Partner. (1968)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor deze gekende klassieker van BB Zijn derde en laatste gogardiaanse film die zou zijn gebaseerd op de dubbelganger van Dostoyevskij, maar hij had wel op ieder doppelganger verhaaltje gebaseerd kunnen zijn. De pointe is echter dat zoals D. zich ontdeed van Gogolj door hem te copieren, Bertolucci zich hier ontdoet van gogard door hem te copieren...

De meeste commentatoren nemen zonder meer aan dat good Jacob zijn dubbelganger evil Jacob tegen het lijf loopt, maar wijsgeren zullen opmerken dat het net zo goed andersom kan zijn... hoe dan ook, we zien hier het portret van een schizoide jongeling in staat van ontbinding, waarbij Bertlucci natuurlijk ook bedoelt dat de schizoide neo kapitalistiese samenleving in staat van ontbinding verkeert. Helaas is het allemaal heel erg mei 68 en gedateerd, tot en met de slogans die nu parodistisch overkomen. Wat niet wegneemt dat ik geboeid heb zitten kijken naar een excellerende Clementi die vrwijwel de gehele film in beeld is, meest dubbel en dat is technisch ook goed uitgevoerd.

Niet alleen om Antonioni valt soms wat te lachen, maar ook om Bertolucci. Vooral in de scene waar Clementi en conformiste Sandrelli een pastiche op een drive in date hebben, en de scene waarin reclamevrouwtje Aumont haar reclame voor wasmiddel duur moet betalen. Als geheel is de film ondanks alle semi intellectuele hippe mumbo jumbo best luchtig en goed te verdragen. Dat heeft gogard nooit voor mekaar gekregen...

Muziek van Morricone.

Beetje onsamenhangend (maar hé, het is 1968 - wat geeft het??), maar voldoende leuke tot zelfs fascinerende passages om het boeiend te houden. Clémenti is zoals hier al wordt aangehaald erg goed en en passant krijgen we nog wat te weten over horrorfilm-spinrag en het maken van een molotov cocktail.

Erg onsamenhangend, ook qua toon. Een heel jeugdig aanvoelende film. Eigenlijk jeugdiger dan de 28 jaar die toch al ervaren Bertolucci hier was. Het wordt nooit helemaal duidelijk of Bertolucci hier een Godard-achtige politieke film maakt (met een Russische bron) of zoiets bijna parodieert. In al zijn jeugd wat leuker dan veel later werk van Bertolucci, maar zijn beste film (van wat ik zag) zou hij over een paat jaar maken.

Mijn favoriete scene was het schaduwspel van Clementi (die inderdaad heel goed is).