Carne de Tu Carne (1983)

Latijns-Amerika in optima forma. Daar moet je wel even doorheen kijken. Gothic, barok, surreëel is deze film ook wel genoemd. Bovendien meer dan dertig jaar oud, dan is de kwaliteit van de kopie ook niet meer je dat. Toch is het wel een intrigerend geheel, het eerste deel dan. Daarna wordt het allemaal wat minder verteerbaar.

De film speelt in de jaren vijftig in de betere klasse van Colombia, mensen die rijk geworden zijn van de suikerproductie. De film begint met de dood van de mater familias. Uit de USA komen een aantal familieleden over voor de begrafenis, onder wie Margarethe, een jong meisje en de halfzus van Andres Alfonso, een jonge jongen van ongeveer de zelfde leeftijd. Ze hebben elkaar alweer een aantal jaren niet gezien en bezien elkaar nu met andere ogen. Maar de klik van vroeger is er nog steeds.

Dan volgt er een enorme explosie, die grote schade toebrengt aan het huis waar ze wonen. Een aantal vrachtwagens met dynamiet is ontploft. Een aanslag van rebellen? Onvoorzichtige soldaten van het leger? Andres en Margarethe trekken het oerwoud in en gaan op bezoek bij de ranches van de familie en bij oom Enrique, het zwarte schaap van de familie. Die oom scheen vroeger een incestueuze relatie te hebben gehad met zijn zuster, de inmiddels overleden grootmoeder van het jonge tweetal. Het zit dus in de familie, want het duurt niet lang of de jongen en het meisje liggen ook op elkaar, tot vermaak van oom Enrique.

Daarna wordt het allemaal wat schemerig. Oom Enrique komt ook plotseling te overlijden en Andres en Margarethe nemen bezit van zijn huis en de door hem bewaarde familiepapieren. Die zetten hun aan tot wat je op z'n minst bovennatuurlijk gedrag zou kunnen noemen. Ze hebben een onstuitbare behoefte aan bloed. Nou, dan weet je het wel.

Die incestueuze verhouding van het tweetal is niet bijzonder uitgewerkt, laat staan erotisch. Dat is jammer. Kennelijk gaat het in deze film vooral om het occulte, het bovennatuurlijke. Dat was voor mij net een stapje te ver. Maar qua sfeer is deze film weer wel bijzonder. Die is wel terug te vinden in meer Zuid-Amerikaanse films. Dat is het gevoel dat leven en dood heel dicht bijeen liggen en twee fenomenen van hetzelfde zijn. Terwijl in ons westerse denken, m.i. een grote tegenstelling tussen leven en dood gecreëerd wordt.