Giorni e Nuvole (2007)

Afgelopen avond gezien in de bioscoop.

Het is dat ik die middag daarvoor op de bank in slaap gevallen ben, anders was ik beslist tijdens de film ingedut.

Wat een oersaaie film zeg.

Het is niet de moeite verder daar nog woorden aan vuil te maken.

Oh ja toch wel;

Man raakt baan kwijt, moet huis verkopen, krijgt ruzie met zijn vrouw, dochter loopt kwaad het huis uit enz. enz. enz.

Vullen jullie het verder maar in.

Doei!!

Tweede keer Arthouse filmbeurs in Den Bosch dit keer was het niet geheel arthouse wat ik gezien had. Één van drie was arthouse de andere drie kwamen rechtstreeks uit Hollywood. Ik begon met een taai, langzaam op gang komende Italiaanse film van Silvio Soldini. Had al eens eerder een film van hem gezien namelijk Pane e Tulipani. Naar al de lovende woorden en prijzen die Pane e Tulipani kreeg vond ik hem niet zo bijzonder als de rest. Er staat nog steeds een remake op stal in de stallen van Hollywood dus dat zegt wel wat.

Net zoals in Pane e Tulipani gaat het om een middelbaar paar die gelukkig getrouwd zijn. Totdat Elsa te horen krijgt dat Michele al twee maanden werkeloos ronddoolt. Ontslagen van zijn eigen opgezette bedrijf gaat hij solliciteren en schrijft hij zich in bij een uitzendbureau. Maar de eerste barstjes zitten al in het huwelijk. Niet alleen moet het intellectuele, kunstzinnige echtpaar naar een veel kleiner appartement. De vrienden zien ze ook niet meer en Elza moet opeens van s’ ochtends vroeg tot s’ avonds laat werken om ook maar enigszins brood op de plank te krijgen. Zo je leest is niet echt een film voor een twintiger of ook maar iemand die gelooft in het huwelijk.

Ik weet niet precies wat Soldini probeerde te zeggen met de film. Was het nou dat geld gelukkig maakt of dat huwelijken geband zijn om te stranden terwijl het einde juist weer zo hoopvol doet vermoeden tussen de twee. De twee acteurs spelen het goed toch had ik het naar een uurtje wel gezien met het echtpaar terwijl ik toen nog een vol uur moest gaan. Naar anderhalf uur was ik dan ook behoorlijk aan zweten en zwoegen. Wat me opviel tijdens het kijken, was dat het geheel veel serieuzer was dan zijn vorige film. Daar was het allemaal wat luchtiger en speelser gebracht.

Niet alleen was de regisseur de schaar vergeten in de montage kamer maar deed er ook nog een vreemde soort muziek eronder. Een soort muziek dat hoort bij een epische film vol met veldslagen. Het klonk dan ook een beetje bizar tenzij het gewoon aan mij ligt. Dus geen film voor plezier meer eentje waarvoor je de tijd moet nemen om het op te nemen.

Wat een rare reacties, hier!

Ik vond het een goede film. Het bijzondere is juist, dat je er zelf een boodschap uit kunt halen; het hangt er maar vanaf hoe cynisch je tegenover het leven staat. Naar mijn mening laat Soldini in ieder geval een duidelijke relatie zien tussen geld en liefde, en dat is interessant.

Een duidelijk en realistisch beeld, van het Italiaanse leven in een noordelijke stad. Geen explosies, achtervolgingen, maar subtielere beeltenissen van een gewoon leven van een getrouwd stel, met ups maar vooral downs. En toch sleept Soldini je mee. Als je je ervoor open stelt.

Ja, inderdaad een laag gemiddelde. Ik hoor toch wel goede dingen.

Erg onderhoudende film. Af en toe wel wat aan de trage kant, maar een mooi verhaal. 3,5

Uitstekende film met de mooie Margherita Buy die goed laat zien dat geld wel helpt om gelukkig te zijn.

Mee eens en met name het 2e gedeelte van de film is trager.

vreemd die slechte reacties, het is een klassefilm in alle opzichten. De meeste mensen op deze site lijken sowieso alles wat afwijkt van de standaard Hollywood-film niet te begrijpen. Waarom moet een film bijvoorbeeld per se snel zijn? Kijk dan een videoclip of zo

Man verliest job, en het echtpaar moet heel wat stappen achteruit zetten in het dagelijkse leven: de basis van dit verhaal.

Enerzijds geeft het verhaal de praktische, materiële problemen weer - gedaan met luxe, een kleinere woning, het einde van de maand halen, het etentje met vrienden eigenlijk niet kunnen betalen, gedaan met reizen, boot moeten worden verkocht...

Anderzijds is er de mentale stress die daaruit voort komt - als man en vrouw tegenover elkaar, de leugens die er uit voortvloeien, de relatieproblemen die een tekort aan geld met zich meebrengt; of hoe moeilijk het is om je problemen kenbaar te maken aan je 'vrienden' (die dan misschien geen vrienden meer zijn) en dan toch maar dat etentje betalen dat eigenlijk boven je budget gaat...

Ik zou niet zover gaan dat de film het cliché wil bevestigen dat geld gelukkig maakt. Wél dat het een bijzonder moeilijke evolutie wordt wanneer je de luxe die je gewend bent achter je moet laten.

Zeer realistisch, er wordt een sfeer gecreëerd waardoor je je heel goed in het verhaal kan inleven, met bij momenten mooie en warme beelden, én vooral uitstekend werk van de twee hoofdacteurs.

Verhoeven en wibro, met alle respect, maar ik vind het een beetje jammer dat deze pagina met jullie twee recensies moet beginnen...

