Jailhouse Rock (1957)

Volgens mij is deze film opgenomen in de beste of meest belangrijke films Top 500 in de VS. Persoonlijk vind ik KIng Creole beter qua verhaal, locatie en muziek, maar Elvis is cool in deze film.

Ik zie niets, wel in die onofficiële lijsten bij IMDb.

Elvis is misschien niet slecht als acteur, maar hij is gelukkig een betere zanger. Het beste aan Jailhouse rock is dan ook de voorstelling van het titelnummer. Ik moet ook zeggen dat ik me ergerde aan Vince. Het is een verschrikkelijk figuur dat enkel aan het geld denkt en een hoop arrogantie kent. Dat ergeren had ik dan weer niet bij een gelijkaardig karakter van rebel without a cause James Dean. Van de rest van de acteurs is enkel Judy Tyler goed. Jammer dat ze 3 dagen na de laatste opname van deze film omkwam in een auto-ongeluk.

Misschien dat een film die zich helemaal op Elvis' muziek richt nog beter dan met een geforceerd verhaal zoals hier. Want buiten de muziek mist het compleet de charme van de meeste muzikale Hollywoodfilms.

Deze vandaag samen met Viva Las Vegas gaan zien in Cinema Zuid te Antwerpen.

Was een soort van Elvis Festival. De derde film, Flaming Star, konden we helaas niet meer gaan zien wegens andere verplichtingen en we waren na twee films achterelkaar ook wel wat duf, eerlijk gezegd.

Maar erg leuke ervaring.

Dit is één van de eerste films (beter gezegd zijn derde) van Rock-'n-roll idool Elvis Presley (oftewel "The King"), toen hij nog een veelbelovend acteur was, en in deze film is ook één van zijn muzikale klassiekers te horen, namelijk het bekende en aanstekelijke nummer "Jailhouse Rock".

In dit verhaal draait het om de opvliegende Vince Everett (Elvis Presley), die tijdens een gevecht in een bar per ongeluk een tegenstander doodt, waarbij hij wordt veroordeeld tot een lange gevangenisstraf. Hij komt terecht in een cel samen met de zekere Hunk Houghton (Mickey Shaughnessy), die countrymuziek maakt. Hunk leert Vince gitaar te spelen, en dat Vince een goede leerling is, blijkt uit het succes dat hij heeft in een live televisie uitzending van een gevangenisshow.

Zowel muziek en drama zijn uitstekend afgewogen in dit scenario van Guy Trosper, naar een verhaal van Ned Young, die je als kijker een onthullende blik toont achter de schermen van de muziekwereld met zijn onbetrouwbare managers en corrupte reclamejongens (dat is tegenwoordig eigenlijk niet anders). Elvis Presley was zelf verantwoordelijk voor de choreografie van de gevangenisshow en het werd In beeld gebracht door Robert Bronner. Er bestaat overigens ook in een ingekleurde versie van "Jailhouse Rock".

Al met al een leuke en vermakelijke Drama / Muziek film, welke zich lekker wegkijkt en dit is zeker ook één van de betere films van Elvis Presley.

Elvis z’n derde film en mijn eerste Elvis. Ben aangenaam verrast door het niveau dat hier bereikt wordt. Volgens de toegevoegde docu was dit algemeen de eerste film waarin rock’n roll als thema effectief centraal stond in het verhaal, en dan opgebouwd rond een rocker. Voordien had Elvis in z’n eigen films enkel de nice guy gespeeld, nu kwam het rock element er dus ook aan te pas. Hoogtepunt van deze film is ongetwijfeld het titelnummer, op dat moment een primeur in de musical dat dergelijke dans- en zangsequentie werd opgehangen aan een rock’n roll nummer. De moves van Elvis zijn geweldig - hij heeft ze dan ook uitgevonden waarna de choreograaf van dienst de sequentie voor de hele groep heeft uitgewerkt. Het klopt dus niet dat Elvis de hele choreografie in z’n eentje heeft bedacht zoals af en toe wordt beweerd (ook hier op het forum lees ik).

Het verhaaltje doet wat het moet doen om Elvis als nieuwbakken tieneridool in the picture te zetten. Maar bevat voldoende twists om mijn aandacht gaande te houden. Het valt trouwens op dat hij letterlijk in élke scene van de film zit. Gelukkig heeft hij wel het talent om niet te gaan vervelen - toch in deze film. Ik vind zijn manier van acteren erg overtuigend. Volgens de docu liet hij zich inspireren door James Dean en method acting. Zo bleef ook Elvis in z’n rol van Vince Everett buiten de draaiuren, tot verrassing van sommigen.

De jonge Elvis had het allemaal: het talent, de looks, de moves. Ook als acteur bewijst hij hier voor mij z’n charisma en kunnen. Best mogelijk dat ik hiermee al onmiddellijk een hoogtepunt van zijn filmografie bekeken heb maar dat zien we dan nog wel.

Zit in de Elvis collection (met 5 andere dvd's) deze in zwart wit. Met als extra's documentaire The scene that stole Jailhouse rock. Twee keer al eerder gezien maar wil zo'n derde keer nog steeds niet echt. Dit is meer iets voor, naast de fans, liefhebbers van King Creole.

Elvis belandt in gevangenis, zijn celmaat ook een zanger speelt vies spel, uit jaloezie. Stelt een contract op. blablabla. Vooral drama, slechts deels muziekfilm. Titelnummer verschijnt pas zeer laat tijdens de Elvis tv-show.

De scène dat hij zijn nieuwe partner gaat kussen tijdens de film is wel grappig.

Elvis is maar een egoïstische kerel hier, hij denkt alleen maar aan geld en de film is erg serieus. Met een sentimenteel einde. Van redelijke tot maar matige film.

Ik heb niet zoveel met Elvis of zijn muziek, maar wilde hem wel eens als acteur zien, als opwarmer ook voor zijn biopic. Op zich doet hij het niet slecht maar de film vond ik behoorlijk saai, die hele Vince en zijn carrière konden me eigenlijk niks schelen. Was wel verrast dat hij zo onsympathiek was, dat pleit op zich wel voor Elvis. Het gedeelte in de gevangenis is maar kort maar boeide voor geen meter, daarna wordt het wel iets beter maar al met al een behoorlijk inwisselbaar filmpje dat aan de vergetelheid is ontrukt dankzij The King. Als dit de beste van Elvis was sla ik de rest maar over denk ik.

Voorspelbaar rise-and-fallverhaal dat zich rondom de muziekbusiness concentreert, met een bekende naam in de hoofdrol. Elvis Presley is duidelijk gemaakt voor dit soort personages en weet zich zeker rondom het podium goed raad met zijn verschijning, maar vormt als acteur geen heel innemend figuur. De overige personages zijn vervolgens eerder verplichte kost en voegen op hun eigen manier ook niet heel veel toe aan het gebeuren. Regisseur Richard Thorpe profiteert van een aantal muzikale momenten, maar kan niet verhullen dat Jailhouse Rock zowat elke mogelijk indenkbare cliché aantikt. Gelukkig duurt de film niet te lang, maar niettemin waren de 96 minuten relatief zware kost.