Le Fidèle (2017)

Volgens dit artikel (deels?) opgenomen in Rotterdam.

Dit gaat een goede film worden, maar vooral topacteur- en actrice.

De Belgische Oscarinzending

Op dit moment is Michaël R. Roskam naar alle waarschijnlijkheid de beste ( meest interessante ) cineast uit de Benelux ( gebroeders Dardenne niet meegerekend ) . Zeker iemand om in de gaten te houden .

Kijk ik naar uit. Hopelijk wordt dit op één of ander filmfestival geprogrammeerd (Gent of Oostende)

Vanaf 2 november in de bioscoop (Paradiso)

Prima film met (zoals eerder bij Roskam) met 70s vibe.

Heist movie wordt langzaam Turks Fruit.

Voor de Belgen: gratis tickets in de Standaard editie van 7 oktober.

Gratis ticket voor ‘Le Fidèle’, de nieuwe film van Michaël R... - De Standaard

Welnee.

Veel talent voor en achter de camera natuurlijk: het spel is bijzonder sterk, Exarchopoulos geweldig en de film ziet er prachtig uit. Na een redelijk conventionele, maar perfect geregisseerde, eerste helft weet je gewoon dat er iets broedt.

Dat is nogal een understatement, en meteen ook waar de schoen wringt, want de drie scenaristen schieten in overdrive en bestoken de kijker met een spervuur aan dramatische ontwikkelingen. Er gebeurt zoveel dat er amper tijd is om alles te verwerken of om ergens naar op te bouwen; op een gegeven moment verlies je als kijker je emotionele band met Gigi en Bibi. Waar 'Rundskop' met een mokerslag afscheid nam, eindigt 'Le Fidèle' met zo'n ongeremde stortvloed aan ellende dat het niet meer weet te raken.

3,5*

Grote stoorzender in de film vond ik dat het leek alsof het in de jaren 90 Rijkswachtjeep, kledij, snor afspeelde, en dan plots moderne toestellen Audi om weg te rijden na de containeraanval, reclame voor een gsm in beeld kwamen. Waarom die moeite om oude telefoons te gebruiken?
Verder, geen slechte film, de twee uur gingen vlotjes voorbij, maar ik heb al betere films van Roskam gezien, en zeker betere Belgische Oscarinzendingen.

Pas de fleurs

De nieuwe Michaël R. Roskam, het is toch altijd iets om naar uit te kijken. Dat moet het VAF (Vlaams Audiovisueel Fonds) blijkbaar ook gevonden hebben, want zij selecteerden eind augustus al Le Fidèle als Belgische inzending voor de Oscars. Beetje vreemd natuurlijk voor een film die nog moest uitkomen, maar het is wel een feit dat Roskam's debuut Rundskop het indertijd wel ver heeft geschopt met de inzendingen. Ik vraag me alleen af of Le Fidèle dezelfde potten gaat breken.

In een tijdsduur van iets meer dan twee uur en verspreidt over 3 aktes vertelt Roskam het verhaal van Gigi en Bibi: hij zit in de "import/export van auto's", zij is een racepilote en al vrij snel worden de twee een koppel. Wat volgt is een rollercoaster aan emoties die ervoor zorgt dat Le Fidèle een film wordt met meerdere gezichten. Het lijkt wel alsof elke akte zijn eigen stijl en emotioneel dieptepunt meekrijgt en het is dan ook jammer dat de film langzaamaan de pedalen verliest. Het vriendengroepje van Gigi, de misdaden die ze plegen, de prille romance tussen Gigi en Bibi, ... Het is het beste stuk aan de film en lang leek dit dan ook Roskam's beste film tot nu toe te gaan worden. De tweede akte heeft ook zijn kwaliteit omdat de relatie tussen Gigi en Bibi nog altijd als een huis overeind blijft staan en in de derde akte wordt er a la Broken Circle Breakdown een onverwachte mokerslag uitgedeeld. Op zich eentje die zijn doel niet mist, maar de film blijft te lang doorgaan met onder andere de ongewilde ontsnapping met hulp van de Albanezen. Laat de film gewoon eindigen met de dood van Bibi en je hebt een dijk van een einde.

Vooral ook omdat dit qua cast om van te smullen is. Dat Roskam en Matthias Schoenaerts een interessante combinatie leveren, dat hebben we al in het verleden kunnen zien, maar wat een vonken tussen Schoenaerts en Adèle Exarchopoulos! Al vanaf de eerste scène matchen ze bijzonder goed bij elkaar en dat blijft zo gedurende heel de film. Roskam laat zijn volledige film steunen op zijn twee hoofdrollen en dat blijkt wel een goede zet te zijn. In die mate zelfs dat de rest van de cast er wat bekaaid uitziet. Het selecte groepje delinquenten (met onder andere Jean-Benoît Ugeux en Nabil Missoumi) is nog de moeite waard maar de bijrollen van Stefaan Degand en Sam Louwyck missen hun nut. Zeker met Louwyck kun je heel wat meer dan dit soort cliché van een gevangenisdirecteur, al krijgt hij ook niet veel tijd om er iets meer van te maken.

