Brick Lane (2007)

Deze film viel me eigenlijk een beetje tegen. Het verhaal kwam heel sterk op me over van te voren maar ik vond het zeker niet sterk overgebracht. Ik voelde haar gevangenschap en haar wanhoop niet echt. Ze werd toch vanuit haar thuis weggeplukt om met een zeer onaantrekkelijke en oudere man te trouwen die ze totaal niet kende. Natuurlijk zie je haar wel rondlopen met haar hoofd en schouders naar beneden als een triest vogeltje maar verder dan dat kom je eigenlijk niet tot het personage. Er bleef wat mij betreft wat te veel afstand.

Wat ik wel een mooi aspect vond was dat ze toch een soort van vriendschap kon ontwikkelen met de man waar ze aan uitgehuwelijkt was. Jammer dat dit pas heel kort was en pas gebeurde toen hij weer terug ging naar Bangladesh. Maar dat vond ik wel heel mooi vormgegeven. De acteur die gestalte gaf aan haar man deed dit ook supergoed. Ik vond hem nog wel het beste uit heel de film.

Maar verder werd ik nergens echt geraakt door het verhaal. Ook de verhouding die ze krijgt met de jongen die het naaiwerk rondbrengt komt in mijn ogen niet echt tot zijn recht. Nazneen kwam niet echt verliefd of opgelucht over waardoor je je af ging vragen waarom ze de verhouding begonnen was.

Tja, al met al had dit best een ontroerende film kunnen worden maar ik vind hem te afstandelijk en vlak afgewerkt. Jammer.

Genuanceerde, gevoelvolle film over moslima, die gevangen zit een liefdeloos huwelijk met een dominante, egocentrische man en nu moet kiezen voor terugkeer naar haar zuster in haar geboorteland òf voor haar dochters òf voor haar geradicaliseerde minnaar. Sterk regiedebuut van Sarah Gavron en daarnaast een grandioze hoofdrol van Tannishtha Chatterjee (Schatten der Zeit, 2004).

Een film waarvan ik meer verwachtte en waarvan ik hoopte meer te zien na een sterk begin. Nazneen wordt op jonge leeftijd uitgehuwelijkt en wordt aan haar natuurlijke habitiat onttrokken door zich te vestigen in een arme Londense buitenwijk. Haar man is een stuk ouder, maar is vooral egocentrisch en eigenzinnig. Het rollenpatroon komt ook sterk naar voren.

Maar zoals hierboven ook al vermeld vond ik het voor de rest niet echt een geweldig drama. Ik voelde het isolement en de heimwee te weinig. Ik vond het dramagedeelte iets te zoet, meer iets voor een TV-film. Er zijn een aantal subthema's die aan bod komen: haar affaire, haar relatie met haar dochters, haar echtgenoot, de brieven van haar zus, maar geen van allen komen echt van de grond. Het blijft allemaal wat in de marge ronddraaien.

De dikke man vond ik eigenlijk nog het best naar voren komen. Niet dat Chatterjee het slecht deed. Haar twijfels lijken echter alleen maar toe te nemen en zo ook mijn idee over de film. Jammer.