Moe no Suzaku (1997)

Ik ben het volledig eens met Danuz hierboven. Kawase is ookeen van mijn favoriete regisseurs geworden. Ik hou van haar films die erg vanuit het gevoel gemaakt lijken te zijn en vaak spelen met wat je benadrukt en weglaat. Het gaat Kawase meer om de emotie en de sfeer dan om het plot.

Kawase is onmiskenbaar heel Japans en staat in thematische lange traditie. Een belangrijk element is Japanse cinema is het verstrijken van de tijd, het feit dat mensen dat niet kunnen controleren en de gevolgen daarvan. Dat zie je al bij Ozu.

4.0*

Goed.

In ieder geval beter dan de twee andere films die ik zag van haar (Shara en Mourning Forest). Al zat er voor mij iets teveel herkenning in, zonder echt boven soortgelijke films uit te kunnen stijgen.

Hoewel het inderdaad een film is met veel typische Japanse elementen, moest ik toch vaak aan de wat oudere films van Hsiao-hsien Hou denken. De extreem groene omgevingen werken daar zeker aan mee (toch eerder een associatie met de Taiwanese cinema), zo ook het eenvoudige plattelandsfamilietje dat van dichtbij gevolgd wordt (en dan vooral met een sterke focus op de kinderen). Allicht onbedoeld, maar het maakt de scene rond het treingebrek des te grappiger, net dát miste ik nog om er een echte Hou-leerling van te maken.

Het eerste half uur heerst er een lekker niks-aan-de-hand sfeertje. Een film als Only Yesterday is bijvoorbeeld ook nooit veraf. Daarna volgt een overgangskwartiertje waarin de eerste kleine barstjes hun opwachten maken, het tweede deel van de film is gereserveerd voor wat meer dramatische ontwikkelingen.

Visueel vooral mooi door de omgevingen. Af en toe ook wel een sterk shot , maar veelal gewoontjes in beeld gebracht. Soundtrack is eerder bandwerk, zeker voor een Japans drama, maar werkt wel aardig. Verder kabbelt het allemaal wel lekker verder, misschien alleen soms net iets te loom om te kijken op een mid-week avond. De personages kwamen nooit echt tot leven en het drama wist ook nooit echt te emotioneren, waardoor het blijft steken in toekijken en genieten van het sfeertje.

Kawase speelt trouwens niet alleen leentjebuur in haar langspeeldebuut, wie zich de piepende schoentjes van Kore-eda's Nobody Knows nog herinnert zal waarschijnlijk een keer of twee kunnen glimlachen in het begin van deze Moe no Suzaku. Uiteindelijk geen echt grootse of memorabele film, wel een lekker gezapig wegkijkertje met een idyllisch sfeertje en een scheutje drama om de tweede helft mee door te komen. Wel jammer dat ze dit niveau in de twee latere films die ik van haar gezien heb niet heeft kunnen evenaren.

3.5*

Edit: leuke rol van Jun Kunimura trouwens, langzaam toch een kleine persoonlijke favoriet aan het worden.