Jackie Chan choreografieën zodat het meer is dan wat slaan en trappen.

Iets beter dus dan Ong-bak, maar dat moet je als kijker zelf maar beoordelen. Ben toch benieuwd wat de Thaise cinema in de toekomst nog kan bieden.

Leuke film, maar het meest indrukwekkend is toch de serie B-rolls tijdens de aftiteling. Het viel me deze keer op dat er op de titelrol maar liefst 5 personen staan met de titel 'safety coordinator', maar het is me echt een raadsel wat die mensen dan wel gedaan hebben. De andere kant uit kijken zal wel hun belangrijkste taak zijn.

Het begin van de film is wat traag, maar als het vechten op gang begint te komen dan blijkt dat wel meer dan de moeite waard. Erg mooi gechoreografeerd, indrukwekkende actie, spectaculair slaan en trappen op onmogelijke plaatsen - en de slachtoffers vallen ook echt zo ongelukkig als het er uit lijkt te zien, zo blijkt uit de B-roll. Gevaarlijk beroep, stand-in of bijrolacteur.

Chocolate

Leuke Thaise actie film die niet 92 minuten lang actie bevat maar ook nog een echt verhaaltje heeft. Ik heb de film gister snel gekeken want hij is er nu als het goed is af. De licentie is namelijk gister gestopt daar, zonde. Dus meteen even mee genomen! Ik moet zeggen dat het verhaal goed was en het concept was ook wel redelijk. Ik moest even aan het manier van leven wennen van de personage van JeeJa Yanin die autisme heeft. Maar na het plot gelezen te hebben was het duidelijk. Lekker, ruwe actie met heerlijke scene's hier en daar. Leuk om eens gezien te hebben!

PS. Ik moet even wennen aan de taal hahaha!

3.5*