Stranded: I've Come from a Plane That Crashed on the Mountains (2007)

Het echte werk is natuurlijk beter dan de overgeromantiseerde Hollywood-film. Gelukkig werd het een prachtige documentaire.

Indrukwekkende en fascinerende (+ aan de lippen hangende) verhalen van de overlevenden, met een vleugje filosofie en een snufje spiritualiteit. Aan elkaar gebreid met mooi edit-werk, een huiveringwekkende soundscape, en reconstructiebeelden die 'Alive' hier en daar meer dan overtreffen.

Zo zie je ze niet vaak. Stranded overstijgt vele andere talking head + geschiedenis docu's. Geen beschamende winnaar van de IDFA Joris Ivens award als je het mij vraagt.

Mooie documentaire, bijzonder verhaal opgetekend uit de eerste hand. Toen een groep sportieve studenten en nu opvallend vitaal ogende vijftigers.

Het verhaal is bekend uit de Hollywood film Alive, die ik ook best okay vind en die zo blijkt de grote lijnen prima volgt. Toch is deze ongeromantiseerde documentaire indrukwekkender. Vooral de eerlijkheid en ook een bepaalde nuchterheid waarmee de overlevenden vertellen over hun tijd in de bergen toen is bijzonder. Wat doet het meemaken van zoiets met een mens vraag je je dan toch af, het zijn ervaringen die de kijk op het leven zo ontzettend moeten veranderen. Bijzonder ook dat de betrokkenen wel spiritueel zijn over de bergen en hun overleden vrienden maar zonder zweverig te worden. Ook hierin is een bepaalde rationaliteit te vinden...

Wellicht is het ook deze rationaliteit die ze toen heeft gered. Het gegeven dat ze in leven zijn gebleven oor het eten van de lijken van hun overleden reisgenoten kan worden afgedaan als barbaars en onmenselijk maar dat is niet terecht imo. Het viel mij juist op dat de overledenen een heel beschaafde "samenleving" er op na hielden in deze erg extreme omstandigheden. Voorzieningen werden eerlijk verdeelt, beslissingen democratisch genomen en er werd intens voor elkaar gezorgd. Het feit dat de overledenen precies wisten welk lichaamsdeel van wie was geweest en dat het keurig werd verteld aan een van de verplegers die ze kwam redden spreekt meer van een hoge mate van beschaving dan van een wetteloze chaos... Op die hoge, koude berg, in een totaal verlaten niemandsland wist een groepje jongens van een jaar of 20 een georganiseerde en sociale samenleving in stand te houden. Eentje met zijn eigen regels en wetten totaal anders dan die van de beschaafde wereld, gemaakt om te overleven.
Voor mij is dit verhaal net zo'n prestatie van het menselijk kunnen dan de eerste maanlanding!

En wat een wilskracht en uithoudingsvermogen hebben die gasten gehad om, al totaal uitgeput en ondervoedt 10 dagen dwars door de Andes te lopen net zolang tot ze weer een mens tegenkwamen. Een bovenmenselijke prestatie, puur gedreven door de sterkte van de eigen geest.

Mooi ook dat met de groep en enkel familieleden wordt teruggekeerd naar de plaats van delict, toepasselijk Valle de las Lagrimas geheten en waar toch uiteindelijk de emotie toch de overhand krijgt. Niet oversentimenteel of melodramatisch maar oprechte gevoelens.
Verder kent deze documentaire prachtige beelden om de interviews van de betrokkenen mee te ondersteunen. het maakt het tot een sterk geheel dat de impact van dit bijzondere verhaal goed overbrengt.

4*

Tja, dit verhaal is gewoon niet kapot te krijgen en de docu-makers doen het enige wat ze moeten doen, de mensen het respect en het verhaal de rust en nodige verdieping die ze verdienen.

Het blijft voor mij buitengewoon fascinerend allemaal, de barre omstandigheden, de kameraadschap, het wel of niet doorslaggevend zijn van hun sportachtergrond en met name het feit dat het niet bepaald nuchtere Hollanders zijn, maar nogal gelovige Katholieke Zuid-Amerikanen met zo hun spirituele gedachten.

Hoewel je natuurlijk geen idee hebt hoe het echt is in zo'n situatie, blijf je meeleven en je telkens afvragen wat je zelf zou doen in zo'n geval.

Indrukwekkende en vaak aangrijpende documentaire, waarin de overlevenden van de vliegtuigcrash in de Andes in 1972 hun verhaal uit de doeken doen, 35 jaar na dato. De interviews zijn diepgravend en emotioneel beladen, waarbij ook de meer lugubere details van het ongelooflijke overlevingsverhaal niet worden geschuwd. Er bestaat vrijwel geen archiefmateriaal uit die tijd, iets dat regisseur Gonzalo Arijon doeltreffend oplost door hier en daar gereconstrueerde beelden te gebruiken die behoorlijk authentiek overkomen. Gecombineerd met de interviews lijkt het nu net of men destijds niet alleen beschikte over een fototoestel maar ook over een filmcamera.