Carson City (1952)

Actievolle western en de actie is ook nog eens aardig divers. De gebruikelijke westerningrediënten zijn ook nog eens origineel ingevuld. Met een bende die de gedupeerden een picknick, inclusief champagne geeft.
Scott in een goede rol als ingenieur, wat mij betreft zelfs één van zijn betere.
Het einde is standaard, maar de weg er naar toe was genieten geblazen.

Werd vrijwel onmiddellijk de film ingezogen in deze van begin tot eind vlot geregisseerde

western. Er wordt lekker in geknokt, er zijn fijne (1 op 1) schietscenes, een blonde schone

eist ook de nodige aandacht, en er is een smiechterige hoofdschurk die dwarsboomt en

zich gretig wil verrijken. Zelden ook Randolph Scott zo fris zien acteren. Een van zijn beste

rollen vind ik van de talloze westerns waarin hij heeft gespeeld.

Een beetje aangedreven ("aangespoord" past wellicht iets beter gezien het genre) door mede MM gebruiker klara en diens enthousiasme, heb ik "Carson City", na lange tijd nog eens in de DVD speler gestopt.

Een heel fijne hernieuwde kennismaking met deze prima western mag ik wel zeggen.

Scott nog in zijn "levendige modus", voordat hij er voor koos het roer om te gooien en op de grimmige toer te gaan.

Dat gaat hem goed af, net als de grimmige stoïcijnse Randolph Scott versie trouwens.

De man was veelzijdiger dan sommigen denken, maar dat heb ik al vaker aangehaald.

In zijn vroege western-periode probeerde men hem een Errol Flynn imago aan te meten, compleet met snorretje, schavuit-achtig, en met nogal wat humor.

Je zou bijna zweren dat Flynn te zien is op sommige stills uit die tijd i.p.v. "Big Randy".

Dat minderde al snel, en hij evolueerde naar de stijl die we hier zien, al zijn de pretduiveltjes in zijn ogen nooit ver weg.

Het verhaal is vrij origineel te noemen, en blijft interessant en verloopt vlot.

De rest van de cast kwijt zich eveneens prima van zijn taak.

Lucille Norman ken ik alleen van deze film, en is een heel prettige verschijning.

Haar filmcatrrière was helaas maar kort.

Het vuistgevecht in de saloon is een een de betere, en er werd slechts weinig gebruik gemaakt van een double voor Randy.

Voor mij 4* waard.

Vlotte western over een eerlijke rouwdouwer tevens begenadigd ingenieur, die dankzij die combinatie van eigenschappen niet om werk verlegen zit in het Wilde Westen dat langzaamaan wat minder wild werd. Natuurlijk moeten veel mensen niets hebben van de moderne tijd, verbeeld door de opkomst van de trein, en een krant start meteen een boze oppositie, gevoed door criminelen die hun lucratieve handeltje verloren zien gaan- er is in 150 jaar eigenlijk niet zo gek veel veranderd.

Het verhaal wordt in razend tempo verteld, zonder zich al te veel te verliezen in details, zodat de zijplotjes nogal worden afgeraffeld- de jaloerse halfbroer, de verliefde blondine- maar dat bevalt eigenlijk wel, want De Toth ruimt wel genoeg tijd in voor een aantal prima uitgevoerde knokpartijen (waarbij de onvermijdelijke spiegel er dan toch aan moet geloven- bestaat er wel een western waarin de spiegel een saloongevecht overleeft?) en er zaten ook een aantal spannende scenes in zoals wanneer de journalist zijn speurneus opzet en de waarheid achterhaalt (eerlijk is eerlijk, daar was niet veel meer voor nodig dan gewoon die ongebruikte mijn te bezoeken) en de bevrijding uit de geblokkeerde tunnel.

Er is ook wel het een en ander op aan te merken, zo was de bende op Davis na nogal kleurloos, maar met deze speelduur moet je compromissen sluiten. Het laatste deel vond ik niet het sterkste, en het einde nogal flauw, maar daar reken ik de film dit keer niet op af. Een van de betere Randolph Scott films die ik zag.