Mooie film. Zo'n typische film voor 3* maar de heerlijke taal en setting leveren dat half puntje meer op. Genoa moet ik dringend eens bezoeken, zo blijkt.

Ook de bijgevoegde docu. van ong. 45 minuten gezien over (werken in) genua/ligurie

Alles bij elkaar een ruime voldoende.

Zeer realistisch verhaal over de terugval op de sociale ladder.

Soms zelfs zo echt dat ik het gevoel had dat het mij overkwam.

Ik vond ook het open einde heel passend omdat dit eigenlijk het verhaal van de rest van hun leven was . En zo lang hun leven nog zou duren er nog vele films zouden de reveu passeren.

Dat niet zou stoppen bij een of ander geluk of ongeluk.

Toch had ik graag nog wat meer details gezien.

Zo was bv de verhuis met alle pijnlijke details een zwart gat.

Maar hun manier om aan de trieste realiteit te ontsnappen is een ontsnappingsroute die ik ook zou zoeken.

lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een verhaal

Tijdens het bekijken in het weekend van Kaurismäki’s film over een werkloos echtpaar (Drifting Clouds), herinnerde ik mij dat ik ergens nog een film had staan van Silvio Soldini over hetzelfde onderwerp. Daar houdt overigens elke gelijkenis verder ook op, want daar waar Kaurismäki het verhaal met een fijnzinnige glimlach vertelt, is de film van Soldini een af en toe zwaarmoedig drama, waarin de emoties meerdere malen hoog oplopen.

Wanneer Michele (Antonio Albanese) zijn vooraanstaande baan verliest, belanden hij en zijn vrouw Elsa (Margherita Buy) in een diepe depressie, die vooral gevoed wordt door hun trots en de daaruit voortvloeiende weigering hun ellende met andere te delen. Schril is dan ook het contrast met hun pragmatisch ingestelde dochter Alice (Alba Rohrwacher), van wie haar moeder Elsa van lieverlee een paar wijze lessen leert. Haar vader Michele doet daar veel langer over, maar het einde stemt hoopvol.

Een mooie film met voortreffelijk acteerwerk van de drie hoofdpersonen. En natuurlijk is ook Giovanni Battiston weer van de partij, want die doet volgens mij in alle films van Soldini mee.
Gelet op de huidige economische crisis een erg toepasselijke en tegelijkertijd leerzame film.

Ik vond dit wel een mooie film. Het verhaal van een relatie die in zwaar weer terecht komt. Het moeten overleven en daardoor wat stappen terug moeten zetten. Zowel wat betreft carrière, sociaal en in de relatie zelf. Ik vond dit heel integer weergegeven. Het werd ook heel sympathiek en klein gehouden waardoor ik heel geboeid werd door de band tussen deze twee mensen.

Het acteerwerk was ook heel erg sterk. Het straalt van deze mensen af hoeveel ze toch wel van elkaar blijven houden. Heel knap hoe ze dat over hebben weten te brengen.

Ik moet wel zeggen dat het af en toe saai wordt. Tenminste, het tempo zakt geregeld in waardoor het saai overkomt. De botsingen die het stel af en toe heeft met hun dochter zorgt nog voor een beetje wat vaart in het verhaal. En toch, al met al, vind ik het een hele mooie film.

Giorni e nuvole is een zeer onderhoudende Italiaanse praatfilm over hoe de financiële crisis ingrijpt in het huwelijk van een welgesteld en weldenkend echtpaar. De film is uitermate personage-gericht, en vooral Elsa overtuigt en ontroert als echtgenote, moeder en kostwinner. De man zit iets te vaak in angry-modus, maar zijn hoofd onder die scooterhelm is onbetaalbaar. Verder blijf ik vinden dat Soldini z'n vormgeving goed voor elkaar heeft, met net genoeg leuke cinematografische momenten om de aandacht te trekken maar ook weer niet zo'n nadrukkelijke aanwezigheid dat het afleidend werkt. Het niveau van Agata e la tempesta, schandelijk ondergewaardeerd hier op de site overigens, wordt niet bereikt maar ook deze prent van Soldini is absoluut weer de moeite waard.

Dat Agata e la tempesta ondergewaardeerd is op MM, vind ik ook, maar Pane e Tulipani (2000) is nog een heel stuk beter en met ruime voorsprong de mooiste en grappigste film van Soldini.

Staat al op m'n lijstje, maar ik heb die ooit per ongeluk 'weggegeven', dus ik moet hem eerst opnieuw te pakken zien te krijgen.

Het was een hele mooie menselijke film. Echt een aanrader, maar het is wel "typisch" Europese filmhuis. Er zit geen spanningsboog in en echt naar een knallende climax gaat het niet.. dan moet je Hollywood kijken of andere europese films.

Het grappige was dat ik hem zocht en hem met Caos Calmo, had verward. Wat op zich wel veel zegt over de twee films.

Ik ben dol op dit soort rustige, beschouwend films. Zonder duidelijke boodschap, maar wel met veel stof om over na te denken,

http://www.sfgate.com/movies/article/Movie-review-Tough-time-in-Days-and-Clouds-3197998.php

Kan ik mij geheel in vinden!

Een voortkabbelend en saai verhaal over de financiële zorgen en geestelijke nood ten gevolge van werkloosheid bij een echtpaar dat daardoor in een midlifecrisis belandde. De personages, die probeerden te dealen met hun slechte situatie, waren wel uitgewerkt. Jammer dus dat het drama dramatiek en tragiek miste, dat het nergens pijn deed.

Als je jong bent denk je dat geld gelukkig maakt, als je ouder bent weet je het zeker...........