Stevende lang af op het beste van Roskam, eindigt uiteindelijk onderaan. Het interessante aan de regisseur is echter dat zelfs een mindere film van hem, nog altijd een degelijke film is. Het eerste stuk in het misdaadmilieu is Roskam op zijn best. Met de romantiek begeeft hij zich op glad ijs en naar het einde toe schuift hij uit. Jammer, maar gelukkig is er nog de chemie tussen Schoenaerts en Exarchopoulos om je aan op te trekken.

Dikke 3.5*

Daar ben ik het toch niet helemaal mee eens Metalfist. Je zegt dat het zou moeten eindigen bij de dood van Bibi. Het is misschien het meest emotionele moment in de film maar ook het einde was heel krachtig maar op een andere manier. Heel sterk vond ik hoe dat stuk zich opnieuw afspeelde van wat ze eerder tegen elkaar zeiden, hoewel we ook horen dat Gigi de vraag van Bibi terugstelt aan haar. Wat is je grootste geheim? Waarop Gigi antwoord: Ik ben onsterfelijk. Wauw, die zin beukte er echt op in. En ook dat Gigi niet naar Argentinië wou gaan, hij wou gewoon bij haar zijn. Dan zie je dat hij helemaal op het einde zelfs over de gesloten poort van de begraafplaats springt om bij haar te zijn. Misschien had een begrafenis ook sterk geweest, maar ja iedereen weet dat er een begrafenis aankomt dus Roskam eindigt zijn film op een andere manier, maar zeker niet minder slecht. Integendeel zelfs.

Ik ben dusdanig echt onder de indruk van deze film en in de zaal was het muisstil. Je kon inderdaad een muis horen lopen (moest die er zitten). Mensen achter mij die aan het wenen waren. Dat is echte cinema toch!
Schitterende chemie ook tussen Schoenaerts en Adèle met de mooie achternaam. Hier en daar zitten er wat voorspelbare stukjes in. Voor de mensen die de film nog moeten zien: ga hier best zo blanco mogelijk in, de trailer mag je zien want die geeft nog niet veel weg eigenlijk. Ga echter geen reviews lezen, mijd zelfs de mijne. Elke spoiler is er één teveel.

Voor mij zelfs beter dan Rundskop en mijlen beter dan het erg matige The Drop.

Ahja zo, ja dat begrijp ik ergens wel. Dat was misschien inderdaad een beetje overbodig om dat er nog bij te lappen in de derde akte. Maar het is Roskam vergeven. Het effect na haar dood vond ik wel erg goed en iets dat geregeld vergeten wordt in gelijkaardige films. De leegte en het verdriet die het verlies bij de achterblijvende mensen veroorzaakt is zeker zo belangrijk.

Geen slechte film maar ook niet zo schitterend als ik dacht dat het zou zijn. Voornamelijk een verhaal over een allesverslindende liefde tussen Bibi en Gigi, die werkelijk niet zonder elkaar kunnen leven. Wat als rozengeur en maneschijn begint eindigt echter in een ware hel . Schoenaerts en Exarchopoulos zijn werkelijk schitterend en aandachttrekkend in hun rollen. De film vliegt er wel in, en na vijf minuten ligt het koppeltje al te seksen. Hoe de relatie tot stand is gekomen is van ondergeschikt belang. De symbiose tussen beiden, dat is belangrijk. Tweede helft werd ik nogal overrompeld door melodramatische en gangsterfilm clichés en vond ik ook heel wat minder dan het eerste uur... Ik ben het dan ook volledig eens met de laatste zin van Quentin in zijn recensie.

Zonder ongeneeslijke ziekte... (zucht) heb je geen goede Belgische film zo blijkt. Kwam geforceerd over. De overval op het geldtransport was ook niet best met duidelijke Heat na-aperij en die container die zomaar makkelijk op de autosnelweg perfect gedropt wordt ... En waarom werd er niks maar dan ook niks gedaan met het racewereldje rond Bibi? Dat leek me persoonlijk interessanter om verder uit te werken.

De film laat steken vallen maar het liefdesdrama liet me niet onberoerd en het acteerwerk vond ik meer dan sterk. Wat een charismatische actrice is die Adele Exarchopoulos toch... hopelijk speelt ze nog meer films. De laatste scène vond ik schitterend... trouw aan zijn geliefde tot na haar dood ... alleen jammer dat het lot van Gigi onduidelijk is. Ook in Rundskop toonde Roskam dat afwerking niet aan hem is besteed. Maar toch, zeker het kijken waard.

