Moe no Suzaku (1997)

Ik kan nog steeds de haren uit mijn hoofd trekken dat ik deze debuutprent van Kawase heb laten lopen in Rotterdam. Heel stiekem hoop ik dat het Filmmuseum met de uitbreng van The Mourning Forest dit najaar deze ook tijdelijk vertoond....

Zou ook heel graag nog andere films van Kawase zien en moet zeggen dat ik door ieder project dat op haar naam staat gecharmeerd ben. Ook Moe no Suzaku lijkt me absoluut mooi.

Eindelijk dan mijn tweede Kawase achter de kiezen. Na direct verliefd te zijn geworden op haar filmstijl na het zien van Shara verlang ik meer van haar werk te zien. Nu is het een tamelijk onbekend regisseuse en zijn haar werken moeilijk te traceren. Mogari no Mori - haar laatste - heb ik gemist op het IFFR. Juist daarom ben ik des te verheugder deze te kunnen zien.

Er zijn duidelijk parallellen te trekken tussen Moe no Suzaku en Sharasojyu. Zo wordt ook hier een gezin gevolgd, gebeurd er ook hier iets binnen het gezin en wordt dit vooral met stiltes opgevangen.
Ook heeft deze film weer (eigenlijk meer) documentaire trekjes in zich. De camera draait om de personages heen, en we zien in korte intermezzo's de dorpsbewoners geportretteerd (waarvan ik mij afvraag of dit geënsceneerd is, ik vermoed van niet).

De film is echter wat minder sierlijk, soms statisch, dan weer niet. Nogal eens wordt er van stijl gewisseld. Het verhaal zelf is aandoenlijk, en op momenten ontroerend (wanneer moeder en dochter het huis verlaten bijvoorbeeld). Wat vooral hier een belangrijke rol speelt is de omgeving, beboste bergen, een veranda, de grote tunnel. Kawase lijkt naar een synergie tussen de omgeving en het gezin te zoeken, wat haar mooi lukt. En dat zorgt voor een vredige atmosfeer, die door de kleine drama's heen sijpelt en je haast in slaap lijkt te wiegen (met dat laatste shot als hoogtepunt).

Ik geloof dat Kawase zich bewezen heeft als één van mijn favoriete regisseuses (en regisseurs in het algemeen). Om hiermee te debuteren, zo oprecht, vind ik een prestatie.

Ik ben het volledig eens met Danuz hierboven. Kawase is ookeen van mijn favoriete regisseurs geworden. Ik hou van haar films die erg vanuit het gevoel gemaakt lijken te zijn en vaak spelen met wat je benadrukt en weglaat. Het gaat Kawase meer om de emotie en de sfeer dan om het plot.

Kawase is onmiskenbaar heel Japans en staat in thematische lange traditie. Een belangrijk element is Japanse cinema is het verstrijken van de tijd, het feit dat mensen dat niet kunnen controleren en de gevolgen daarvan. Dat zie je al bij Ozu.

4.0*

Dit is echter niet haar debuut (zojuist een eerdere documentaire van haar toegevoegd).

Wel haar speelfilmdebuut. Maar ze maakte inderdaad al documentaires.

Goed.

In ieder geval beter dan de twee andere films die ik zag van haar (Shara en Mourning Forest). Al zat er voor mij iets teveel herkenning in, zonder echt boven soortgelijke films uit te kunnen stijgen.

Hoewel het inderdaad een film is met veel typische Japanse elementen, moest ik toch vaak aan de wat oudere films van Hsiao-hsien Hou denken. De extreem groene omgevingen werken daar zeker aan mee (toch eerder een associatie met de Taiwanese cinema), zo ook het eenvoudige plattelandsfamilietje dat van dichtbij gevolgd wordt (en dan vooral met een sterke focus op de kinderen). Allicht onbedoeld, maar het maakt de scene rond het treingebrek des te grappiger, net dát miste ik nog om er een echte Hou-leerling van te maken.

Het eerste half uur heerst er een lekker niks-aan-de-hand sfeertje. Een film als Only Yesterday is bijvoorbeeld ook nooit veraf. Daarna volgt een overgangskwartiertje waarin de eerste kleine barstjes hun opwachten maken, het tweede deel van de film is gereserveerd voor wat meer dramatische ontwikkelingen.

Visueel vooral mooi door de omgevingen. Af en toe ook wel een sterk shot , maar veelal gewoontjes in beeld gebracht. Soundtrack is eerder bandwerk, zeker voor een Japans drama, maar werkt wel aardig. Verder kabbelt het allemaal wel lekker verder, misschien alleen soms net iets te loom om te kijken op een mid-week avond. De personages kwamen nooit echt tot leven en het drama wist ook nooit echt te emotioneren, waardoor het blijft steken in toekijken en genieten van het sfeertje.

Kawase speelt trouwens niet alleen leentjebuur in haar langspeeldebuut, wie zich de piepende schoentjes van Kore-eda's Nobody Knows nog herinnert zal waarschijnlijk een keer of twee kunnen glimlachen in het begin van deze Moe no Suzaku. Uiteindelijk geen echt grootse of memorabele film, wel een lekker gezapig wegkijkertje met een idyllisch sfeertje en een scheutje drama om de tweede helft mee door te komen. Wel jammer dat ze dit niveau in de twee latere films die ik van haar gezien heb niet heeft kunnen evenaren.

3.5*

Edit: leuke rol van Jun Kunimura trouwens, langzaam toch een kleine persoonlijke favoriet aan het worden.

Ja, hier ook al een tijdje.

Mede dankzij deze lelijke dvd hoes nooit begonnen aan deze film. Dus originele poster maar toegevoegd. Binnenkort deze maar even kijken. Vind wel nice dat Japanse poster designers vaak van dat gothische Romeinse schrift gebruikte in de jaren '90. Zo ook bij Kitano's Sonatine enzo. Zijn er sowieso nog een paar waar ik nu even nier op kom. Weet iemand er nog een paar? Was hip toen, blijkbaar.