Tennen Kokekkô (2007)

Eén jaar in het leven van een jong meisje in een idyllisch piepklein Japans dorpje.

Een film met een bekend thema, volwassen worden, al is het hier eigenlijk meer langzaam je jeugd voelen wegglippen en er niet zoveel aan kunnen doen. Niet door grote gebeurtenissen, de komst van een interessante jongen uit de grote stad is het meest schokkende dat in het leven van Soyo in het jaar van de film plaatsvind, maar als natuurwet. Ze doet ineens lelijk tegen haar iets jongere vriendinnetjes, krijgt vlinders in haar buik van de nieuwe jongen. Vind alle jassen uit het rek in de winkel in de dichtbijgelegen kleine stad lelijk en wil dingen zonder dat ze precies weet wat.

Mooie film, waarin het verhaal heel terloops en via fragmenten verteld wordt. Ergens nostalgisch terwijl het gewoon in het heden speelt. Ik weet niet of het dorpje al te geidealiseerd is, maar qua sfeer herken ik er best wel wat in. (Ik heb zelf een deel van mijn jeugd in een dorpje doorgebracht dat iets, maar niet zo veel, groter was dan het dorpje uit deze film).

Als ik de film ergens mee moet vergelijken komt Love on sunday van Hiroki het dichtst in de buurt, al vind ik deze nog net wat beter. Aanrader.

4.0*

Tjemig, wat een lieve film!!! Zeer prettige verrassing.

Tennen Kokekkô richt zich echt geweldig goed op de kleine drama's in kinderen hun leven en is af en toe heel subtiel in het kleine.

Zoals wanneer Soyo's enthousiasme voor de nieuwe jongen als een blad aan de boom omslaat als hij bot vraagt of ze haar handen wel gewassen heeft, want het stuk fruit dat ze hem gegeven heeft 'stinkt naar pis!'

En wéér omslaat als ze merkt dat de jongen een bloem heeft meegenomen om op de plek te leggen waar een ongelukkige vrouw zelfmoord heeft gepleegd.

Verder heel herkenbaar: denken dat één van je ouders vreemdgaat (dit blijft trouwens wèl in het midden!), als flapuit soms onbedoeld iets beledigends zeggen, verdriet over het moeten verlaten van de oude school, etcetera.

Knap dat er echt niets ongeloofwaardigs in de film gebeurd. Alles komt volkomen naturel over, hoewel de groep kinderen wel èrg saamhorig is. Ze hebben echt nooit ruzie! Maar ja, je moet wel als je maar met zevenen bent!

Erg mooi!

Vriendelijke film over opgroeien in een kleine plattelandsgemeenschap. De scènes met de kleinste kinderen springen er wat mij betreft uit. Los daarvan gebeurt er te weinig om de lange speelduur van twee uur te kunnen rechtvaardigen. Het is allemaal net iets te braaf, om niet te zeggen saai. Een beetje meer drama en/of romantiek zou m.i. de film ten goede gekomen zijn.

Raar dat ik deze nooit eerder gezien heb.

Nu is Yamashita niet meteen m'n favoriete regisseur, deels omdat de eerste films die ik van hem zag niet meteen hoogvliegers waren. Ondertussen toch wat meer gaan appreciëren, en deze film is echt wel een klein pareltje. Het type niets-aan-de-hand film waarin Japanese cinema excelleert.

Coming of age drama dat zich in een klein plattelandsdorpje situeert. Een beetje rondhangen met z'n allen, eerste liefde, de aantrekkingskracht van de grote stad, die dan uiteindelijk voor een redelijk grote cultuurshock zorgt. Maar wooral veel lummelen en genieten van de rust.

Films als deze voelen vaak een beetje als een zetelvakantie aan. Yamashita doet het ook perfect, maakt goed gebruik van de setting, stuurt z'n acteurs geweldig aan en zorgt voor een luchtige soundtrack, met de nodige cicades om het zomerse gevoel te vergroten. Erg fijne cinema.

4.0* en een uitgebreide review