Adèle Exarchopoulos staat weer met haar typische gezichtsuitdrukking op de poster!

Hoe zit dat nou met Rotterdam als locatie/opnameplek in deze film? Merk je daar nog iets van? Had begrepen dat de film deels daar is opgenomen?

Geen drol. Ik woon zelf al jaren in Brussel en zag nergens ook maar iets Nederlands terug, laat staan Rotterdam.

Vorige week gaan kijken en breng pas nu men stem uit door dat ik wat met gemengde gevoelens zat bij deze film. Langs de 1ne kant vind ik het verhaal en acteerprestaties zeer goed. Maar worden naar het einde toe wat keuzes gemaakt die ik niet zo goed vind persoonlijk. Zoals waarom laat ze hem niet gewoon ontsnappen zodat ze haar laatste tijd met hem kan delen. Ik wist op voorrand dat dat is wat hij wou en niet na haar dood. Dan Dat Gino daar die 1ne man dood om te ontsnappen terwijl hij anders tegen doden was. Geeft zeker nergens verveelt en was overtuigend gespeeld maar zitten wat minpunten in vind ik persoonlijk. Al bij al na een weekje nadenken ga ik hem toch een 7/10 geven

Gisteren via gratis tickets bij de krant naar Le fidèle gaan zien. De vrije tickets werden verdeeld als zoete broodjes, want de zaal zat afgeladen vol. Ik kan al meteen zeggen dat ik niet direct warm liep van Le fidèle. Michael Roskam is na drie pogingen nu niet direct mijn favoriete regisseur geworden.

Nochtans begint het allemaal vrij goed. Het verhaal is uiteraard niet bijster origineel want er zijn talloze prenten van “good bad guys” die spijt hebben en eruit willen stappen omdat ze de grote liefde gevonden hebben (denk maar recentelijk aan Baby driver of Drive die ik laatst zag). Nu, het scenario was een beetje anders, waarover later meer.

Laat ons zeggen dat het eerste anderhalve uur best meeviel. Ik kon er gerust een 3,5* uitpersen. Het begint goed met Gigi's jeugd al wordt zijn jeugd, zijn verblijf in Mol en de kameraadschap met zijn compagnons niet uitgediept. Het thema van de honden wordt wel aangehaald en komt doorheen de film aan bod. Misschien moest Roskam meer op ingezet hebben op de karakterontwikkeling van Gigi in plaats van het laatste half uur-uur.

De ontmoeting tussen Gigi en Bibi is wat clichématig en kan ik wel mee leven. Graag had ik hier eveneens meer de racewereld gezien in de film, maar ook dat was slechts decor. De relatie en magie tussen Schoenaerts en Exarchopoulos (handig, die copy/paste knop) is zeer aanwezig. De vonken springen er vanaf. Exarchopoulos Is een ravissante verschijning en hopelijk zien we haar in de toekomst nog dikwijls terug, ook vanwege haar goede acteerprestatie wel te verstaan. Schoenaerts doet het wederom goed en bewijst keer op keer waarom hij onze échte internationale (promising) filmster is. Jammer wel dat Louwijck en Degand een wat bescheten rolletje toegedicht kregen ...

De overvallen werden goed ik beeld gebracht. Eveneens wat copygedrag van andere films, maar kom. Ik genoot er wel van. Geen expliciet geweld bij de overvallen (mijn vrouw kon het appreciëren), wel opvallend hoe met sprekend gemak deze daden werden uitgevoerd. En zo komen we aan het einde van het goede gedeelte: aan zijn penitentiair verlof kwam een abrupt einde na een bijtgraag mormel en een hysterische kakmadam.
De momenten die me overigens het meest bijbleven in de film was de openbaring van Gigi toen hij zei dat hij geen familie had, deel wou uitmaken van haar familie, maar dat het verdomd moeilijk is om zijn kameraden op te geven omdat zij de enigen zijn die hij al die jaren had en kon op rekenen.

En nadien viel het voor mij als een soufflé in elkaar. De romance en de daaraan gekoppelde ziekte van Bibi kon ik nog net slikken, al had ik heel weinig betrokkenheid bij het hele verhaaltje. Alleen aan het sterf-/ziektebed liepen de emoties hoog op en hadden we een sterk staaltje cinema!
Het Albanese maffiaverhaal is pure lulkoek en komt de geloofwaardigheid niet ten goede. Vanwaar zou zij overigens die connecties halen? Neen, vrij ontgoochelend het einde. Waarom toch? Het absolute einde in de auto trok er dan weer wat beter op, apart en anders en prima opgelost. De dramatiek neemt dan weer de bovenhand op de ongeloofwaardigheid. Al bij al toch nog een nipte 3,0*

Redelijk.

