Mein Blind Date mit dem Leben (2016)

Formulematig, maar bovenal opbeurend en uiterst onderhoudend luchtig drama gebaseerd op het ware verhaal van Saliya [Kostja Ullman], die zijn droom om hotelmanager te worden weigert op te geven wanneer hij, net op het moment dat hij met zijn opleiding wil beginnen, een oogziekte blijkt te hebben waardoor hij binnen de kortste keren nog maar 5% van zijn zicht overhoudt. Dit meldt hij braaf in zijn stageverzoeken, maar na de zoveelste afwijzing besluit hij zijn ziekte te verzwijgen en zowaar, hij krijgt een uitnodiging van een tophotel in München en met hulp van zijn zus weet hij zijn sollicitatiegesprek zo goed te laten verlopen dat hij wordt aangenomen voor een stage. Hij sluit vriendschap met Max [Jacob Matschenz], die is opgegroeid in een restaurant maar te gemakzuchtig is voor het theoretische deel van de opleiding. Wanneer Max bij toeval achter Saliya's handicap komt, besluiten de twee elkaar te helpen, ook wanneer Saliya verliefd wordt op de stem van Laura [Anna Maria Mühe]. Maar dit zou geen drama zijn zonder wat flinke hobbels op de weg naar het diploma en het grote geluk in de liefde.

Het scenario is precies geschreven volgens de regels van The Screenwriter's Bible en kent dus weinig verrassende wendingen, maar casting director Stefany Pohlmann heeft elke rol perfect gecast. Ullman en Matschenz weten de vriendschap tussen tegenpolen Sailya en Max volstrekt geloofwaardig te houden en Mühe zet Laura neer als een charmante, aantrekkelijke, maar vooral pretentieloze jonge vrouw. Hun overtuigend realistische vertolkingen maken dat deze komedie van begin tot einde vermakelijk genoeg is om de beperkingen van het scenario glad te strijken. Geen hoogvlieger, maar een aangenaam luchtige film die je met een glimlach te bioscoopzaal doet verlaten.

Verfilming van Saliya Kahawatte’s gelijknamige autobiografische boek, een verbazingwekkend verhaal over hoe iemand met een zeer beperkt gezichtsvermogen zich staande houdt in de hedendaagse prestatiemaatschappij.

Het verhaal is zonder meer heel bijzonder, de film is dat in mijn ogen niet, ondanks het goede achterwerk.

Een vermakelijke film. Een verhaal dat ik niet eerder had gezien, goed acteerwerk en het komische beviel mij wel bij deze film. Ik vind het niet te flauw. De film kijkt vlot weg en verveelt nergens, wat mij betreft. Bijzonder dat het waargebeurd is. Geen wow-effect, maar al met al een ruim voldoende. 3,5*

Een hele luchtige bevalling is deze film die gebaseerd is op de memoires van een bijna blinde Duitser die ondanks zijn handicap als volwaardig werknemer in een vijfsterren hotel werkt.

De gekozen vorm voor de vertelling is de feelgood. En ja, de film is inderdaad een typische Feelgood. Ups en downs. Miniem snikje hier, geluksmomentje daar. Een film waarin de ernstige toon vooral wordt geweerd en de grenzen van de realiteit vaak worden opgezocht en overschreden. De gebeurtenissen kwamen op mij nogal onwerkelijk over.

Deze film is zelfs voor het genre erg lichtvoetig. Dat lichtvoetige aspect is voor het genre niet ongewoon, maar dit verhaal is wel extreem suikerzoet en plezierig gefilterd. Uiteraard zijn er wel de nodige setbackjes als tegenwicht voor de vele momenten van opgewektheid en zonneschijn, maar zelfs de setbackjes passeren met een kortstondigheid en laconieke luchthartigheid, dat je je soms afvraagt welke stukken film nou echt gebaseerd kunnen zijn op realistische ervaringen.

Gelukkig is er nog wat humor. Best aardig. Veel humor staat in relatie tot de oogafwijking. Paar taalgrapjes, Beetje slapstick. Helemaal niet slecht. Helaas is het gebruik van de humor gematigd. In tijd en in scherpheid. De strijd voor een rechtvaardige plek in de maatschappij is immers niet bedoeld om alleen maar in een komische saus te dopen. Die strijd moet met respect worden bekeken. Wel jammer, vond ik. De humor die er wel is, veroorzaakt tenminste nog wat gepeperde momenten in de film. Beetje meer cynisme en harde grappen en minder luchthartigheid als tegenwicht voor alle suiker had ik erg graag gezien. Over het algemeen was het mij allemaal veel te braaf en te correct.

De personages zijn gewoontjes. Geen personage is buitengewoon. Zelfs de hoofdrol niet. Geen personage loopt ver uit de pas. Zelfs de hoofdrol niet. Een ieder is netjes en veilig binnen de lijntjes gekleurd. Zelfs de valsaard die in een film als deze niet ontbreekt houdt zich keurig aan de feelgood wetten. Beetje gemeen maar met het hart op de goede plaats. Nee, niets verrast.

Het einde van de film is een voorspelbare grote emotionele happening. Door het bombardement aan licht en lucht dat gedurende de film wordt afgevuurd, deed al die emotionaliteit in de slotacte bij mij niet veel meer. Het drong niet door. Ik nam vrij onbewogen afscheid van de film. Precies zoals ik er instapte eigenlijk.