Sha Shou Hu Die Meng (1989)

Gekeken naar aanleiding van iemands recensie. De roodgedrukte namen (Christopher Doyle, Tony Leung) wekten de indruk dat het een film betrof die ik zou willen zien.. De film, sja, ik kan niet zeggen dat ik er wakker van ga liggen, dus laten we zeggen dat het historisch interessant is. Want dat is het zeker. Je ziet Doyle de juiste kadreringen kiezen en sommige shots zijn heel herkenbaar (vanaf het plafond, boven de fan). Maar de film zelf oogt als een krant. Fletse kleuren, een overdaad aan softfocus en de slecht lopende geluidsband memoreren de jaren zeventig. De kitscherige slow-motion, het wanstaltige bloesje van Leung, en de nog veel ergere soundtrack memoreren de vroege jaren tachtig. De film zelf is uit 1989. Dat is heel opmerkelijk, want de samenwerking van Doyle met Wong Kar Wai staat te beginnen. Dezelfde kitscherigheid zie je nog in As tears go by. Maar vanaf met name Fallen angels ontstaat er een gerijpte stijl die doorgetrokken wordt in In the mood for love en 2046 en die mondiaal simpelweg toonaangevend wordt, en een zichtbare invloed op Hollywood krijgt. Ik zag laatst een reclame van Philips (ik kijk haast geen tv) waarin de stijl van 2046 naadloos gekopiëerd werd, inclusief het nummer Sibonay. We hebben het hier dus niet over een ontwikkeling van 'achterlopende kitscherigheid' tot 'toonaangevend' die een generatie cineasten in Hong Kong weet te bewerkstellingen: We hebben het over tien jaar! Dat is toch eigenlijk onvoorstelbaar. Kortom, maak je borst maar nat Pieter v/d Hoogeband, want die 100 meter wordt gewoon gewonnen door een Aziaat.

Wel interessant.

Patrick Tam, een geweldig regisseur is het niet, maar met deze My Heart Is That Eternal Rose maakte hij toch een film die een soort van brede voorbode is voor wat er in de komende jaren in Hong Kong zou staan te gebeuren.

Wong Kar-Wai, Johnnie To en zelfs John Woo, de film lijkt de heerschap van deze heren aan te kondigen. Deze film biedt een beetje vanalles, van de kleurrijke cinematografie waar Doyle en Kar-Wai groot mee zouden worden, tot de Triad dramatiek die meer aan To doen denken. Om dan te eindigen met een serieus explosieve finale, een mooi stukje heroic bloodshed.

Alleen is Tam nergens zo goed dan al wat hiervoor genoemd wordt. Schuldige zijn wat matige acteerprestaties, geen al te vlotte montage en een soundtrack die best wel wat sfeer wegneemt. Maar een aangenaam filmpje is het nog wel, daarvoor valt er teveel goeds te ontdekken. Zeker leuk voor een keertje.

3.0*

Het verhaaltje stelt niet veel voor maar dankzij de mooie fotografie van Christopher Doyle en de knappe Joey Wong m kijkt deze heroic bloodshed light film best lekker weg.

Blu ray van Radiance

3,5 *