De film begint zeer sterk. Het gaat snel, ja, maar dat mag wel. Het decor waartegen het verhaal zich afspeelt leent zich perfect voor zo'n rotvaart. De personages zijn boeiend en ondanks dat de misdaadkant niet verrassend is, is men er toch in geslaagd spanning in de film te krijgen.
Maar ergens verliest men de focus. Bibi wordt ziek, waardoor de film een hele andere insteek krijgt. Eéntje waarbij ik het al wat moeilijk had gezien de ommezwaai van iets waarvan ik op dat moment echt aan het genieten was. Nadien volgt er nog eens een ommezwaai, waarbij de film zich terug naar een - letterlijk - vuil misdaadmilieu verplaatst. Het zwabbert dus wat. Ik had gehoopt dat de film als een racewagen gewoon rechtdoor naar het einde schoot, want zo kwam het alleszins uit de startblokken.

De hoofdrolspelers doen het anders wel voortreffelijk. Matthias Schoenaerts is in z'n nopjes - en ook wat menselijker en minder gesloten dan in zijn vorige Roskamrollen. Maar hij wordt eigenlijk van het scherm gespeeld door supertalent Adèle Exarchopoulos. Die is écht goed, hoewel het nog maar de 2e film is die ik van haar zie.

Michaël Roskam is een goede regisseur, maar nog eentje waarbij ik soms wat focus mis. Zijn films starten hoe dan ook intrigerend, om nadien moeite te hebben het niveau vast te houden. Ik hoop dat zijn volgende films consequent blijven in niveau en focus. Het zou zonde zijn mocht dat niet zo zijn.

3

Ben er nog eens over na gaan denken, maar deze film had toch een stuk beter gekund ondanks de fantastische chemie tussen Schoenaerts en Exarchopoulos. De eerste helft duurt te lang, terwijl de tweede helft overvol is en dramatisch wordt afgeraffeld.

Le Fidèle onderscheidt zich op narratief vlak niet van veel andere misdaaddrama’s, maar overtuigt door het sterke spel van Schoenaerts en de jonge Adèle. Laatstgenoemde bezit het natuurlijke charisma van een acteerveterane, en de energie die nodig is om Schoenaerts weerbarstige personage van repliek te dienen. Schoenaerts zelf speelt met een tomeloze intensiteit. Als de derde akte van de film de grens tussen daders en slachtoffers onderzoekt, verpersoonlijkt Schoenaerts op treffende wijze het grijze gebied tussen schuld en onschuld.

De tragische ontwikkelingen en de metaforen liggen er in die fase dik bovenop, maar dat kan de cast niet verweten worden: de scenaristen (naast Roskam ook Thomas Bidegain en Noé Debré) hadden de maatschappelijke vervreemding van Gigi minder opzichtig vorm kunnen geven. De vragen die zijn uitzichtloze tocht naar verlossing kenmerken (waarom mag ik niet doen wat ik doe? waarom komen sommige mensen weg met hun daden en andere niet?) hebben zo niet de impact die ze in een subtieler scenario misschien wel hadden gehad.

volledige recensie

Schoenaerts is één van de boeiendste acteurs van zijn generatie en hij krijgt uitstekend tegenspel van Adèle Exarchopoulos in een goed geconstrueerd, aangenaam melodramatisch misdaaddrama. Schoenaerts speelt Gino, bijgenaamd Gigi, die zichzelf voorstelt aan racetalent Bibi [Exarchopoulos] als iemand die werkt in de 'import en export van auto's'. Wanneer hij Bibi meldt dat hij tevens bankovervallen pleegt, neemt ze dat niet serieus genoeg om haarzelf ervan te weerhouden als een blok voor Gino te vallen. Een gepassioneerde relatie ontstaat, maar uiteraard loopt het spaak wanneer Gino gaat voor 'een laatste klus'.

De film bestaat uit drie delen: de eerste helft, getiteld 'Gigi', beschrijft de bloei van de relatie tussen Gigi en Bibi alsmede de criminele praktijken van Gigi. Het tweede deel heeft - niet geheel verrassend - 'Bibi' en hierin neemt de film een melodramatische wending die uiteindelijk leidt tot de tragiek van het derde deel. Een ouderwets melodrama, maar ééntje die nooit sentimenteel wordt. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de twee hoofdrolspelers en de chemie tussen beide acteurs, bovendien vervalt het scenario nooit in voorspelbare dialogen. Zo is dit een traditioneel verhaal in een gemoderniseerd jasje, met dynamische regie van Roskam, die opnieuw bewijst één van de toppers van de Europese Cinema te zijn.

Het einde: Violet par Lelouch?

Ook: heeft onze Vlaamse bonk nog steeds geen benen?