Seoul Searching (2015)

Njah.

Koreanen die aan de haal gaan met Amerikaanse cinema. Ik gok zo dat Benson Lee ook een Amerikaanse Koreaan is, wat je dus krijgt zijn vervelende 80s stereotypen met Koreaanse gezichten. Het eerste deel van de film is dan ook amper door te komen.

Weinig verrassend vervallen die stereotypen deels tijdens het tweede deel, waar de personages plichtgetrouw een beetje diepgang toegeschoven krijgen. Zo heel veel meer dan wat klassiek drama is het niet, het is een verademing na het slechte begin maar omdat de film daar al deels om zeep was is het lastig om dat nog recht te trekken tijdens de tweede helft.

De Koreaanse setting + personages geven het nog wel iets uniek, maar dat zit allemaal maar skin deep. In Amerika wrijven ze zich waarschijnlijk blij in de handjes. Asia Represent enzo. Maar echt boeiende cinema levert het niet op. En wie Koreanen wil zien kan ook gewoon een Zuid-Koreaanse film opzetten. 't Is niet alsof ze daar geen films maken.

Lee slaagt er bijna in om er iets sympathieks van te maken, maar het komt toch allemaal net wat tekort.

2.5*

Fijn filmpje. Vreselijk eigenlijk zijn al die stereotypes, vooral de eerste scène als ze uit het vliegtuig komen en ik even bang was voor een vreselijke komedie, maar dat zakt gelukkig snel in en gedraagt men zich redelijk normaal. Dan zitten er wat typische tranentrekmomenten in, maar ik vond het vooral een film die lekker wegkeek met oprechte jongeren en hun emoties. En sowieso een paar leuke Koreaanse meisjes om te zien. Paar leuke beelden, niet altijd even boeiend maar over het geheel waan je je zelf daar even op dat kamp. Pluspunten zijn de vele talen die worden gesproken, zelfs als die Duitser even naar huis belt en dan Duits praat. Dat soort details maken een film af. 3,5*.

Regisseur Benson Lee verwerkte zijn eigen herinneringen aan een Koreaans jeugdkamp in een nostalgisch coming-of-age verhaal over identiteit en oorsprong. Als we deze film van Lee moeten geloven, dan waren deze kampen een frustrerende samenkomst van verkeerde verwachtingen en culturele miscommunicatie. Niet zelden resulterend in ruzies, onenigheden of zelfs vechtpartijen. Waar verschillende jongeren van over de hele wereld met elkaar in aanraking kwamen, maar met elkaar hun Koreaanse roots deelden. Sommige jongeren hadden weinig meer met taal, cultuur of tradities en waren vooral gevormd door de landen waar ze zijn opgegroeid. Zeer tot het chagrijn van de Koreaanse gastheren, want die begrepen weinig meer van deze 'verwesterde' jongeren met hun grote mond naar alles wat riekt naar autoriteit. Andere jongeren hadden nog immer een sterke binding met het moederland en klampten zich vast aan vastomlijnde ideeën over wat het betekent om Koreaans te zijn.

Het aardige aan 'Seoul Searching' (2015) is dat je niet vaak Amerikaanse films ziet over hoe mensen met een gedeelde achtergrond wezenlijk van elkaar kunnen verschillen. Wat betekent het om Koreaans te zijn en hoe verhouden jongeren uit de diaspora zich tot die gemeenschappelijke identiteit? In dat opzicht werkt het bij sommige personages dat de culturele verschillen tussen deze jongeren worden uitvergroot. Van onzekere tieners als Sid Park (Justin Chon) en Grace Park (Jessika Van) die zich spiegelen aan westerse rolmodellen als Sid Vicious en Madonna. Of hoe Klaus Kim (Teo Yoo) Duitser dan Duits is, maar toch vloeiend Koreaans spreekt en genoeg van de cultuur weet om een nieuwe vriendin wegwijs te maken in het land. Deze Kris Schulz (Rosalina Lee) groeide op als adoptiekind en is een vreemde in het land waar ze haar eigen moeder hoopt te ontmoeten. Het levert een aantal hartverscheurend mooie scènes op waarin deze jonge mensen zichzelf leren kennen in een land waar ze wel en niet bij horen.

Toch slaat 'Seoul Searching' (2015) soms danig de plank mis als het poogt om grappig te zijn met clichématige uitvergrotingen. Zo is het bevreemdend hoe het personage van de Mexicaans-Koreaanse Sergio Kim (Esteban Ahn) het stereotype uitbeeldt van loom pratende luie Mexicaan, die vooral verlegen is om aandacht bij de vrouwen. Het wordt zelfs gemeen wanneer Sergio's ontluikende liefdesrelatie met de Afro-Amerikaanse/Koreaanse Jamie (Crystal Kay) op een onverdiend lullige manier wordt afgesloten. Sowieso jammer dat Jamie's interessante perspectief (als iemand die onderdeel is van een andere gemarginaliseerde groep) nauwelijks wordt uitgewerkt. Eveneens bevreemdend als er sporadisch drie jongens opduiken die alle vooroordelen over Afro-Amerikanen uitdragen: ze zorgen als een soort drugsdealers dat iedereen voorzien blijft in alcohol, terwijl ze rappend met het n-woord slingeren alsof het niks is.

'Seoul Searching' (2015) raakt bij vlagen, maar mist over de gehele linie tact of finesse om de moeilijke onderwerpen die het aansnijdt naar een hoger plan te krijgen. Voor een productie die zo begaan is met het ontkrachten van stereotypen, is het vreemd dat er onnodig vaak andere problematische elementen insluipen. Liever nog iets meer subtiliteit dan deze geforceerde hilariteit.

Deze Hollywood-film over een Koreaans zomerkamp lijkt als twee druppels water op zijn Amerikaanse tegenhangers. Sporadisch wordt een specifiek Koreaans probleem aangekaart. Zo mag bijvoorbeeld een grote vechtpartij natuurlijk niet ontbreken.

Al met al weinig nieuws derhalve. De filmtitel is wel een aardige fonetische vondst.